ผมอยากเล่าครับ หากเกิดอะไรขึ้นก็โทษรพ.เลยครับ😆😆
ผมค่อนข้างมีปัญหาด้านความคิด การเข้าใจ การรับรู้ สติ บลาๆ เริ่มมาจากปัญหาครอบครัวทำให้การเลี้ยงดูจากที่เคยดีมันก็แย่ลงตั้งแต่พึ่งขึ้นชั้นประถมเลย นิสัยบุคลิกตอนนั้นผมดูแปลก ผมเลยโดนบูลลี่ รังแก แกล้ง ทำร้ายบ้างบางที จนช่วงนั้นผมยังรู้ตัวเองเลยว่าผมเป็นซึมเศร้า ครอบครัวไม่รับรู้และผมก็ไม่พูดออกไป จนมันเริ่มหนักขึ้นหลังจากขึ้นมัธยม ปัญหาเรื่องโดนเพื่อนแกล้งเริ่มจางเป็นปัญหาครอบครัวและมันหนักผมมีอาการซึมเศร้าหนักขึ้นและอาการทางจิตมาเกี่ยวข้องด้วย ผมก็บอกที่บ้านเพราะเก็บไว้ไม่ได้แล้วและผมได้ไปโรงพยาบาลปกติเป็นแพนกจิตเวช เขาดูแลดีครับและให้ยาซึมเศร้าผมมา แต่ยามันไม่ช่วยครับ เพราะผมมีอาการทางจิตด้วยต่อมาหมอก็บอกว่าผมอาจเป็นschizophreniaหรือจิตเภทพวกหลงผิดแยกจริงกับฝันไม่ออกหรือจะมีเสียงสั่งในหัวนู้นนี่นั้น อาการมันเริ่มหนักขึ้นครับและมันเริ่มเป็นอันตรายกับผมและครอบครัว หมอที่นั้นเลยแนะนำให้ผมไปโรงพยาบาลจิตเวชโดยตรงเลย วันนึ่งครอบครัวผมเลยพาไป บอกอาการที่เป็นให้กับคนที่มีชื่อเรียกเขาว่าจิตแพทย์ผมและครอบครัวพยายามให้เขาเข้าใจ แต่สุดท้ายเขาก็เข้าใจว่าผมเป็นแค่บ้าประสาทหลอนธรรมดาและให้ยามา ครอบครัวพยายามให้ผมกินแต่ยาที่เรียกว่ายารักษาโรคทางระบบประสาทมันมีผลข้างเคียงกับผมเยอะมาก หมอที่เก่าบอกเป็นยาสำหรับผู้ใหญ่แต่จิตแพทย์ให้ผมที่เป็นเด็กกินเนี้ยนะ คือตัดสินแค่อาการหนักก็ต้องให้ยาแรงๆของผู้ใหญ่เพื่อระงับอาการหรอ แต่ผมก็กินนะผลข้างเคียงก็หนักขึ้นเรื่อยๆใจสั่นเต้นเร็วจนนอนไม่หลับ อยู่ได้ไม่กี่วันก็กลับไปที่โรงพยาบาลธรรมดาที่เดิม แต่ผมไม่สามารถรับยาที่นั้นแบบเดิมได้แล้ว หมอที่เดิมไม่ได้บอกว่าก่อนไปรพ.จิตเวชให้แจ้งที่เดิมก่อนเพื่อทำเรื่องส่งคนไข้ จิตแพทย์ที่ใหม่จะได้รู้อาการตั้งแต่ต้น แต่ถึงจะรู้อาการหรือไม่รู้อาการ การให้ยาสุ่มสี่สุ่มห้ามาด้วยการตัดสินอาการผมมั่วๆมันสมควรทำกับคนไข้หรอครับ ต่อมาผมก็ได้รับเอกสารส่งตัวคนไข้ครับ ไว้ถึงวันนัดที่รพ.จิตเวชให้พาไปด้วย แต่เอาไงละครับตอนนี้ผมไม่ได้ไปตามนัด เลิกยาเอง ไม่ได้รักษาผ่านมาปีกว่าแล้วครับ🤣 เพราะตลอดมาตั้งแต่ตอนนั้นผมไม่มีอาการอะไรแล้ว ครอบครัวก็เห็นผมไม่มีอาการแล้วก็เลยไม่ได้พาไปรพ.