สวัสดีครับ ผมอยากขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆหน่อย
พอดีผมโดนพี่ชายกับที่บ้านมองเป็นคนไม่ดีมาตั้งแต่เด็กๆ
เค้าไม่เคยมองสิ่งที่เค้าทำกับผมเลย ดดรื่องนี้ผมไม่เคยโกรธหรือไม่รักครอบครัว
เลยนะครับ
ผมจะเบ่าตั้งแต่ต้นเรื่องเลยนะครับย้แนไปประมาณสิบห้าสิบหกปีก่อน
ตอนนั้นผมเป็นคนชอบดลตรีมากๆครับขอที่บ้านเรียนเค้าก็ไม่สงเสริมแถมมีคำพูดหลุดปากจากเค้ามาคำนึงถ้าสอบติดเค้าจะให้เรียน
ตัวผมก็พยายามสุดชีวิตของผมโดยการหาหนังสือมาอ่านเรียนรู้ก้วยตัวเองทุกอย่างจนตัวเองเก่งในระดับนึง ต้องบอกว่าตอนสิบห้าสิบหกผมแต่งเพลงเองได้เรียนรู้ตัวโน๊ตได้ เข้าใจดลตรีได้ พอผมสอบติด เค้าก็ไม่ให้เรียน แล้วส่งผมไปเรียนช่างไฟฟ้าเรียนบัญชี สุดท้ายผมก็เรียนแบบไปไม่รอด จนผมเสียเวลา ชีวิตไปพร้อมฝันที่สลาย แต่ถึงเรียนไม่จบผมก็ทำงานนะครับช่วงนั้นเริ้มเล่นดลตรีที่ร้านตั้งแต่สิบแปด จนผ่านไปสองปีที่บ้านก็เริ้มว่าด่าทอผมแบบ เต้นกินรำกินมันจะรวยเหรอ แล้วก็ไล่ผมออกจากบ้านไปเป็นสิบรอบ จนทำให้ผมเสียเพื่อน ที่สนิทไปที่ละคนทีละคน ทำงานแทบทุกอย่างจนตัวเองเจ็บแต่ก็ไม่เคยบอกที่บ้านเลย เพราะผมรู้สิ่งที่ผมพูดไปเค้าก็มองว่าผมไม่ดี ผมเลยไม่เคยพูดให้ที่บ้านฟัง พอผมอายุเข้าเลขสามเค้าเริมมากดดันตัวผมเรื่อยๆ ผมบอกตามตรงตอนนี้ผมกลับไปทำงานเมื่อตอนยี่สิบไม่ไหวครับ ไหนจะหลัง ไหนจะจิตใจผมอีก ผมเป็นโรควิตกกังวลครับตอนนี้ก็ไม่หายเพราะเจอเรื่องแบบนี้มาเกือบยี่สิบปี ทุกคนคิดว่าผมควรทำยังไงดีครับผมอดทนมาตลอด ตอนนี้ผมเริเมจะไม่ไหวแล้วครับ บอกตามตรง ผมพยายามทำทุกอย่างเค้าก็เบลคผมหมดเลยไมม่เคยสงเสริมผมเลยสักครั้งเดียว ไม่ว่าจะทำอะไรเค้าก็มักจะดูถูกผมไปหมด คือตัวเค้าอยากให้ผมทำงานที่เค้าเคยทำคือ เป็นพนักงานขาย ยกของแบกของ คือผมก็ไม่ไหวแล้วไงครับ หลังก็เสีย แบกของเกินสิบกิโลผมก็ไม่ไหวแล้วตอนนี้ ผมก็อธิบายให้ที่บ้านฟังเค้า ก็ไม่เคยรับฟังเลย ผมขายของไม่เก่ง เค้าก็บอกให้ลองก่อน ลิมไปเมื่อก่อนผมเคยเป็นเซลขายมือถือนะครับ แต่ผมไปไม่รอด ผมก็เล่าให้เค้าฟังแล้วนะ แต่เค้าก็จะให้ทำอีก ผมควรทำไงดีครับ ใครก็ได้ช่วย มาตอบกระทู้ผมหน่อย ผมอยากรู้คำตอบว่าสิ่งทีเป็นตอนนี้ผมผิดฝ่ายเดียวไหมหรือตัวที่บ้านเค้าไม่ยอมรับความจริงกับสิ่งที่เค้าทำกับผม
