สวัสดีค่ะก็ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเป็นลูกเลยไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลของผู้ใหญ่ ปัญหานี้มันรุมเร้าเราในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมาค่ะ เราพยายามจะไม่รู้สึกแย่หรือโฟกัสกับเรื่องนี้มาก เพราะเราเองก็ม.6ใกล้เข้ามหาลัยแล้ว แต่เราอยู่กับแม่แค่สองคน ส่วนพ่อทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ
ช่วงที่ผ่านมา2-3เดือน แม่เราเขาชอบดูแอพนึง ตต. วันนึงเราต้องไปหาหมอเพราะนิ้วเราซ้น เราทำอะไรเองตามปกติพบคุณหมอเอง ตามพี่เจ้าหน้าที่ไปเอกซเรย์ ในช่วงระหว่างเดินไปห้องตรวจ แม่เราก็เอาแต่ใส่หูฟังคุยแชทแอพนั้นไป เราก็กังวลว่าอาจจะชนคนอื่นก็เลยเตือนแม่ไป "แม่ดูอะไรหรอ ธุระรึเปล่า?เก็บก่อนได้มั้ย" หลังจากนั้นแม่ก็เดินออกไปนั่งเก้าอี้ยาวที่รพ.ให้นั่งรอ พอตรวจเสร็จรับยากลับบ้าน แม่ก็บ่นเราประมาณว่าเพิ่งมาสนใจอะไรตอนนี้ ทีเรานั่งกินข้าวกับเพื่อนแม่ยังเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลย เอาจริงๆในโต๊ะอาหารอ่ะเราก็ดูตลอดนะว่าผู้ใหญ่คนไหนจะคุยกับเรา เราก็เก็บมือถือนะแล้วคุยดีด้วย แต่บางครั้งที่เขาคุยกันแบบไม่สนใจเราจะให้ทำไงนั่งเฉยๆนิ่งๆหรอ
วันประชุมผปค.ออนไลน์แม่เราเป็นหนึ่งในกรรมการห้อง แล้วอ.ให้กรอกแบบฟอร์มของผปค.เราเลยว่าจะไปขอข้อมูลแม่ เราเดินไปหาแม่ที่กำลังโทรคุยกับคนที่เราคิดว่าจะเป็นพ่อเพราะแม่คุยแบบเค้ากับเธอ เรากำลังจะเอ่ยพูดแต่แม่ก็ทำว่าห้ามเราพูดเราก็ไม่อะไรอาจจะคุยเรื่องสำคัญมั้งเราก็กรอกข้อมูลข้างๆแม่ปกติ แต่เกินคาดเสียงจากปลายสายไม่ใช่เสียงพ่อเราเขาพูดกับแม่เราว่าเธอเค้าจากนั้นแม่ก็เดินออกห่างเราไป ตอนนั้นเราเริ่มเครียดแล้วแต่พยายามมองโลกในแง่ดีว่าอาจจะคุยกับเพื่อนมั้ง
เรื่อยๆหลังจากที่เราระแวงเราก็สังเกตว่าแม่ใส่หูฟังตลอดเวลา ดูตต.ของคนนึงซ้ำๆ ซึ่งในช่วงนั้นแม่หงุดหงิดเราในเรื่องเล็กน้อยๆ แต่ก็ด่าเราแรงมาก เราจะยกตัวอย่างนะคะ "ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีประโยชน์ห่าอะไรเลย / ถ้าไม่ใช่ลูกกูกูกระทืบไปแล้ว / กูโคตรเบื่อครอบครัวเชี่ยนี่เลยว่ะ / เกิดมาเป็นลูกกูทำไมวะ /