ที่ไหนอีก🤔🤔 ผมก็ไม่อยากไปรพ.จิตเวชนะครับเจอแบบนั้น รพ.ธรรมดาที่เดิมก็คงเข้าใจว่าผมได้รักษาที่ใหม่ไปแล้ว ทั้งที่ผมไม่ได้ไปอีกเลย แล้วที่สำคัญรพ.จิตเวชไม่ได้ตามตัวผมเลยครับ ปล่อยให้หายไปเลยทั้งที่อาการผมหนักและอันตรายมากในตอนนั้น แบบนี้จะดีหรอครับ ก็นะครับผมเล่าอาจดูเวอร์เกินไป เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นอะไรแต่ผมแค่อาจจะแก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ แล้วตอนนี้ถามว่าอาการหายไปแล้วไม่เป็นอีก ก็ใช่ครับ มีแค่เพ้อๆไปเรื่อยเหมือนคนบ้าแต่ไม่ได้บ้า หรือมันเป็นหนึ่งในอาการทางจิตครับ ผมก็ไม่รู้แล้ว🤣 คิดซะว่าทั้งหมดนี้คนบ้าเขียนนะครับผมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้คำยังไงให้ถูกที่สุด จะคิดว่าผมโกหกแต่งเรื่องเบียวก็แล้วแต่เลยครับ ตรงนี้ผมพยายามไม่เปิดเผยอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวนะครับ รู้แค่ว่าปัจจุบันคนยังเรียกผมว่าเป็นเด็ก ให้เป็นแค่การบอกเล่า จะแนะนำผมหรือคิดเห็นยังไงก็ได้ครับผมจะเก็บมาทบทวนครับ
โรงพยาบาลจิตเวชห่วยๆ ทำให้ผมไม่อยากกลับไปอีก
ผมค่อนข้างมีปัญหาด้านความคิด การเข้าใจ การรับรู้ สติ บลาๆ เริ่มมาจากปัญหาครอบครัวทำให้การเลี้ยงดูจากที่เคยดีมันก็แย่ลงตั้งแต่พึ่งขึ้นชั้นประถมเลย นิสัยบุคลิกตอนนั้นผมดูแปลก ผมเลยโดนบูลลี่ รังแก แกล้ง ทำร้ายบ้างบางที จนช่วงนั้นผมยังรู้ตัวเองเลยว่าผมเป็นซึมเศร้า ครอบครัวไม่รับรู้และผมก็ไม่พูดออกไป จนมันเริ่มหนักขึ้นหลังจากขึ้นมัธยม ปัญหาเรื่องโดนเพื่อนแกล้งเริ่มจางเป็นปัญหาครอบครัวและมันหนักผมมีอาการซึมเศร้าหนักขึ้นและอาการทางจิตมาเกี่ยวข้องด้วย ผมก็บอกที่บ้านเพราะเก็บไว้ไม่ได้แล้วและผมได้ไปโรงพยาบาลปกติเป็นแพนกจิตเวช เขาดูแลดีครับและให้ยาซึมเศร้าผมมา แต่ยามันไม่ช่วยครับ เพราะผมมีอาการทางจิตด้วยต่อมาหมอก็บอกว่าผมอาจเป็นschizophreniaหรือจิตเภทพวกหลงผิดแยกจริงกับฝันไม่ออกหรือจะมีเสียงสั่งในหัวนู้นนี่นั้น อาการมันเริ่มหนักขึ้นครับและมันเริ่มเป็นอันตรายกับผมและครอบครัว หมอที่นั้นเลยแนะนำให้ผมไปโรงพยาบาลจิตเวชโดยตรงเลย