ปัญหาไม่นิด

คือหนูเป็นคนที่ชอบร้องไห้มากๆตอนเด็กร้องไห้บ่อยๆไม่ว่าจะโดนอะไรนิดๆก้ร้องไห้จนเพื่อนบางคนคือเกลียดเราแล้วจนตอนนี้เราพยายามลดการร้องไห้น้อยลงแต่่เมื่อไม่นานมานี้เราร้องไห้ไปกับเรื่องที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผ

เราก้ผิดนะเเต่ชอบลืมการขอโทษเขาตลอด สมองของเรามันคิดมากคิดไรไม่ออกเลย มันย้ำเตือนเราว่าเราผิดนะเเต่เราไม่อโทษเขาเลย เเล้วพอเพื่อนทักว่าขอโทษบ้างดิว่าขอโทษเพื่อนบ้างว่าเราก้ผิด มันชอบให้คนอื่นบอกตลอด เ

คือเราเกลียดเพื่อนคนนึงคือต่างคนต่างเกลียดกัน แต่เรมไม่ได้ระรานเขาเลย แต่เขากลับระรานเรา คือเราอะสนิทกับรุ่นพี่ไง แล้วพอแบบ มีคนบอกว่าทำไมเค้ารู้เรื่องของเค้า. คนที่เกลียดเราก็ชอบพาลมาหาเราว่าคนที่สนิ

คนข้างบ้าน2ผัวเมีย (เมียเป็นครูศูนย์เด็กเล็กของเทศบาล) ตอนที่เราย้ายมาอยู่ปีแรกมีพฤติกรรมกลั่นแกล้งจอดรถขวางทางเข้าออกหลายครั้ง ชอบพาพรรคพวกมากินเหล้าที่บ้านก็จะจอดบริเวณหน้าบ้านของเรา บ้านเราอยู่ท้าย

คนก็เกลียด (ผมคนนึงละ) เงินเดือนก็น้อยกว่าหลายๆอาชีพ เห็นว่าเริ่มต้นราวๆ 8000 เต็มที่คงไม่เกินหมื่นนิดๆ แต่ทำไมถึงยังมีคนอยากเป็นคับ แล้วตำรวจดีๆยังมีไหมคับทุกวันนี้

เรื่องมันมีอยู่ว่าเราเป็นเพื่อนกันสมัยเรียนตอน มัธยมปลายตอนนั้นสนิทกันมากแต่ด้วยภาระหน้าที่โตขึ้นมามีหน้าที่การงานแล้วก็มาทำงานที่เดียวกันก็สนิทกันเหมือนเดิมแต่มันจะมีคำพูดบางคำพูดที่ทำให้เรารู้สึกด้อ

เป็นความสัมพันธ์ทางไกล สิ่งเดียวที่ทำให้เราได้คุยกันคือโทรศัทพ์ แชตหากัน โทรหากัน หรือไปหากันบ้างเป็นระยะ แต่หลัง ๆ ที่คบกันมานี้เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ไม่ค่อยได้คุยกัน ทักไปเป็น 5-6 ชม. ก็ยังไม่ตอบ

หนูอยู่ป.5แต่ว่าหนูโดนแกล้งหนักมากเพื่อนบีบคอหนูล่อหนูด่าพ่อหนูว่าเป็นลูกจ้างด่าหนูไล่หนูไปตายตีหนูตบหนูทำอะไรผิดก็โทษแต่หนูหนูแพ้กุ้งก้บังคับหนูให้กินกื่พอพื่อนเขย่าดินจากรองเท้าใส่จานข้าวหนูแล้วให้ห

สวัสดีครับ ผมชื่อภูมินี่ก็ครั้งที่สองแล้วนะครับที่ผมได้เขียนpanthip ผมค่อนข้างเหนื่อยใจในการเขียนครั้งนี้มากเลย แต่ผมก็พยายามเล่านะครับ เพราะผมจะเล่า ตราบาปของผมให้ฟัง ที่อาจจะทำให้คนอ่านเกลียดผมได้