ต้นไม้ที่ต้นคดแต่ปลายตรง : บนเส้นทางแห่งปณิธานของพระจูฬปันถกเถระ

บทกลอน: จากธุลีผ้าขาว... สู่มหาปาฏิหาริย์แห่งปัญญา

โอ้อนาถ ชะตาตนคนเขลาขลาด
สี่เดือนผ่าน คาถาเดียว เจนจำหาย
พี่ขับไล่ ไร้ที่พึ่ง ถึงใจกาย
หยาดน้ำตา หลั่งหลั่งริน สิ้นหนทาง

บวชเข้ามา ด้วยศรัทธา อันกล้าแกร่ง
กลับถูกดับ แสงประทีป จนมืดสลัว
ยืนสะอื้น หน้าวิหาร อกสั่นรัว
หมดสิ้นตัว หมดสิ้นหวัง พังทลาย

พระศาสดา ผู้ทรงญาณ อันเลิศล้ำ
ทรงเห็นความ บอบช้ำ และหม่นไหม้
เสด็จดัก ซุ้มประตู ชุบหัวใจ
ยื่นผ้าขาว ผืนวิไล ให้ลูบคลำ

“ระโชหะระณัง” ท่องบ่น มนสิการ
ลูบผ้าผ่าน ความจริง เริ่มเลิศล้ำ
จากผ้าขาว กลายดำคล้ำ ย้ำตอกยำ
เห็นสัจธรรม ไตรลักษณ์ ประจักษ์ใจ

กิเลสหนา ราคะ โทสะ โมหะ
คือธุลี คราบคละ พาหม่นไหม้
สิ้นกระแส พุทธดำรัส สลัดไกล
อาสวะ มลายไป ในพริบตา

บรรลุบท อรหันต์ ปฏิสัมภิทา
แตกฉานใน พระไตรปิฎก และคาถา
พลิกชีวิต จากคนโง่ ในสายตา
สู่มหา เถระผู้ ทรงฤทธี

เนรมิต กายพันองค์ ทั่วอาราม
ประกาศความ ยิ่งใหญ่ ในวิถี
บันลือสี หนาทก้อง ปฐพี
สนองพระ มหากรุณาธิคุณ บุญอนันต์

ชี้ให้เห็น จิตมนุษย์ ปรารถนา
หากขัดเกลา ด้วยปัญญา ก็แปรผัน
จากมืดมิด สู่สว่าง พลันอัศจรรย์
รอยบาทนั้น จักสถิต ชั่วกาลนาน