รู้สึกยังไงที่วันนึงตัวเองจะต้องตายและทุกคนที่รู้จักจะตายกันหมด

ผมชินกับเรื่องความตายและการจากลาแบบไม่มีวันกลับแล้วครับ ผมต่างจังหวัดเวลามีงานศพจะเปิดลำโพงดัง เวลาได้ยินเสียงจากลำโพงจะรู้เลยว่ามีคนเสียชีวิตอีกแล้ว พอผมเริ่มอายุมากก็เริ่มได้ยินเสียงงานศพถี่ขึ้น พอมองไปรอบๆจะเห็นว่าสิ่งที่เคยมีในอดีต ภาพความสุขความสนุกสนานที่เคยมีมันหายไปหมดแล้ว ป้าทำผัดไทอร่อยตอนเด็กๆชอบกิน ตอนนี้ก็ไม่อยู่แล้ว ลุงข้างบ้านชอบพาไปเดินชายทุ่ง ตอนนี้ลุงคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว เก้าอี้โยกที่ตาชอบนั่งก็เหลือแต่เก้าอี้ วัดที่เคยสรงน้ำพระเอาคนสูงอายุมานั่งให้เด็กสรงน้ำ คนในภาพความทรงจำก็ได้ตายไปหมดครับ

ล่าสุดที่ทำให้ผมปลงชีวิตและยอมรับกับความตายและการจากลาได้คือ อยู่ดีๆคุณแม่ผมก็ป่วยกระทันหันในตอนกลางคืนต้องรีบพาส่งโรงพยาบาลเข้าห้องฉุกเฉิน ผมเห็นแม่นอนบนเตียงใส่เครื่องช่วยหายใจ ตอนนั้นผมคิดว่าแม่จะจากไปแล้ว ผมคิดว่าทุกอย่างมันเร็วไปผมรับไม่ได้หรอก หลังจากแม่ออกโรงพยาบาลแม่ก็คุยเรื่องความเป็นความตายบอกให้ผมทำใจไว้บ้าง ผมนั่งคิด ตอนนี้พ่อกับแม่ก็อายุ 65 ปี เขาจะอยู่กับเราได้อีกกี่ปี ทุกวันนี้ผมเองพยายามใส่บาตรทุกเช้าทำบุญให้พ่อแม่ ดุแลพ่อแม่ ปล่อยวางทุกอย่าง บริจาคเงินบริจาคโลหิตให้โรงพยาบาล กว่าจะถึงวันนั้นที่เหลือตัวผมคนเดียวบนโลก ผมก็ไม่มานั่งเสียดายเพราะผมได้ทำเพื่อท่านอย่างเต็มที่ หลังจากนั้นผมจะเป็นยังไงผมไม่สน สมบัติเงินทองไม่ได้ต้องการมาก จะเจ็บป่วยทรมานช่างมัน ทุกอย่างมันจะจบเมื่อร่างกายทนไม่ไหวสัญญาณสมองตัดภาพและไร้ความรู้สึก