กระทู้นี้มาระบาย ไม่มีไรเลย😅 ยาวหน่อย และเป็นปัญหาที่คนเจอกันเยอะ แค่อยากมาเล่าระบาย เพราะตอนนี้ยังนอยด์กับเรื่องนี้ไม่หาย ตอนที่พิมพ์กระทู้นี้ เริ่มพิมพ์เวลา 22.15 เขายังตั้งวงกันอยู่เลย และได้ยินเสียงว่ากระแทกเรามาเนืองๆ 😔
เราย้ายมาอยู่แฟลตแห่งนึงแถวรามคำแหงได้ประมาณครึ่งปี
เป็นแฟลตค่อนข้างเก่าแล้ว ราคาเช่า+มัดจำไม่แรง ด้วยภาระหลายๆอย่างเลยเลือกที่นี่ เพื่อเซฟ คชจ. เบื้องต้นทำใจมาแล้วประมาณนึง ว่าต้องเจอปัญหาบ้างแน่นอน
ด้วยความที่แฟลตนี้มีคนอยู่เต็ม มีทุกเพศทุกวัย มนุษย์ลุง มนุษย์ป้า มนุษย์เด็ก มีหมด
ด้วยความที่แฟลตมีหลายชั้น หลายห้อง
ห้องเราอยู่ ชั้น1 ห้องแรกขึ้นตึกละเจอเลย หน้าตึกมีบริเวณพื้นที่นิดหน่อย เป็นทีส่วนกลาง มีคนในตึกเอาแคร่มาวางเพื่อนั่งเม้ามอยกันช่วงเย็นๆ อันนี้เราไม่ติดนะ บางคนเลิกงานมา คุยกัน หรือ ลุงๆป้าๆที่ตื่นจากนอนกลางวันมานั่งคุยกันแก้เหงา เอาเด็กมาวิ่งเล่น บลาๆ
เสมือนพื้นที่กิจกรรมสำหรับคนในตึก
แต่หลังๆไม่ใช่แค่นั้นสิ วงเริ่มใหญ่ขึ้น เพิ่มโต๊ะเพิ่มแคร่ คุยกันนานขึ้น 2ทุ่ม 3ทุ่ม บางคืน 4ทุ่ม มีLกฮ บ้างบางคืน ก็จะเสียงดังหน่อยถ้าเมาๆกัน และแคร่ที่ตั้งคือตรงห้องนอนเราพอดี ลูกเราต้องนอนไว 3ทุ่มเราไล่นอนแล้ว เพราะต้องตื่นเช้ามากไป รร.(ตื่นตี5 ไม่เกินตี5ครึ่ง ไม่งั้นจะสาย) มันค่อนข้างรบกวนมากๆ
เราอดทนมาหลายเดือนเลย และคิดว่าจะอดทนต่อไป หาหูฟังเอา แกล้งไม่ได้ยินเอา เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนในตึก
ผ่านมาครึ่งปีเหมือนจะทนได้ จนวันนึงไปจ่ายส่วนกลางที่นิติ แล้วไม่รู้ว่าทำไมถึงบ่นให้นิติฟัง ทั้งๆที่ตั้งใจจะอดทน😅 เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนในตึก (เพราะเราอยู่กับลูกๆรวม3คน ไม่มี ผช) แต่วันนั้นคือบ่นไปอัตโนมัติ กลับมายังตีปากตัวเองเลย ว่าพูดทำไม🤣
วันต่อมา นิติจ้ะทำงานดีเกิ๊นนน เอาใบประกาศเตือนมาติด ว่า "ด้วยมีคนร้องเรียนว่าที่ตรงนี้พูดคุยเสียงดัง ก่อความรำคาญ" ประมาณนั้น จำไม่ได้ทั้งหมด และไปติดตรงบริเวณแคร่ที่นั่ง เราอ่านปุ้บใจหายวาบ คือรู้ตัวเลยว่าคนในตึกคิดว่าเราแน่ๆ เพราะการที่เสียงดัง ห้องเราคือได้ยิน และได้รับผลกระทบ และเราเป็นสมาชิกตึกที่เข้ามาอยู่หลังสุด
