ท้อมาก ท้อคาด ไม่ไหวอะ อยากย้ายมากๆ ไม่คิดว่าจะเป็นพันนี้ เราไม่ไเข้าใจ เราจะแคร์ไปทำไม อย่างน้อยเรากะยังมีตัวเองอยู่นะ เราไม่ไหวแล้วอะ ท้อ ไม่มีที่ระบายเลย ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับเรา ทำไมถึงใจร้ายกับเราแบบนี้ มันแบ่งแยกกันแบบนี้ เราไม่ไหวจริงๆอะ ท้อๆๆๆๆ เราเหนื่อย แค่เป็นเรื่องแบบนี้ทำไม ทำไม ทำไม เราไม่ไหวจริงๆ เราท้อมากๆ แบ่งแยกห้อง แบ่งแยกสังคม เรากะเป็นแบบนี้ เราทำไรไม่ได้แล้ว เราไม่ได้เลือกจะเป็นแบบนี้เองนะ ท้อๆๆ ทำไม ทำไม เพื่อนหรอ ทำไมเราไม่มีแบบเขาบ้าง เราก็พยายามแล้วนะ พยายามมาตลอด ท้อมาตลอด ผิดหวังมาตลอด เราแค่อยากอยู่กะเซฟโซน ทำไมมันถึงดูแปกขนาดนั้นเลยอ่อ เราแค่อยากมีเพื่อนแบบสงบๆ เจอแต่เรื่องพันนี้ ทำไห้เราท้อมากๆ ไม่เป็นไร แค่ทน ทน ทน ทน เสียใจวะ อยากเจอคนใหม่ๆบ้าง เปลี่ยนแปลงตัวเอง พยายามแล้วจริงๆ พยามมาตลอด ใครก็ช่วยไม่ได้จริงอะ เราก็ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ เราแค่อยากมีเพื่อนบ้าง กุท้ออออ ที่เราทำมา มันมากพอยัง หรือเราทำไปทำไม หาการยอมรับงั้นเหรอ เราไม่ได้หาการยอมรับนะ เราแค่อยากมีเพื่อนมั้ง มันยากมากเลยนะ สำหรับเรา เราควรจะพอแค่นี้นะ อยู่กับตัวเองให้มากๆ แล้วเรายะมีความสุขหรอ ในเมื่อความรู้สึกม้นเสียไปแล้ว ช่าง
แค่ร์ไรไห้มาก ขอโทษ ขอบคุณ ขอบคุณทุกอย่าง ขออยู่คนเดียว คิดกับตัวเองก่อนนะ
แค่อยากคุยกับใครสักคน กำลังพยายามเข้าใจโลก