พระวินัยปิฎก
ธุดงควรรค
การถืออยู่ป่า เป็นต้น..
ท่านพระอุบาลีทูลถามว่า
" ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามีเท่าไรหนอแล พระพุทธเจ้าข้า"
พระผู้มัพระภาคตรัสว่า
"อุบาลี ภิกษุผู้ถืออยู่ป่านี้มี ๕ จำพวก คือ
๑. เพราะเป็นผู้โง่เขลางมงาย จึงอยู่ป่า
๒. เป็นผู้มีความปรารถนาเลวทราม ถูกความอยากครอบงำ จึงอยู่ป่า
๓. เพราะมัวเมา จิตฟุ้งซ่าน จึงอยู่ป่า
๔. เพราะเข้าใจว่า พระพุทธเจ้า พระสาวกพระพุทธเจ้าสรรเสริญ จึงอยู่ป่า
๕. เพราะอาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด
และเพราะอาศัยว่า การอยู่ป่ามีประโยชน์ด้วยการปฏิบัติอันงามนี้ จึงอยู่ป่า
อุบาลี ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามี ๕ จำพวก นี้แล"
______________________________________________________________________
พระภิกษุที่ถือการอยู่ป่าอย่างเคร่งครัดตามคำสอนของพระศาสดา ย่อมมีอยู่
ซึ่งถ้าพิจารณาจากพระไตรปิฎก ในพระวินัยปิฎก ธุดงควรรค จะเข้าใจว่า
พระศาสดาทรงหมายเอาข้อที่ ๕ เป็นสิ่งที่พระภิกษุในศาสนาของพระองค์พึงยึดถือปฏิบัติ
คือ ๕. เพราะอาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด
และเพราะอาศัยว่า การอยู่ป่ามีประโยชน์ด้วยการปฏิบัติอันงามนี้ จึงอยู่ป่า
แต่ในยุคสมัยที่พระพุทธศาสนาใกล้จะเสื่อมสูญนี้
ย่อมมีพระภิกษุจำนวนไม่น้อยที่ไม่ได้ปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์
ดังจะเห็นได้จากการขาดความมักน้อย ขาดความสันโดษอย่างสมณะ
บางรูปสร้างอาณาจักรของตนเอง สะสมบริวารนับร้อยนับพัน
อันเป็นที่มาของเหตุวุ่นวายเรื่องเงินๆทองๆตามมา
ซึ่งหากยึดความมักน้อย ความสันโดษตามคำสอนมาปฏิบัติตามแล้ว
ย่อมไม่มีเหตุดราม่าใดๆมาแผ้วพานอย่างแน่นอน
พุทธศานิกชนก็พึงมีศรัทธาที่เสมอด้วยปัญญา
และพึงศึกษาคำสอนของพระศาสดาเป็นหลัก
ในการตามศรัทธาพระภิกษุ ว่ารูปใดพึงศรัทธาหรือพึงหลีกหนี...
แค่สงสัย...พระภิกษุผู้อยู่ป่าควรอยู่อย่างไรจึงจะเป็นผู้ปฏิบัติตามคำสอนของพระศาสดาอย่างแท้จริง ?
ธุดงควรรค
การถืออยู่ป่า เป็นต้น..
ท่านพระอุบาลีทูลถามว่า
" ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามีเท่าไรหนอแล พระพุทธเจ้าข้า"
พระผู้มัพระภาคตรัสว่า
"อุบาลี ภิกษุผู้ถืออยู่ป่านี้มี ๕ จำพวก คือ
๑. เพราะเป็นผู้โง่เขลางมงาย จึงอยู่ป่า
๒. เป็นผู้มีความปรารถนาเลวทราม ถูกความอยากครอบงำ จึงอยู่ป่า
๓. เพราะมัวเมา จิตฟุ้งซ่าน จึงอยู่ป่า
๔. เพราะเข้าใจว่า พระพุทธเจ้า พระสาวกพระพุทธเจ้าสรรเสริญ จึงอยู่ป่า
๕. เพราะอาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด
และเพราะอาศัยว่า การอยู่ป่ามีประโยชน์ด้วยการปฏิบัติอันงามนี้ จึงอยู่ป่า
อุบาลี ภิกษุผู้ถืออยู่ป่ามี ๕ จำพวก นี้แล"
______________________________________________________________________
พระภิกษุที่ถือการอยู่ป่าอย่างเคร่งครัดตามคำสอนของพระศาสดา ย่อมมีอยู่
ซึ่งถ้าพิจารณาจากพระไตรปิฎก ในพระวินัยปิฎก ธุดงควรรค จะเข้าใจว่า
พระศาสดาทรงหมายเอาข้อที่ ๕ เป็นสิ่งที่พระภิกษุในศาสนาของพระองค์พึงยึดถือปฏิบัติ
คือ ๕. เพราะอาศัยความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา ความเงียบสงัด
และเพราะอาศัยว่า การอยู่ป่ามีประโยชน์ด้วยการปฏิบัติอันงามนี้ จึงอยู่ป่า
แต่ในยุคสมัยที่พระพุทธศาสนาใกล้จะเสื่อมสูญนี้
ย่อมมีพระภิกษุจำนวนไม่น้อยที่ไม่ได้ปฏิบัติตามคำสอนของพระองค์
ดังจะเห็นได้จากการขาดความมักน้อย ขาดความสันโดษอย่างสมณะ
บางรูปสร้างอาณาจักรของตนเอง สะสมบริวารนับร้อยนับพัน
อันเป็นที่มาของเหตุวุ่นวายเรื่องเงินๆทองๆตามมา
ซึ่งหากยึดความมักน้อย ความสันโดษตามคำสอนมาปฏิบัติตามแล้ว
ย่อมไม่มีเหตุดราม่าใดๆมาแผ้วพานอย่างแน่นอน
พุทธศานิกชนก็พึงมีศรัทธาที่เสมอด้วยปัญญา
และพึงศึกษาคำสอนของพระศาสดาเป็นหลัก
ในการตามศรัทธาพระภิกษุ ว่ารูปใดพึงศรัทธาหรือพึงหลีกหนี...