คือผมทะเลาะกับที่บ้านรอบที่88ละมั้งครับ แต่รอบนี้รุนแรงจนผมคิดไม่ออกว่าใช้ชีวิตต่อไปเพื่ออะไร ผมอยากตายนะแต่ผมยังอยากมีชีวิตทำในสิ่งที่อยากทำ แต่เหนื่อยจริงๆ ตอนนี้ ผมมีตังติดตัวทั้งตัวจริงๆ มีแค่50บาท ไม่มีงาน เพราะสมัครหลายๆที่ก็ไม่มีแววจะเรียกเลย ตอนนี้ผมอยู่กับเพื่อน เพื่อนรับอุปการะอยู่ครับ ผมเกรงใจมากๆ ผมอยากทำงานรีบมีเงินเร็วเพื่อจะได้ทำอะไรให้เพื่อนคืนบ้าง ผมเครียด ตอนนี้ก็ไม่มีงาน ไม่มีตังค่าเดินทางไปหางานใหม่ ผมไม่กล้ายืมเพื่อนแล้วครับมันเยอะมากๆถ้าใช้ในการเดินทางไปสมัคร ขอที่บ้านไม่ได้ครับ แน่นอน100% ผมอายุ19ครับ เป็นลูกคนกลางที่โดนเฉดหัวหนักที่สุด ผมทำทุกอย่าง กดดัน เรียนต่อก็ไม่ได้เรียนผมอยากเรียนแต่เค้าไม่ให้ผมเรียนครับ เค้าบอกเสียตังเยอะ แต่เค้าสามารถซื้อทุกอย่างที่ตัวเองต้องการได้ครับ แต่กับผมเค้าบอกเปลือง ผมเครียดมากๆ ว่าผมต้องไปไงต่อครับ ครอบครัวไม่ซัพพอร์ตเลย ผมซัพพวกเค้าตลอด ผมทำงานบ้านให้ตลอด ผมช่วยงานของเค้าตลอดเเละคนเดียว ลูกคนโตกับคนเล็กนอนกินอยู่บ้านครับ ผมต้องไปไงต่อ ผมทำมากขนาดนี้พวกเค้าก็ยังเกลียดผม ผมเลยหนีออกจากบ้านมาครับ อยากตายๆไป แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตครับ ผมอายุแค่19เอง ผมอยากมีงานมีทุนทำรายได้ของตัวเอง แต่ตอนนี้เงินกินข้าวผมก็ไม่มี ไม่อยากบอกเพื่อน ผมรบกวนมันมาเยอะมากๆแล้ว ยังไม่มีอะไรคืนเพื่อนเลย มันแบบ ผมเครียดจนความคิดผมมันหมดทางออกจริงๆ พยายามหาแล้ว แต่มันเครียดสุดๆ ถ้าตายไปผมจะโอเคกว่ามั้ย แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตอ่ะแต่มันกดดันจริงๆ
เครียด ปัญหาชีวิตยุ่งเหยิง
คือผมทะเลาะกับที่บ้านรอบที่88ละมั้งครับ แต่รอบนี้รุนแรงจนผมคิดไม่ออกว่าใช้ชีวิตต่อไปเพื่ออะไร ผมอยากตายนะแต่ผมยังอยากมีชีวิตทำในสิ่งที่อยากทำ แต่เหนื่อยจริงๆ ตอนนี้ ผมมีตังติดตัวทั้งตัวจริงๆ มีแค่50บาท ไม่มีงาน เพราะสมัครหลายๆที่ก็ไม่มีแววจะเรียกเลย ตอนนี้ผมอยู่กับเพื่อน เพื่อนรับอุปการะอยู่ครับ ผมเกรงใจมากๆ ผมอยากทำงานรีบมีเงินเร็วเพื่อจะได้ทำอะไรให้เพื่อนคืนบ้าง ผมเครียด ตอนนี้ก็ไม่มีงาน ไม่มีตังค่าเดินทางไปหางานใหม่ ผมไม่กล้ายืมเพื่อนแล้วครับมันเยอะมากๆถ้าใช้ในการเดินทางไปสมัคร ขอที่บ้านไม่ได้ครับ แน่นอน100% ผมอายุ19ครับ เป็นลูกคนกลางที่โดนเฉดหัวหนักที่สุด ผมทำทุกอย่าง กดดัน เรียนต่อก็ไม่ได้เรียนผมอยากเรียนแต่เค้าไม่ให้ผมเรียนครับ เค้าบอกเสียตังเยอะ แต่เค้าสามารถซื้อทุกอย่างที่ตัวเองต้องการได้ครับ แต่กับผมเค้าบอกเปลือง ผมเครียดมากๆ ว่าผมต้องไปไงต่อครับ ครอบครัวไม่ซัพพอร์ตเลย ผมซัพพวกเค้าตลอด ผมทำงานบ้านให้ตลอด ผมช่วยงานของเค้าตลอดเเละคนเดียว ลูกคนโตกับคนเล็กนอนกินอยู่บ้านครับ ผมต้องไปไงต่อ ผมทำมากขนาดนี้พวกเค้าก็ยังเกลียดผม ผมเลยหนีออกจากบ้านมาครับ อยากตายๆไป แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตครับ ผมอายุแค่19เอง ผมอยากมีงานมีทุนทำรายได้ของตัวเอง แต่ตอนนี้เงินกินข้าวผมก็ไม่มี ไม่อยากบอกเพื่อน ผมรบกวนมันมาเยอะมากๆแล้ว ยังไม่มีอะไรคืนเพื่อนเลย มันแบบ ผมเครียดจนความคิดผมมันหมดทางออกจริงๆ พยายามหาแล้ว แต่มันเครียดสุดๆ ถ้าตายไปผมจะโอเคกว่ามั้ย แต่ผมก็อยากใช้ชีวิตอ่ะแต่มันกดดันจริงๆ