โคตรตัวถ่วงชีวิตกูเลย เลี้ยงไปก็เปลืองเปล่าๆ / ไม่เคยรู้นิสัยกูเลยรึไง" ในอดีตเรายอมรับว่าเป็นเด็กที่ช้าเงียบไม่ค่อยมีเพื่อน บางครั้งก็ช้าจนครูบอกว่าไปหาหมอเถอะเหมือนเด็กปัญญาอ่อน เราเองก็อยากไปตรวจนะแม่เราเหมือนพูดปรชดเราว่าถ้าหมอถามอะไรให้ตอบดีๆตั้งใจตอบอย่าทำเอ๋อๆตอนหมอถาม แต่แม่ก็ไม่ได้พาไปตรวจ จากนั้นเราก็ค่อยๆประคองตัวเองปรับปรุงข้อผิดพลาดบางส่วน เราพยายามสอบรร.ประจำจังหวัดให้ได้ตอนม.ต้น เปลี่ยนนิสัยตัวเองที่ขี้กลัวหรือไม่กล้าพูดให้เป็นบุคลิกที่ดีขึ้น จนม.ปลายเราก็สอบรร.เดิมแล้วได้ห้องพิเศษเราพยายามปั้นตัวเองให้เป็นเด็กกิจกรรมคือลงกิจกรรมวาดรูปต่างๆได้รางวัลบ้างไม่ได้บ้าง บางครั้งก็วาดรูปขายจนได้เงินมาใช้เองบางครั้งแม่ก็มาขอยืมไปหมุนเงินในบ้าน เราไม่เคยหวงเรื่องเงินกับแม่เพราะเรายังไม่รู้จะเอามาใช้ส่วนไหน บางทีก็แอบน้อยใจนะที่แม่กดเงินเราออกมาโดยไม่ได้ขอเรา แล้วเรื่องรูปวาดเวลาเราซ้อมเพื่อจะไปแข่งแม่ชอบพูดว่าตัวแทนรร.ต้องทำให้ดีไม่ใช่ไปยืดยาดแพ้อีก บางครั้งก็ว่ารูปเราว่าไม่สวยแม่ก็วาดได้(พ่อแม่เราวาดรูปสวยหมด) ซึ่งเราก็คิดว่ามีตั้งหลายคำพูดให้พูดถ้าอยากจะให้ลูกได้ดีเพราะคำด่าดูถูกเราคิดว่าเป็นความคิดที่งี่เง่านะ เราเลยไม่ค่อยบอกแม่ว่าอ.มีรายการอะไรให้แข่งเราจะบอกพ่อมากกว่าพ่อไม่เคยดูถูกมีแต่กำลังใจกับการแนะนำที่ดีเนื่องจากพ่อเราเป็นช่างศิลป์
ล่าสุดแม่จะยืมแลปท็อปเราไปสมัครเมลใหม่ เราก็งงว่าทำไมต้องลงใหม่อีกเพราะเราก็เคยลงไปให้แล้วตั้ง3เมล แต่เราก็ไม่เอะใจลงเมลให้แม่อีกเรากำลังจะกดชื่อเมลเป็นชื่อแม่ แม่ก็รีบให้เปลี่ยนเป็นอีกชื่อนึง อายุที่ต้องกรอกก็เปลี่ยนด้วย เราก็ลองถามดูว่าเมลนี้แม่จะไว้ทำงานหรอ แม่ก็บอกว่าใช่ เราก็ถามอีกว่าไว้รับเมลจากใคร แม่เราก็เกริ่นว่าเอาเมลมาจากพี่คนนึงอายุ39ปี พี่เขาทำช่องตต.ร้องเพลงเพราะมากพี่เขาให้แม่เป็นแอดมินด้วยนะ ชีวิตพี่เขาน่าสงสารนะลูกเขามีลูก2และเมียพี่เขาไม่ค่อยสนใจ เราก็พยายามรักษาสีหน้าตัวเองนิ่งๆไว้ วันนึงเราลองหาชื่อแอคคนนั้นกับแอคปลอมของแม่เรา เราไม่ค่อยอยากเชื่อแต่สิ่งที่เห็นคือแอคแม่เราโพสคลิปเป็นหน้าคนนั้นและเพลงรักที่น้ำเน่า