โดนที่ย้านเห็นเป็นไม่เอาไหนทั้งๆทุกสิ่งทุกอย่างเค้าเบลคเราทั้งหมด
พอดีผมโดนพี่ชายกับที่บ้านมองเป็นคนไม่ดีมาตั้งแต่เด็กๆ
เค้าไม่เคยมองสิ่งที่เค้าทำกับผมเลย ดดรื่องนี้ผมไม่เคยโกรธหรือไม่รักครอบครัว
เลยนะครับ
ผมจะเบ่าตั้งแต่ต้นเรื่องเลยนะครับย้แนไปประมาณสิบห้าสิบหกปีก่อน
ตอนนั้นผมเป็นคนชอบดลตรีมากๆครับขอที่บ้านเรียนเค้าก็ไม่สงเสริมแถมมีคำพูดหลุดปากจากเค้ามาคำนึงถ้าสอบติดเค้าจะให้เรียน
ตัวผมก็พยายามสุดชีวิตของผมโดยการหาหนังสือมาอ่านเรียนรู้ก้วยตัวเองทุกอย่างจนตัวเองเก่งในระดับนึง ต้องบอกว่าตอนสิบห้าสิบหกผมแต่งเพลงเองได้เรียนรู้ตัวโน๊ตได้ เข้าใจดลตรีได้ พอผมสอบติด เค้าก็ไม่ให้เรียน แล้วส่งผมไปเรียนช่างไฟฟ้าเรียนบัญชี สุดท้ายผมก็เรียนแบบไปไม่รอด จนผมเสียเวลา ชีวิตไปพร้อมฝันที่สลาย แต่ถึงเรียนไม่จบผมก็ทำงานนะครับช่วงนั้นเริ้มเล่นดลตรีที่ร้านตั้งแต่สิบแปด จนผ่านไปสองปีที่บ้านก็เริ้มว่าด่าทอผมแบบ เต้นกินรำกินมันจะรวยเหรอ แล้วก็ไล่ผมออกจากบ้านไปเป็นสิบรอบ จนทำให้ผมเสียเพื่อน ที่สนิทไปที่ละคนทีละคน ทำงานแทบทุกอย่างจนตัวเองเจ็บแต่ก็ไม่เคยบอกที่บ้านเลย เพราะผมรู้สิ่งที่ผมพูดไปเค้าก็มองว่าผมไม่ดี ผมเลยไม่เคยพูดให้ที่บ้านฟัง พอผมอายุเข้าเลขสามเค้าเริมมากดดันตัวผมเรื่อยๆ ผมบอกตามตรงตอนนี้ผมกลับไปทำงานเมื่อตอนยี่สิบไม่ไหวครับ ไหนจะหลัง ไหนจะจิตใจผมอีก ผมเป็นโรควิตกกังวลครับตอนนี้ก็ไม่หายเพราะเจอเรื่องแบบนี้มาเกือบยี่สิบปี ทุกคนคิดว่าผมควรทำยังไงดีครับผมอดทนมาตลอด ตอนนี้ผมเริเมจะไม่ไหวแล้วครับ บอกตามตรง ผมพยายามทำทุกอย่างเค้าก็เบลคผมหมดเลยไมม่เคยสงเสริมผมเลยสักครั้งเดียว ไม่ว่าจะทำอะไรเค้าก็มักจะดูถูกผมไปหมด คือตัวเค้าอยากให้ผมทำงานที่เค้าเคยทำคือ เป็นพนักงานขาย ยกของแบกของ คือผมก็ไม่ไหวแล้วไงครับ หลังก็เสีย แบกของเกินสิบกิโลผมก็ไม่ไหวแล้วตอนนี้ ผมก็อธิบายให้ที่บ้านฟังเค้า ก็ไม่เคยรับฟังเลย ผมขายของไม่เก่ง เค้าก็บอกให้ลองก่อน ลิมไปเมื่อก่อนผมเคยเป็นเซลขายมือถือนะครับ แต่ผมไปไม่รอด ผมก็เล่าให้เค้าฟังแล้วนะ แต่เค้าก็จะให้ทำอีก ผมควรทำไงดีครับ ใครก็ได้ช่วย มาตอบกระทู้ผมหน่อย ผมอยากรู้คำตอบว่าสิ่งทีเป็นตอนนี้ผมผิดฝ่ายเดียวไหมหรือตัวที่บ้านเค้าไม่ยอมรับความจริงกับสิ่งที่เค้าทำกับผม