แต่งนิยายจากความทรงจำวัยเด็ก

ในวัยเด็กนั้นของผมเคยได้รับการวินิจฉัยจากหมอเรื่องอาการ ADHD(สมาธิสั้น) รู้สึกตลกร้ายมากๆเพราะในหัวของเรามีหลักฐานทั้งหมดว่าเรานั้น ปกติ แต่ด้วเราเองไม่เคยไว้ใจมนุษย์ตั้งแต่เด็ก เรื่องที่แสนประหลาดนีไปสู่การโกหกอันเป็นทักษะที่ทำให้ชีวิตช่วงนึงดีมากๆ แต่ก็แค่ช่วงนึงอ่ะนะ

จำได้ว่าตอนนั้นผมเป็นเด็กวัยประถมศึกษาปีที่ 1 เราได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียน(ปัจจุบันปิดไปแล้ว) ในสถานะเด็กใหม่(โดนเรียกยันจบป.6)คนเดียวในห้องเนื่องจากมีเหตุทำให้ผมต้องย้ายบ้านตามครอบครัวมา ในช่วงแรกเริ่มทุกอย่างดูยากไปหมดโดยเฉพาะเรื่องของการปรับตัวและภาระจากความเหงาในจิตใจที่ก่อตัวจากการต้องหนีเพื่อนสนิทในวัยอนุบาลมา ผมร้องไห้แทบทุกวัน จนวันนึงผมรู้สึกต้องการเข้าห้องน้ำมากๆซึ่งสำหรับบุคคลอื่นๆมันอาจจะเป็นอะไรที่ง่ายเหมือนตักเค้กเข้าปากแต่สำหรับผมนั้นมันคือ ความกลัวที่สอนทักษะแห่งผมได้ผมได้ผมบหมคนนี้

จินตนาการภาพของเด็กชายขี้อาย ตัวอ้วน แถมยังขี้กลัวดูสิ นั้นคือคำนิยามตัวผมเลยล่ะ และการเป็นคนแบบนั้นส่งเสริมทักษะและนิสัยของคนโกหกได้ดีมากๆ มีอยู่ผมต้องถ้าจำไม่ผิดตอนนัผมนั่งแวถถวหน้าริมหน้าต่างฝั่งซ้าย ผมเป็นเด็กซนที่เอาแต่คุยกับเพื่อนคนเดียวและพยายามทำตัวติดกันตลอดเวลผมไพ้ด้ทำการรเขย่าขา ตามความแรงของความรู้สึกที่ต้องการไปเข้าห้องน้ำ ผมตั้งใจทำจนถึงบ้านในตอน 17.30 ทุกวันถ้าวันไหนโชคดีผมจะได้ใช้ห้องน้ำในตอนพักเที่ใหญ่งส่วนนใหญ่ผมจะไม่ต้อบการเข้าในเวลาทองนั้น ผมได้ใช้ความพยายามเป็นสิบเทงาของการเรียนในทุกวิชาไปกับการนั่งเขย่าขาเพื่ออั่นฉี่
ยอมรับตรงๆว่า มันรู้สึกดีกว่าไปเผชิญหน้าครูเพื่อขอไปห้องด้วยซ้ำไป

ผมถูกอาจารย์แนะแนวเรียกพบ เนื่องจากมีรายงานพฤติกรามจาครูประจำชั้นเรื่องอาการของผมสุดท้ายครอบครัวผมก็ได้รับเรื่อง ผมกูกพาตัวไปนั่งในห้องสีขาวเพื่อคุยกับคุณหมอที่โคตรหล่อเลย ซึ่งถ้าผมเป็นผู้หญิงผมคงจะถอดกางเกงในและแหกขาคุณหมอเพื่อเรียกร้องการดูแลแบบพิเศษได้เลย ในระหว่างการพูดคุยผมตอบทุกแบบเพื่อให้เข้าค่ายอาการของโรคสมาธิสั้น บางทีอาจจะเป็นการเอาอกเอาใจหมอ ครู หรือพ่อแม่ ที่ดำเนินการเรื่องนี้ก็เป็นได้


ขอบคุณครับ ไม่รู้จะพูดยังไงดีนอกจากขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านมากๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องทีแต่งออกมาจากความพยายามเค้นข้อมูลตัวเอง โดยการเขียนว่าตัวเราในตอนเด็กคิดยังไงกับเรื่องนี้ ซึ่งใช้ความพยายามและพลังงานสูงมากๆ