ตอนที่ท่านพระวังคีสะ ไปทูลถามพระพุทธเจ้าว่าพระอุปัชฌาย์ของท่านตายแล้วไปนิพพานหรือที่ไหน ท่านสำเร็จเป็นพระอรหันต์แล้วยัง

นิพพานนั่นแหละที่เป็นของพระอรหันต์ทั้งหลาย เป็นสมบัติของท่านไปตลอดชีวิต .....พระอรหันต์นั้น ไปสู่ฝั่งแล้ว ถึงฝั่งแล้ว ไปสู่ส่วนสุดแล้ว ถึงส่วนสุดแล้ว ไปสู่ที่สุดแล้ว ถึงที่สุ

พระวินัยปิฎก ธุดงควรรค การถืออยู่ป่า เป็นต้น.. ท่านพระอุบาลีทูลถามว่า " ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามีเท่าไรหนอแล พระพุทธเจ้าข้า" พระผู้มัพระภาคตรัสว่า "อุบาลี ภิกษุผู้ถืออยู่ป่านี้มี ๕ จำพวก

พระนิพพานบังคับบัญชาไม่ได้ ถ้าเราถึงซึ่งพระนิพพานแล้ว จะแบ่งให้ใครก็ไม่ได้ หรือเรายังไม่ได้ จะนั่งนึกนอนนึกหรือไปซื้อ ก็เอามาเป็นของเราไม่ได้ แต่... ถ้าฉันเป็นพระอรหันต์แล้ว ใครจะมาแย่งพระนิพพานไปจาก

พระพุทธเจ้าเห็นนิพพานในระหว่างมีชีวิตอยู่ไหมครับ? ท่านเป็นใครถ้าไม่ใช่พระผู้มีพระภาคจึงทรงรู้เห็นนิพพานได้เองโดยที่ยังไม่เคยตายไปนิพพาน

พระพุทธเจ้าตรัสเนื้อความนี้ไม่ได้หมายความว่านิพพานเป็นอนัตตาแต่อย่างใดอย่าทึกทักอย่างนั้น แต่ท่านหมายถึงพระองค์เองและหรือพระอรหันต์สาวกทั่วไปที่บรรลุนิพพานแล้วว่า  เพราะพรัพุผทธและอรหันต์สาวกนั่น