สวัสดีค่ะ หนูอายุ19ปี กำลังเรียนปีสองในมหาลัยแห่งหนึ่งที่ไกลจากบ้านมาก บ้านหนูอยู่เชียงใหม่ ครอบครัวหนูเป็นครอบครัวที่เคร่งมากๆ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องเป็นไปตามที่แม่ต้องการ หนูอดทนมาจนถึงอายุ18ปี (ความจริงแม่เป็นคนดีมาก แม่รักหนู หนูรู้) สอบเข้ามหาลัย เลือกที่จะเรียนไกลบ้านเพราะต้องการอิสระ ตอนแรกแม่ไม่พอใจมากๆ หนูเลยย้ายไปอยู่กับพ่อ พ่อเขาเข้าใจและสนับสนุนทุกอย่างให้หนูได้เรียนที่ที่หนูอยากจะไปเรียน แต่ระหว่างนั้นก็ยังติดต่อกับแม่ แม่บอกว่าคุณตาป่วย ซึ่งป่วยจริงๆค่ะ เราเลยขอพ่อกลับไปอยู่กับแม่และดูแลแม่และคุณตา พ่อก็โอเคร ตกลง หลังจากนั้นผ่านไปไม่กี่เดือน เราขาดการติดต่อกับพ่อเพราะว่าพ่อบอกว่าไปอยู่กับแม่แล้วให้แม่รับผิดชอบ (เราไม่โอเครเลยที่เขาทำแบบนี้ แม่บอกว่าอย่าไปติดต่อกับเขาอีก) ตอนนี้หนูกู้กยศ.เรียน หนูกับแม่และพี่สาว ได้ตกลงกันว่าค่าขนมพี่สาวจะดูแล ได้อาทิตย์ละ1000บาท ส่วนค่าหอ แม่เป็นคนให้ ซึ่งแม่ก็เอาจากเงินกยศนั้นแหละค่ะ หนูให้แม่ดูแลเงินตรงส่วนนั้น ถึงสิ้นเดือนก็ให้โอนมา2000
ปกติทุกๆอาทิตย์พี่สาวจะโอนตังมาให้ หลังจากหนูขึ้นปีสอง ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป อยู่ๆพี่สาวก็ไม่ให้ตัง เพราะหนูไม่ติดต่อเขาเลย จะทักมาก็ขอเงิน (เอาจริงๆเราไม่ได้ว่างตลอดเวลาอ่ะค่ะ เราเรียนเอกดนตรี เพราะฉะนั้นเวลาว่างจึงมีไม่มาก) เราก็พยายามติดต่อกับแม่ โทรคุย แต่พี่สาวเราไม่อยากคุยกับเขาเลย ยิ่งคุยเรายิ่งเครียด เขาชอบพูดจาประชดประชัน เราเองที่เรียนก็ว่าเครียดเเล้วเจอคำพูดของพี่สาวไปเราก็ไม่โอเครเลย นับวันเรายิ่งไม่คุยกันเลย พอทักไปขอตัง เขาก็บอกเราว่า "กลับไปเรียนที่บ้านสิ ถ้าอยากได้ตังก็ไปหาเอาเอง จะดิ้นรนเรียนที่นี่ต่อก็หาตังเอาเอง" ตัวเราเองอยากหางานทำค่ะ แต่เนื่องจากเรียนเอกดนตรีจึงไม่มีเวลาว่าง เเละเราพึ่งมาเริ่มเรียนจึงยังไม่กล้าที่จะไปเล่นตามร้านเพราะวิชายังไม่มีมากพอ ถามว่าอยากกลับบ้านไหม มันอยากกลับบ้าน แต่เราเรียนมาปีสองแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะจบแล้ว เราเองก็ตั้งใจเรียนมากๆ เวลาจะทำอะไรก็คิดถึงครอบครัวตลอด ตอนนี้สภาพจิตใจเราแย่มากๆเลย เราเองก็พึ่งโดน อจ.กดดัน เล่นไม่ดีเท่าที่เขาอยากจะให้เป็น เราเครียดหลายๆเรื่อง จนตอนนี้ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี
#เข้าใจเราไหมที่อ่านมาทั้งหมด
#ถ้าไม่เข้าใจไม่เป็นไรถือว่าเราได้มาระบาย
#บางทีก็คิดว่าถ้าเราตายก็อาจจะไม่มีปัญหาต่อครอบครัว
เราควรจะเอายังไงต่อไปกับชีวิตดีคะ เราเริ่มไม่ไหวกับชีวิตแย่ๆแบบนี้แล้ว
ปกติทุกๆอาทิตย์พี่สาวจะโอนตังมาให้ หลังจากหนูขึ้นปีสอง ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป อยู่ๆพี่สาวก็ไม่ให้ตัง เพราะหนูไม่ติดต่อเขาเลย จะทักมาก็ขอเงิน (เอาจริงๆเราไม่ได้ว่างตลอดเวลาอ่ะค่ะ เราเรียนเอกดนตรี เพราะฉะนั้นเวลาว่างจึงมีไม่มาก) เราก็พยายามติดต่อกับแม่ โทรคุย แต่พี่สาวเราไม่อยากคุยกับเขาเลย ยิ่งคุยเรายิ่งเครียด เขาชอบพูดจาประชดประชัน เราเองที่เรียนก็ว่าเครียดเเล้วเจอคำพูดของพี่สาวไปเราก็ไม่โอเครเลย นับวันเรายิ่งไม่คุยกันเลย พอทักไปขอตัง เขาก็บอกเราว่า "กลับไปเรียนที่บ้านสิ ถ้าอยากได้ตังก็ไปหาเอาเอง จะดิ้นรนเรียนที่นี่ต่อก็หาตังเอาเอง" ตัวเราเองอยากหางานทำค่ะ แต่เนื่องจากเรียนเอกดนตรีจึงไม่มีเวลาว่าง เเละเราพึ่งมาเริ่มเรียนจึงยังไม่กล้าที่จะไปเล่นตามร้านเพราะวิชายังไม่มีมากพอ ถามว่าอยากกลับบ้านไหม มันอยากกลับบ้าน แต่เราเรียนมาปีสองแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะจบแล้ว เราเองก็ตั้งใจเรียนมากๆ เวลาจะทำอะไรก็คิดถึงครอบครัวตลอด ตอนนี้สภาพจิตใจเราแย่มากๆเลย เราเองก็พึ่งโดน อจ.กดดัน เล่นไม่ดีเท่าที่เขาอยากจะให้เป็น เราเครียดหลายๆเรื่อง จนตอนนี้ไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี
#เข้าใจเราไหมที่อ่านมาทั้งหมด
#ถ้าไม่เข้าใจไม่เป็นไรถือว่าเราได้มาระบาย
#บางทีก็คิดว่าถ้าเราตายก็อาจจะไม่มีปัญหาต่อครอบครัว