เรื่อยๆหลังจากนั้นแม่คงคิดว่าเราไม่รู้อะไรก็เลยคุยกับพี่เขาเป็นปกติปิดล็อคห้องคุยบ้างคุยกลางบ้านบ้าง เราก็เดินผ่านพยายามทำหน้านิ่งๆแล้วมาร้องไห้ในห้องตัวเองทุกวัน เราพยายามไม่ให้ความรู้สึกนี้มารบกวนการเรียนหรือการแข่งของเรา เราเลยพยายามปั้นหน้าตัวเองให้เหมือนแฮปปี้ตลอดเวลาตอนอยู่ที่รร. แต่ก็กรรมที่ม.6ต้องเรียนพระพุทธศาสนา วันนึงเรียนเรื่องการครองคู่ชีวิต ในตอนนั้นเราน้ำตาคลอแล้วในห้องแต่ก็กลั้นไว้จนหมดคาบ ดีที่คาบต่อมาเป็นคาบพักเที่ยงเราเลยแอบมาร้องไห้ได้และดีที่มีเพื่อนมาปลอบ
สาเหตุที่ค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องชู้สาวคู่ครอง ศีลข้อ3มาก ก็เนื่องมาจากตอนเราป.4พ่อเคยนอกใจแม่จนเกือบเลิกกัน เราเห็นแม่ร้องไห้ทุกวันช่วงนั้นเราก็รับอารมณ์หลายอย่างแม่เยอะมาก ขู่ว่าจะให้เราไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นบ้าง หรือเราพูดเถียงอะไรไม่ถูกใจก็จะมีตีบ้างหนักสุดครั้งนึงเราเคยโดนตบปากเลือดซึม มันเลยส่งผลจนถึงปัจจุบันเวลาแม่เราโมโหที่เราทำบางอย่างพลาดหรือไม่ถูกใจ เราจะนั่งเงียบๆไม่พูด โดนดุว่าหน้ามึนนะแล้วเราโคตรอยากพูดจะแต่พูดแล้วเป็นไงอ่ะจะโดนตบปากอีกหรอ? อยากพบแพทย์นะแต่เราอายุแค่17เอง แล้วแม่เราก็มีความคิดแปลกๆว่าพวกซึมเศร้าเป็นพวกอ่อนแอใจกระจอก เราก็เคยอธิบายว่าปัญหาคอยู่ที่ร่างกายอาจจะหลั่งสารบางอย่างออกมามากเกินไป แม่ก็สวนมาว่าเพราะเด็กสมัยนี้ไม่ค่อยกินผักไงเลยขาดสารอาหาร มีวันนึงที่แม่โทรคุยกับผู้ชายคนนั้นหัวข้อคนเป็นซึมเศร้าแล้วพวกเขาก็ขำกัน คนที่จะฆ่าตัวตายมันตลกขนาดนั้นเลยหรอคะ?
ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อมาคบกับแม่เพราะเห็นใจ เพราะแฟนเก่าแม่ที่เป็นเพื่อนพ่อทำนิสัยแย่ และนิสัยที่แม่เป็นคือคนที่ชอบประชดแม่จึงคบกับพ่อ6เดือนแล้วแต่งงาน เราไม่โกรธนะถ้าแม่จะแยกกับพ่อไปคบคนใหม่เราเองก็อยากให้แม่เจอคนที่แม่คิดว่าอยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ก็อยากบอกกับถามแม่นะคะว่า หนูไม่รู้ว่านี่คือการประชดของแม่มั้ย แต่ก็อย่าให้พลาดเหมือนครั้งแรกนะ ครั้งแรกที่แม่แต่งงานกับพ่อแล้วมีหนูน่ะ
คิดว่าผู้หญิงที่แต่งงานมีลูกแล้ว ไปปลอมชื่อในโลกออนไลน์เพื่อคุยกับผู้ชายอื่น มันโอมั้ย?
