แม่มักจะด่านินทาคนอื่นใช้ชีวิตเหมือนมีปมเอานิสัยแต่ก่อนของตัวเองมาตัดสินลูก หนูควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดีคะ

คือแม่มักจะพูดว่าลูกไม่ได้เรื่อง ไม่น่าเกิดมาให้เป็นแบบนี้ นรกส่งมาเกิดบ้าง กูน่าเอาขี้เถ้ายัดจมูกตั้แต่เกิดใหม่ๆบ้าง คำพูดเหล่านี้เราได้ยินจนใจเราชินชาไปหมดแล้ว พอกลับมานั่งคืดคนเดียวก็เจ็บมากๆ หนูไม่ได้ขอให้เขามาเกิดเลยสักครั้ง หนูไม่ได้อยากเกิดมาเลยด้วยซ้ำ และบางที เราแค่ออกไปซื้อขนมที่เซเว่นก็ด่าว่าไปแรด ทั้งๆที่ตอนสาวๆแม่แรดกว่าเราอีก ท้องตั้งแต่วัยรุ่น แม่มีลูกคนละพ่อกับเรา2คน ก่อนที่จะมาได้กับพ่อเรา ใช้ชีวิตมีปมเป็นยายแก่คิดลบ ชอบด่านินทาญาติพี่น้องพ่อให้เราฟัง แม้แต่พ่อแม่ก็นินทา ญาติพี่น้องพ่อดีกับเรามากๆเลยนะคะ พอญาติของพ่อเอาของหรือมาทำดีใส่เราทีไร แม่จะด่าเราด้วยและนินทาเขาให้เราฟังเสมอ  ตอนแรกเราก็พูดนะคะว่าจะไปว่าเขาทำไม แต่แม่ก็กลับพูดว่าเขาเป็นแม่หรอถึงได้ด่าว่าไม่ได้ ถ้าดีมากนัก ก็ขนของไปอยู่กับเขาไป คำพูดนี้ของแม่ทำให้หนูเกลียดเลย แต่บางมุมแม่ก็ใจดีซื้อเสื้อผ้าให้พูดดีด้วยตอนตัวเองต้องการความช่วยเหลือ นิสัยของแม่เสี่ยงโรคไพโบล่ามั้ยคะหรือจิตหลุดไปแล้ว พูดตรงๆหนูเข้าค่ายเกลียดนิสัยแม่ตัวเองมาก ทั้งชีวิตของเขาเหมือนมีแต่ความคิดลบๆ