คือมันเริ่มที่ว่าผมเป็นคนไม่ชอบทาครีมดูแลตัวเองสักเท่าไหร่ละหน้าที่การงานผมก็ไม่ค่อยดีด้วยทำให้ในสายคนผู้คนในสังคมผมดูต่ำมากเรียนก็ไม่จบแถมยังทำไร่ทำนาอีกเห้อ แต่ก็โหดไรไม่ได้คนเรามันมีทางเลือกแต่ไม่เดินเอง คือผมยอมรับว่าเวลาไปข้างนอกผมอายๆเขินๆ ละผมก็ชอบโดนผู้คนหัวเราะเยาะใส(รึผมคิดไปเอง) ละผมก็ไม่สามารถเดินไปถามเขาได้ว่าหัวเราะกูหรอ ผมอาจจะจับ แต่ผมก็รู้ได้ด้วยตัวเองว่าผมมีนิสัยแย่ๆ และวันนี้ผมก็มาเยี่ยมแฟน แต่ตอนเดินเข้ามาผมกับโดนทั้งหัวเราะเยาะใส่ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เขาคุยกันอยู่ดีๆพอผมเดินผ่านก็หัวเราะผมสะงั้น ละมองมาที่ผมด้วยประเด็น ผมอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งผมไม่สบายผมคงได้นอนเตียงขึ้นสนิมแถวๆหน้าห้องเก็บศพ เอาจริงผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าโรงบาลรัฐโง่ๆนี้มันจะมีคนดีๆสักเท่าไหร่Zzz🪳
พยาบาลเขาชอบเบียดคนรึผมคิดไปเอง