เราเป็นแค่ผู้มองดูภายฉาย

คือทุกคนครับผมขอเล่าก่อนสักนิดนึงนะครับ

ปกติผมก็เป็นคนร่าเริงปกตินิละครับแต่ตั้งแต่อายุ14ผมก็เริ่มคิดว่าจริงๆแล้วชีวิตเรามันโดนระบุไว้แล้วรึป่าว ผมก็ไม่รุ้จะเริ่มพิมยังไงดีงั้นผมจะขอพิมความคิดของผมนะครับ

ตอนนี้ผมคิดว่า``ทุกอย่างได้ถูกระบุไว้หมดแล้ว''

ตอนนี้สิ่งที่ทุกคนกำลังทำอย่างกับว่าเป็นภาพฉายที่เราต้องทนดู

ตอนนี้สิ่งที่ทุกคนทำอยู่เหมือนว่าทุกคนไม่ได้ตั้งใจจะทำมันแต่เหมือนว่าคุณกำลังดูความทรงจำของใครบางคน ลองนึกภาพตามผมดูนอกโลกมีดาวและอื่นๆมากมายแต่เมื่อไหร่ที่คุณตายจริงๆแล้วทุกอย่างในชีวิตคุณอาจจะไม่มีจริงเพื่อนคุณจริงๆอาจจะไม่ได้มีดวงตาความรู้สึกแบบคุณก็ได้อย่างกับว่า

ทุกอย่างในภาพที่คุณเห็นอยู่จริงๆแล้วทุกอย่างแค่เล่นละครให้คุณเป็นตัวเอกเช่นเพื่อนคุณครอบครัวคุณเมื่อไหร่ที่คุณตายแน่นอนทุกสรรพสิ่งที่ตาคุณมองอยู่ทุกอย่างจะหายไปอย่างกับว่าทำหนังเสร็จสิ้นแล้วแค่คุณตายเกมก็จบลงพ่อแม่คุณหรือทุกสรรพสิ่งจะแตกสลายและหายไปทุกอย่างจะดำมืดและไม่มีอะไรแล้วและไม่แน่คุณที่กำลังอ่านผมอยู่อาจจะไม่คุณที่ตั้งใจมาอ่านแต่เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นในตัวคุณอยู่แล้วคุณอาจไม่ได้ตั้งใจมาอ่านดวงตาที่คุณมองอยู่อาจจะเป็นแค่ภาพฉายที่คุณต้องดูอยู่ ณ ตอนนี้

ผมว่าทุกคนงงกับที่ผมพิมแน่นอนผมก็ลองคิดดูแล้วผมลองคิดวิธีพิมแล้วแต่ก็อธิบายได้แบบงงๆพอลอฃคิดแบบนี้ คุณที่ขยับร่างกายได้อิสระอาจจะเป็นใครสักคนที่ขยับส่วนคุณคือคนที่ต้องดูภาพฉายภายในตา

ทุกคนอาจจะว่าผมเบียวแต่ผมคิดแบบนี้แล้วทำให้ทุกอย่างในชีวิตผมแย่ลงจริงๆผมแค่อยากออกมาระบายและหาคนที่มีความคิดมาตำหนิผมให้ผมกลับไปเป็นคนร่าเริงปกติ

ขอบคุณที่เสียเวลามาอ่านครับ