แล้วมันก็เป็นจริงอ่ะ คนในตึกมายินว่สเสียๆหายๆตรงป้าย ว่า แม่...ใครไปแจ้งร้องเรียน
ประสาทรึเปล่า คือแบบด่าเสียๆหายๆ พูดว่าอยู่กันมาตั้งนานไม่เคยมีใครร้องเรียน
เราอยู่ในห้อง ได้ยินคือเรานอยด์ไปเลย นอยด์มาก ไม่อยากออกจากห้อง ไปเจอคนพวกนั้น ที่ตรงนั้น เป็นอยู่ 2-3วัน
ชีวิตมันต้องดำเนินต่อไป นอยด์แค่ไหนก็ต้องทำตัวปกติ พอเดินออกไป ทำงาน, ซื้อของ, ทิ้งขยะ หรืออะไรที่ต้องออกไป ทุกคนตรงนั้นจากที่เม้าๆกันก็เงียบ แล้วมองมาที่เราคนเดียว พอเราเดินเลยไป ก็พูดว่าแบบลอยๆ ไม่เอ่ยชื่อ แล้วหัวเราะกัน แล้วก็พูดว่า อย่าให้รู้นะว่าใครร้องเรียน จะถามสักทีว่า คุยเสียงดังผิดมากเหรอ ประสาท ทนไม่ได้ก็ไปอยู่ป่าช้า
จนเราอยากยย้ายมากเลยตอนนี้ แต่จะหาที่อยู่ใหม่ มันไม่ง่ายเลยนะ ไหนจะหาที่เดินทางสะดวก ราคาไม่แพง ไหนจะค่ามัดจำ ค่าขนย้าย😔
เราอึ้งกับตรรกคนพวกนี้มาก นอกจากไม่รู้ตัวแล้วว่าการรบกวนคนอื่นยามวิกาล มันไม่มีมารยาท ไม่ควรทำแล้ว ยังมาตามล่าแม่มด หาคนร้องเรียน พยายามด่าทอ ให้คนที่ได้รับผลกระทบเป็นคนผิดซะงั้น
หรือเราผิดเองที่ทนไม่ได้ 😩
จะว่าไปแล้ว.. เราผิดมั้ย
เราย้ายมาอยู่แฟลตแห่งนึงแถวรามคำแหงได้ประมาณครึ่งปี
เป็นแฟลตค่อนข้างเก่าแล้ว ราคาเช่า+มัดจำไม่แรง ด้วยภาระหลายๆอย่างเลยเลือกที่นี่ เพื่อเซฟ คชจ. เบื้องต้นทำใจมาแล้วประมาณนึง ว่าต้องเจอปัญหาบ้างแน่นอน
ด้วยความที่แฟลตนี้มีคนอยู่เต็ม มีทุกเพศทุกวัย มนุษย์ลุง มนุษย์ป้า มนุษย์เด็ก มีหมด
ด้วยความที่แฟลตมีหลายชั้น หลายห้อง
ห้องเราอยู่ ชั้น1 ห้องแรกขึ้นตึกละเจอเลย หน้าตึกมีบริเวณพื้นที่นิดหน่อย เป็นทีส่วนกลาง มีคนในตึกเอาแคร่มาวางเพื่อนั่งเม้ามอยกันช่วงเย็นๆ อันนี้เราไม่ติดนะ บางคนเลิกงานมา คุยกัน หรือ ลุงๆป้าๆที่ตื่นจากนอนกลางวันมานั่งคุยกันแก้เหงา เอาเด็กมาวิ่งเล่น บลาๆ
เสมือนพื้นที่กิจกรรมสำหรับคนในตึก
