สงสัยมาตลอดว่าทำไมถึงมีแต่เพื่อนแย่ๆ หรือตัวเราแย่

ดีครับเรื่องที่ผมจะระบายบางคนอาจจะมองว่าเป็นเรื่องไร้สาระบ้างปัญญาอ่อนบ้างแต่ผมแค่อยากระบายนะครับไม่เคยตั้งกระทู้ในพันทิปเลยครับคือชีวิตของผมไม่รู้จะเริ่มจากอะไรก่อนย้อนไปตอนประถมผมเป็นเด็กเฮอาเข้ากับ

มีคนในหมู่บ้าน ย้ายมาอยู่ข้างบ้านค่ะ ลูกสาวของคนข้างบ้านเป็นพี่เรา 1 ปีค่ะ (แทนชื่อของลูกสาวข้างบ้านว่า G นะคะ) รู้จักกันช่วงที่เรียนประถม  จนเราจบมหาลัย กลับมาอยู่บ้านกับแม่ที่ป่วย เข้า-ออก โรง

เพื่อนแต่ไม่เคยมีเวลาให้พูดคุยปรึกษาอะไรก็มีแต่บอกว่าไม่ว่างแต่พอปัญหาของเพื่อนเราคิดเหมือนกับว่าเป็นปัญหาของตัวเองเรารู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ไม่เคยเห็นความสำคัญให้คำว่าเพื่อนกับเราจริงๆเลยบางทีก็อยากเอาช

รับคนเพิ่ม ใครที่คิดว่าตัวเองเป็นพวก มนุษย์สัมพันธ์แย่ พูดจาไม่รู้เรื่็อง เข้ากับใครไม่ได้ ไปโรงเรียนก็โดนพูดจาเสียดสี นินทา เยาะเย้ย กลั่นแกล้งต่างๆนา จนจะเป็นประสาท ขอบอกว่าคุณไม่ได้เป็นแค่คนเดียว ท

****กระทู้นี่ เป็นทั้งกระทู้คำถาม และกระทู้ระบาย ยาวมากต้องขออภัย แต่ก็อยากพูดออกมาให้หมด เพราะอยากแชร์ประสบการณ์ และอยากฟังความเห็นของทุกคนจริงๆ ว่าเราผิด เราแย่ขนาดนั้นเลยหรอที่ลาออก**** เรื่องมัน

ผมเป็นคนลาวที่มีเพื่อนผู้ชายคนไทยคนนึงสมัยเรียนประถมที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งเพื่อนคนนี้เป็นคนที่ถนัดมือซ้ายแล้วเป็นคนที่วาดรูปสวยมากแต่พอให้เขียนพวกตัวอักษรกับเทพอ่านไม่ออกเลยผมเรียนกับเขามาประมาณ 4

ผมเห็นคนเป็นซึมเศร้ากันเยอะ อยากตาย แต่ไม่ตายสักทีเรียกร้องความสนใจอยากให้คนเห็นค่าตัวเองแต่ทำไมไม่ทำตัวให้มีคุณค่า ทำไมไม่หาหมอกินยาดูแลตัวเอง ค่อยๆดีขึ้น ทำได้เก่งมากครับ แต่คนที่ไม่ทำอะไรเลยบางทีก็

เรื่องแรก คือ มีครั้งนึงตอนที่เราอยู่ที่ร.ร เวบาพักเที่ยง แล้วมีช่วงนึงที่เพื่อนเรา แกล้งจะเอากรรไกรมาตัดผมเรา แต่ตอนนี้นเราไม่รู้ ว่าไม่ได้เอากรรไกรมา แล้วตอนที่เราล้ม เพื่อนคนนั้นก็หัวเราะเยาะ แทนที