ช่วงที่ผ่านมา2-3เดือน แม่เราเขาชอบดูแอพนึง ตต. วันนึงเราต้องไปหาหมอเพราะนิ้วเราซ้น เราทำอะไรเองตามปกติพบคุณหมอเอง ตามพี่เจ้าหน้าที่ไปเอกซเรย์ ในช่วงระหว่างเดินไปห้องตรวจ แม่เราก็เอาแต่ใส่หูฟังคุยแชทแอพนั้นไป เราก็กังวลว่าอาจจะชนคนอื่นก็เลยเตือนแม่ไป "แม่ดูอะไรหรอ ธุระรึเปล่า?เก็บก่อนได้มั้ย" หลังจากนั้นแม่ก็เดินออกไปนั่งเก้าอี้ยาวที่รพ.ให้นั่งรอ พอตรวจเสร็จรับยากลับบ้าน แม่ก็บ่นเราประมาณว่าเพิ่งมาสนใจอะไรตอนนี้ ทีเรานั่งกินข้าวกับเพื่อนแม่ยังเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลย เอาจริงๆในโต๊ะอาหารอ่ะเราก็ดูตลอดนะว่าผู้ใหญ่คนไหนจะคุยกับเรา เราก็เก็บมือถือนะแล้วคุยดีด้วย แต่บางครั้งที่เขาคุยกันแบบไม่สนใจเราจะให้ทำไงนั่งเฉยๆนิ่งๆหรอ
วันประชุมผปค.ออนไลน์แม่เราเป็นหนึ่งในกรรมการห้อง แล้วอ.ให้กรอกแบบฟอร์มของผปค.เราเลยว่าจะไปขอข้อมูลแม่ เราเดินไปหาแม่ที่กำลังโทรคุยกับคนที่เราคิดว่าจะเป็นพ่อเพราะแม่คุยแบบเค้ากับเธอ เรากำลังจะเอ่ยพูดแต่แม่ก็ทำว่าห้ามเราพูดเราก็ไม่อะไรอาจจะคุยเรื่องสำคัญมั้งเราก็กรอกข้อมูลข้างๆแม่ปกติ แต่เกินคาดเสียงจากปลายสายไม่ใช่เสียงพ่อเราเขาพูดกับแม่เราว่าเธอเค้าจากนั้นแม่ก็เดินออกห่างเราไป ตอนนั้นเราเริ่มเครียดแล้วแต่พยายามมองโลกในแง่ดีว่าอาจจะคุยกับเพื่อนมั้ง
เรื่อยๆหลังจากที่เราระแวงเราก็สังเกตว่าแม่ใส่หูฟังตลอดเวลา ดูตต.ของคนนึงซ้ำๆ ซึ่งในช่วงนั้นแม่หงุดหงิดเราในเรื่องเล็กน้อยๆ แต่ก็ด่าเราแรงมาก เราจะยกตัวอย่างนะคะ "ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีประโยชน์ห่าอะไรเลย / ถ้าไม่ใช่ลูกกูกูกระทืบไปแล้ว / กูโคตรเบื่อครอบครัวเชี่ยนี่เลยว่ะ / เกิดมาเป็นลูกกูทำไมวะ /
ล่าสุดแม่จะยืมแลปท็อปเราไปสมัครเมลใหม่ เราก็งงว่าทำไมต้องลงใหม่อีกเพราะเราก็เคยลงไปให้แล้วตั้ง3เมล แต่เราก็ไม่เอะใจลงเมลให้แม่อีกเรากำลังจะกดชื่อเมลเป็นชื่อแม่ แม่ก็รีบให้เปลี่ยนเป็นอีกชื่อนึง อายุที่ต้องกรอกก็เปลี่ยนด้วย เราก็ลองถามดูว่าเมลนี้แม่จะไว้ทำงานหรอ แม่ก็บอกว่าใช่ เราก็ถามอีกว่าไว้รับเมลจากใคร แม่เราก็เกริ่นว่าเอาเมลมาจากพี่คนนึงอายุ39ปี พี่เขาทำช่องตต.