แต่หลังๆไม่ใช่แค่นั้นสิ วงเริ่มใหญ่ขึ้น เพิ่มโต๊ะเพิ่มแคร่ คุยกันนานขึ้น 2ทุ่ม 3ทุ่ม บางคืน 4ทุ่ม มีLกฮ บ้างบางคืน ก็จะเสียงดังหน่อยถ้าเมาๆกัน และแคร่ที่ตั้งคือตรงห้องนอนเราพอดี ลูกเราต้องนอนไว 3ทุ่มเราไล่นอนแล้ว เพราะต้องตื่นเช้ามากไป รร.(ตื่นตี5 ไม่เกินตี5ครึ่ง ไม่งั้นจะสาย) มันค่อนข้างรบกวนมากๆ
เราอดทนมาหลายเดือนเลย และคิดว่าจะอดทนต่อไป หาหูฟังเอา แกล้งไม่ได้ยินเอา เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนในตึก
ผ่านมาครึ่งปีเหมือนจะทนได้ จนวันนึงไปจ่ายส่วนกลางที่นิติ แล้วไม่รู้ว่าทำไมถึงบ่นให้นิติฟัง ทั้งๆที่ตั้งใจจะอดทน😅 เพราะไม่อยากมีปัญหากับคนในตึก (เพราะเราอยู่กับลูกๆรวม3คน ไม่มี ผช) แต่วันนั้นคือบ่นไปอัตโนมัติ กลับมายังตีปากตัวเองเลย ว่าพูดทำไม🤣
วันต่อมา นิติจ้ะทำงานดีเกิ๊นนน เอาใบประกาศเตือนมาติด ว่า "ด้วยมีคนร้องเรียนว่าที่ตรงนี้พูดคุยเสียงดัง ก่อความรำคาญ" ประมาณนั้น จำไม่ได้ทั้งหมด และไปติดตรงบริเวณแคร่ที่นั่ง เราอ่านปุ้บใจหายวาบ คือรู้ตัวเลยว่าคนในตึกคิดว่าเราแน่ๆ เพราะการที่เสียงดัง ห้องเราคือได้ยิน และได้รับผลกระทบ และเราเป็นสมาชิกตึกที่เข้ามาอยู่หลังสุด
แล้วมันก็เป็นจริงอ่ะ คนในตึกมายินว่สเสียๆหายๆตรงป้าย ว่า แม่...ใครไปแจ้งร้องเรียน
ประสาทรึเปล่า คือแบบด่าเสียๆหายๆ พูดว่าอยู่กันมาตั้งนานไม่เคยมีใครร้องเรียน
เราอยู่ในห้อง ได้ยินคือเรานอยด์ไปเลย นอยด์มาก ไม่อยากออกจากห้อง ไปเจอคนพวกนั้น ที่ตรงนั้น เป็นอยู่ 2-3วัน
ชีวิตมันต้องดำเนินต่อไป นอยด์แค่ไหนก็ต้องทำตัวปกติ พอเดินออกไป ทำงาน, ซื้อของ, ทิ้งขยะ หรืออะไรที่ต้องออกไป ทุกคนตรงนั้นจากที่เม้าๆกันก็เงียบ แล้วมองมาที่เราคนเดียว พอเราเดินเลยไป ก็พูดว่าแบบลอยๆ ไม่เอ่ยชื่อ แล้วหัวเราะกัน แล้วก็พูดว่า อย่าให้รู้นะว่าใครร้องเรียน จะถามสักทีว่า คุยเสียงดังผิดมากเหรอ ประสาท ทนไม่ได้ก็ไปอยู่ป่าช้า
จนเราอยากยย้ายมากเลยตอนนี้ แต่จะหาที่อยู่ใหม่ มันไม่ง่ายเลยนะ ไหนจะหาที่เดินทางสะดวก ราคาไม่แพง ไหนจะค่ามัดจำ ค่าขนย้าย😔
เราอึ้งกับตรรกคนพวกนี้มาก นอกจากไม่รู้ตัวแล้วว่าการรบกวนคนอื่นยามวิกาล มันไม่มีมารยาท ไม่ควรทำแล้ว ยังมาตามล่าแม่มด หาคนร้องเรียน พยายามด่าทอ ให้คนที่ได้รับผลกระทบเป็นคนผิดซะงั้น
หรือเราผิดเองที่ทนไม่ได้ 😩