วันนึ่งครอบครัวผมเลยพาไป บอกอาการที่เป็นให้กับคนที่มีชื่อเรียกเขาว่าจิตแพทย์ผมและครอบครัวพยายามให้เขาเข้าใจ แต่สุดท้ายเขาก็เข้าใจว่าผมเป็นแค่บ้าประสาทหลอนธรรมดาและให้ยามา ครอบครัวพยายามให้ผมกินแต่ยาที่เรียกว่ายารักษาโรคทางระบบประสาทมันมีผลข้างเคียงกับผมเยอะมาก หมอที่เก่าบอกเป็นยาสำหรับผู้ใหญ่แต่จิตแพทย์ให้ผมที่เป็นเด็กกินเนี้ยนะ คือตัดสินแค่อาการหนักก็ต้องให้ยาแรงๆของผู้ใหญ่เพื่อระงับอาการหรอ แต่ผมก็กินนะผลข้างเคียงก็หนักขึ้นเรื่อยๆใจสั่นเต้นเร็วจนนอนไม่หลับ อยู่ได้ไม่กี่วันก็กลับไปที่โรงพยาบาลธรรมดาที่เดิม แต่ผมไม่สามารถรับยาที่นั้นแบบเดิมได้แล้ว หมอที่เดิมไม่ได้บอกว่าก่อนไปรพ.จิตเวชให้แจ้งที่เดิมก่อนเพื่อทำเรื่องส่งคนไข้ จิตแพทย์ที่ใหม่จะได้รู้อาการตั้งแต่ต้น แต่ถึงจะรู้อาการหรือไม่รู้อาการ การให้ยาสุ่มสี่สุ่มห้ามาด้วยการตัดสินอาการผมมั่วๆมันสมควรทำกับคนไข้หรอครับ ต่อมาผมก็ได้รับเอกสารส่งตัวคนไข้ครับ ไว้ถึงวันนัดที่รพ.จิตเวชให้พาไปด้วย แต่เอาไงละครับตอนนี้ผมไม่ได้ไปตามนัด เลิกยาเอง ไม่ได้รักษาผ่านมาปีกว่าแล้วครับ🤣 เพราะตลอดมาตั้งแต่ตอนนั้นผมไม่มีอาการอะไรแล้ว ครอบครัวก็เห็นผมไม่มีอาการแล้วก็เลยไม่ได้พาไปรพ.ที่ไหนอีก🤔🤔 ผมก็ไม่อยากไปรพ.จิตเวชนะครับเจอแบบนั้น รพ.ธรรมดาที่เดิมก็คงเข้าใจว่าผมได้รักษาที่ใหม่ไปแล้ว ทั้งที่ผมไม่ได้ไปอีกเลย แล้วที่สำคัญรพ.จิตเวชไม่ได้ตามตัวผมเลยครับ ปล่อยให้หายไปเลยทั้งที่อาการผมหนักและอันตรายมากในตอนนั้น แบบนี้จะดีหรอครับ ก็นะครับผมเล่าอาจดูเวอร์เกินไป เพราะผมรู้ตัวดีว่าผมเป็นอะไรแต่ผมแค่อาจจะแก้ปัญหาด้วยตัวเองไม่ได้ แล้วตอนนี้ถามว่าอาการหายไปแล้วไม่เป็นอีก ก็ใช่ครับ มีแค่เพ้อๆไปเรื่อยเหมือนคนบ้าแต่ไม่ได้บ้า หรือมันเป็นหนึ่งในอาการทางจิตครับ ผมก็ไม่รู้แล้ว🤣 คิดซะว่าทั้งหมดนี้คนบ้าเขียนนะครับผมก็ไม่รู้ว่าต้องใช้คำยังไงให้ถูกที่สุด จะคิดว่าผมโกหกแต่งเรื่องเบียวก็แล้วแต่เลยครับ ตรงนี้ผมพยายามไม่เปิดเผยอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวนะครับ รู้แค่ว่าปัจจุบันคนยังเรียกผมว่าเป็นเด็ก ให้เป็นแค่การบอกเล่า จะแนะนำผมหรือคิดเห็นยังไงก็ได้ครับผมจะเก็บมาทบทวนครับ