ผิดหวังสมหวัง

ความรักของคนสองคนนี่ช่างเป็นอะไรที่วิเศษ. บางครั้งชีวิตของเราก็ไม่ได้ต้องการที่จะเลือกในทางที่ผิดหวัง เชื่อว่าทุกคนย่อมอยากเลือกเส้นทางที่มีแต่ความสวยงาม เส้นทางที่มีแต่ความสมหวัง แต่วันนี้ตัวฉันเอง ก

จขกท. ปีนี้อายุ 42 แล้วค่ะ ผ่านทั้งความสมหวังและผิดหวังในความรักมาไม่น้อย และทุกครั้งก็เป็นความทรงจำที่ทั้งหวานและขม บางเรื่องอยากลืมแต่กลับจำ ซึ่งความทรงจำที่แย่ๆนี่แหละ ทำให้ทุกวันนี้เสียความมั่นใจใ

เพียงเพราะความรู้สึกดีๆที่มีให้อีกฝ่าย ทำให้ความสัมพันธ์พังลง จะจำไว้เลย คาดหวังย่อมผิดหวัง

วันนี้ขอมากับคำประพันธ์สอดแทรกกับเนื้อหาชวนให้คิดและคนึงถึงอดีตที่หอมหวานของใครหลายๆคน โดยได้ล้อมาจากคำประพันธ์ที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ทรงพระนิพนธ์ขึ้นเพื่อทูลเกล้าฯ ถวาย เพื่อรำพันคว

ที่สุด ดุจดัง หวังวาดชีวิต ผิดพลาด มาดหมายยลยิน สว่าง พร่างพรายกลับกลาย มืดหมอง ครองครวญ"สุดที่ ชีวิต ผิดหวังภินท์พัง ระส่ำ กำสรวลคณิต คิดหวัง ทั้งมวลแลล้วน แตกดับ ลับไป""ทรงทรุด สุดหวั

อันศัสตราอาวุธสุดคมกล้า อีกทั้งยาพิษร้ายทำลายผลาญ คนไม่ล้มสมใจบรรลัยราน ตามต้องการทันทีที่กล้ำกราย แต่วาจาหมองมัวที่ชั่วหยาบ ย่อมกำราบคนล้มให้จมหาย บาดหัวใจให้เหน็บถึงเจ็บตาย ไม่สูญหายตั้งมั่นในสันดา

นกอยู่ฟ้านกหากไม่เห็นฟ้า ปลาอยู่น้ำย่อมปลาเห็นน้ำไม่ ไส้เดือนไม่เห็นดินว่าฉันใด หนอนย่อมไร้ดวงตารู้อาจม ฉันนั้นความเปื่อยเน่าเป็นของแน่ ย่อมเกิดแก่ความนิ่งทุกสิ่งสม แต่วันหนึ่งความเน่าในเปือกตม ก็