กลอนริมถนน กอดรักแตกปรักพัง

บทกลอน: จากธุลีผ้าขาว... สู่มหาปาฏิหาริย์แห่งปัญญา โอ้อนาถ ชะตาตนคนเขลาขลาด สี่เดือนผ่าน คาถาเดียว เจนจำหาย พี่ขับไล่ ไร้ที่พึ่ง ถึงใจกาย หยาดน้ำตา หลั่งหลั่งริน สิ้นหนทาง บวชเข้ามา ด้วยศรัทธา อันกล

อกหัก... เรื่องใหญ่ระดับโลก! ในวันที่ใจพัง สมองเบลอ ร้องไห้จนตาบวม สิ่งที่เราต้องการมากที่สุด (นอกจากคำปลอบใจจากเพื่อนสนิท) ก็คืออะไรอุ่นๆ หรือเย็นเจี๊ยบมาเคลือบใจให้รู้สึกดีขึ้น  รู้ไหมครับ

๑. เบื้องหลังภาพ ... 0 อาดูรแต่รูปลับเลือนกับแสง อกยังแฝงอุ่นอ้อมเมื่อกล่อมขวัญ วิเวกแว่วนกค่ำ .. ดั่งรำพัน ว่าจะมั่นรอบกัป .. เวียนกลับคืน .. 0 แต่เหรียญต้องเรียวกร .. แล้วร้อนวูบ ธานินทร์สูบภพแตกแล

หอบใจกลับ ลับลา น้ำตาหลั่ง พรูสะพรั่ง ดั่งสาย ธาราไหล วิปโยค โศกเอ๋ย เฉลยใจ รักขอไกล ใฝ่จบ ลบสัญญา เอ่ยวจี ที่เจ็บ เหน็บหนาวสั่น ตัดสัมพันธ์ วันชื่น มิคืนหา คมศรรัก ปักกรีด รีดน้ำตา ย้ำคำมา คลายชื่น