ร้องเพลงเพราะมากพี่เขาให้แม่เป็นแอดมินด้วยนะ ชีวิตพี่เขาน่าสงสารนะลูกเขามีลูก2และเมียพี่เขาไม่ค่อยสนใจ เราก็พยายามรักษาสีหน้าตัวเองนิ่งๆไว้ วันนึงเราลองหาชื่อแอคคนนั้นกับแอคปลอมของแม่เรา เราไม่ค่อยอยากเชื่อแต่สิ่งที่เห็นคือแอคแม่เราโพสคลิปเป็นหน้าคนนั้นและเพลงรักที่น้ำเน่า เรื่อยๆหลังจากนั้นแม่คงคิดว่าเราไม่รู้อะไรก็เลยคุยกับพี่เขาเป็นปกติปิดล็อคห้องคุยบ้างคุยกลางบ้านบ้าง เราก็เดินผ่านพยายามทำหน้านิ่งๆแล้วมาร้องไห้ในห้องตัวเองทุกวัน เราพยายามไม่ให้ความรู้สึกนี้มารบกวนการเรียนหรือการแข่งของเรา เราเลยพยายามปั้นหน้าตัวเองให้เหมือนแฮปปี้ตลอดเวลาตอนอยู่ที่รร. แต่ก็กรรมที่ม.6ต้องเรียนพระพุทธศาสนา วันนึงเรียนเรื่องการครองคู่ชีวิต ในตอนนั้นเราน้ำตาคลอแล้วในห้องแต่ก็กลั้นไว้จนหมดคาบ ดีที่คาบต่อมาเป็นคาบพักเที่ยงเราเลยแอบมาร้องไห้ได้และดีที่มีเพื่อนมาปลอบ
สาเหตุที่ค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องชู้สาวคู่ครอง ศีลข้อ3มาก ก็เนื่องมาจากตอนเราป.4พ่อเคยนอกใจแม่จนเกือบเลิกกัน เราเห็นแม่ร้องไห้ทุกวันช่วงนั้นเราก็รับอารมณ์หลายอย่างแม่เยอะมาก ขู่ว่าจะให้เราไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นบ้าง หรือเราพูดเถียงอะไรไม่ถูกใจก็จะมีตีบ้างหนักสุดครั้งนึงเราเคยโดนตบปากเลือดซึม มันเลยส่งผลจนถึงปัจจุบันเวลาแม่เราโมโหที่เราทำบางอย่างพลาดหรือไม่ถูกใจ เราจะนั่งเงียบๆไม่พูด โดนดุว่าหน้ามึนนะแล้วเราโคตรอยากพูดจะแต่พูดแล้วเป็นไงอ่ะจะโดนตบปากอีกหรอ? อยากพบแพทย์นะแต่เราอายุแค่17เอง แล้วแม่เราก็มีความคิดแปลกๆว่าพวกซึมเศร้าเป็นพวกอ่อนแอใจกระจอก เราก็เคยอธิบายว่าปัญหาคอยู่ที่ร่างกายอาจจะหลั่งสารบางอย่างออกมามากเกินไป แม่ก็สวนมาว่าเพราะเด็กสมัยนี้ไม่ค่อยกินผักไงเลยขาดสารอาหาร มีวันนึงที่แม่โทรคุยกับผู้ชายคนนั้นหัวข้อคนเป็นซึมเศร้าแล้วพวกเขาก็ขำกัน คนที่จะฆ่าตัวตายมันตลกขนาดนั้นเลยหรอคะ?
ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ฟังว่าพ่อมาคบกับแม่เพราะเห็นใจ เพราะแฟนเก่าแม่ที่เป็นเพื่อนพ่อทำนิสัยแย่ และนิสัยที่แม่เป็นคือคนที่ชอบประชดแม่จึงคบกับพ่อ6เดือนแล้วแต่งงาน เราไม่โกรธนะถ้าแม่จะแยกกับพ่อไปคบคนใหม่เราเองก็อยากให้แม่เจอคนที่แม่คิดว่าอยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่ก็อยากบอกกับถามแม่นะคะว่า หนูไม่รู้ว่านี่คือการประชดของแม่มั้ย แต่ก็อย่าให้พลาดเหมือนครั้งแรกนะ ครั้งแรกที่แม่แต่งงานกับพ่อแล้วมีหนูน่ะ