สวัสดีค่ะ ขอเท้าความก่อนว่าปกติพ่อเป็นคนติดโทรศัพท์อยู่แล้ว แต่พอมาวันนี้ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อกันมันน้อยลงไปค่ะ ปกติเราชอบไปไหนคนเดียว แต่มาวันนี้เราจะไปกินบัวลอยพ่อเราบอกว่าไปพร้อมเขา เราก็ไปพร้อมพ่อก็ได้ถือว่ากินพร้อมหน้าพร้อมตากัน ตอนเข้าร้านมีเมนูให้เลือกหลายอย่างมาก ท็อปปิ้งเอยไรเอย เราก็พูด ถามพ่อว่ากินอะไรมั้ยพ่อตอบแล้วแค่น้อง เราถามว่าเอาแบบนี้ดีไหมเขาก็ตอบแล้วแต่น้อง เราถามพ่อว่าจะกินหวานมากไหมเพราะปกติเรากินหวานมากพ่อตอบแล้วแต่น้อง คือเราก็คิดว่าอะไรก็แล้วแต่เราคือเราต้องการจะเอาใจพ่ออยากให้พ่อกินในสิ่งที่ขอบเหมือนกัน แล้วจะไม่รู้สึกแย่เลยถ้าเขาไม่เล่นโทรศัพท์ในขณะที่นั่งกับเราที่เป็นลูก ถามอะไรก็แล้วแต่เรา บางทีก็เงียบ จนบัวลอยมาส่งที่โต๊ะเขาก็ถ่ายรูป แล้วก็เล่นต่อเราก็กินเขาก็กินแต่กินไปเล่นไป แบบไม่มองไม่พูดกับเราที่เป็นลูกที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา เราถามว่าอร่อยไหม เราว่าจืดเพราะเราไม่ได้สั่งเพิ่มความหวาน เค้าก็บอกก็เหมือนน้ำแข็งทั่วๆไปไม่ได้มีอะไร แล้วขณะพูดก็ไม่ได้ว่างโทรศัพท์ หรือมองหน้าเราสักนิด จนถึงตอนจะกลับเราสั่งบัวลอยฝากปู่กับย่าที่บ้าน ถามพ่อว่าซื้ออะไรฝากปู่ย่าดีเพราะเราก็ไม่ค่อยรู้ว่าปู่ย่าชอบอะไร พ่อบอกแล้วแต่น้องคำนี้มาอีกแล้ว เราเลยสั่งบัวลอยมะพร้างอ่อนปกติกลับไป คือเรามีสิทธิ์ที่จะรู้สึกไม่ชอบกับการกระทำแบบนี้ของพ่อมั้ยคะ พี่ๆที่เข้ามาอ่านมีวิธีแนะนำมั้ยคะว่าเราควรทำไงต่อ เพราะเรื่องโทรศัพท์ไม่ใช่ไม่เคยพูดแต่พูดแล้ว บอกตรงๆความรู้สึกมันไม่เหมือนเดิมเลยค่ะเพราะนี่ไม่ใช้ครั้งแรกที่เราโดน เราจึงชอบออกไปหาอะไรกินคนเดียว ไม่ใช่ไม่อยากพาพ่อไปแต่พาเขาไปแล้วเขาไม่มีปฏิกิริยาร่วมกับเราก็ไม่รู้ว่าพาเขามาให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกดีขึ้นหรือมันจะแย่ไปกว่าเดิมกันแน่ บอกตรงๆอึดอัดค่ะ
พ่อติดโทรศัพท์มากทำไงดีคะ