เคยน้อยใจกับคำพูดแม่ไหมคะ

ทุกๆวันแม่กลับบ้านมาแม่จะบ่นทุกรอบว่าไม่ทำอะไรทั้งๆที่หนูทำงานบ้านทุกอย่าง ล้างจานซักผ้ากวาดบ้านรีดผ้าทำทุกอย่าง แทนที่กลับบ้านมาแม่จะชื่นใจกลับบ้านมาต้องหาเรื่องบ่นทุกรอบ แล้วแม่หนูเป็นคนที่ด่าแรงมากด่าแรงจนไม่แคร์ความรู้สึกคนฟัง วันนี้แม่ได้ด่าหนูว่างานบ้านไม่รู้จักทำวันๆเล่นเเต่ทรศ. ขี่รถร่อนไปร่อนมา วันๆโทรหาแต่ผู้ชายทำตัวแรด เรียนก็ไม่ได้เรื่องโง่ก็โง่ ทั้งๆที่หนูสอบได้เกรดไม่เคยต่ำกว่า3ทุกปี ขี้เกียจก็ขี้เกียจ ไม่เคยทำอะไรได้ดั่งใจกูซักอย่าง พอจะออกจากบ้านแม่โยนกุญแจรถใส่พื้นทั้งๆที่ยืนใกล้ๆกันแล้วไปล็อกบ้านสะ หนูก็ไม่เป็นไรโอเค บางวันก็พูดถ้ากูรู้ว่าเกิดมาแล้วเป็นแบบนี้กูเอาขี้เถ้ายัดปากตายไปแล้ว แม่เอาแต่พูดว่าอยากให้หนูตาย ระหว่างขี่รถแม่ก็ยังด่าไม่หยุดเอาหนูไปเปรียบเทียบกับคนอื่น แม่บ่นตลอดทางระหว่างไปตลาดหนูก็พยายามไม่ร้องไห้ เพราะหนูอดทนไม่ไหวกับคำพูดแม่แต่ละวัน หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้แม่ดีใจภูมิใจ แต่ความพยายามหนูมันไม่มีค่าสำหรับแม่แม่ไม่เคยพอใจหรือประทับใจหนู หนูได้quotaนักวิ่ง แม่ก็ไม่ดีใจ หนูวิ่งแข่งกับ10โรงเรียนได้ที่1 แม่กูไม่เข้าใจว่าจะชนะไปทำไม พอขอเข้ารงเรียนกีฬาแม่บอกเปลืองแล้วก็ด่าสารพัด จนถึงตอนนี้หนูหาที่ลงไม่ได้หนูได้แต่ร้องไห้ ช่วยบอกหนูที่ว่าจะทำยังไงดีคะ