หอมดอกรักลา

วันนี้ขอมากับคำประพันธ์สอดแทรกกับเนื้อหาชวนให้คิดและคนึงถึงอดีตที่หอมหวานของใครหลายๆคน โดยได้ล้อมาจากคำประพันธ์ที่พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมหลวงพิชิตปรีชากร ทรงพระนิพนธ์ขึ้นเพื่อทูลเกล้าฯ ถวาย เพื่อรำพันความอาลัยความเศร้าโศกในพระราชหฤทัยของรัชกาลที่ 5 จากการสิ้นพระชนม์ของพระราชธิดาแฝด

.
๏ ความรักนี้วิไลเลิศ      เมื่อยามเกิดทวีพึง
กมลข้าและพรากจึง      ทวีทุกข์ทวีศัลย์

๏ อุบัติมีจะมาดับ      ก็รับรู้ บ แผกผัน
เมื่อ บ รัก บ ผูกพัน       ก็จำจากพรากสลาย

๏ กระนั้นรู้ก็ยังหวัง     จะยับยั้ง บ ให้คลาย
ทั้งเล่ห์ลิ้นแรงใจกาย     ผจญได้ก็ดูเอา

๏ โอ้อกพี่จะอาจก่อ     ชะลอเลื่อนนครเขา
และขุดสร้างสมุทรเอา     ประเทศถ่อมก็ทำสม

๏ บ สามารถจะปกปัก     เจ้าดอกรักประคองชม
ฉลาดเล่ห์และคำคม     ฤคำอ่อน บ วอนไหว

๏ ฉะนี้แล้สุดาดวง       สมรล่วงจรครรไล
จะเหลือแต่เสน่ห์ใน     อุราพี่ บ แผกผัน

๏ ระลึกรักสลักโศก      ใจวิโยคคะนึงวัน
สุดาตัดรักจรัล     ประจักษ์ไว้ประจำใจฯ

.
เจ้าของกระทู้เชื่ออย่างสุดหัวใจ ว่าความรักนั้นสวยงามกว่าสิ่งใดในโลก ไม่ว่าความรักที่ทุกคนเคยเจอมา จะยากลำบากแค่ไหน จะเจ็บปวดเพียงไร แต่อยากให้ทุกคนอย่าหมดศรัทธาในความรัก ความรักของคนสองคนเป็นสิ่งสวยงามน่ายกย่อง แต่ความรักของคนผู้ใดผู้หนึ่งที่มีต่อตนเองอย่างสุดหัวใจนั้น เป็นเลิศกว่ารักทั้งปวง อนึ่งเดียวกับรักจากแม่ที่มีให้ลูก  

.
สุดท้ายนี้อยากจะฝากถึงทุกคนที่อาจจะกำลังเศร้าเสียใจหรือหมดหวังในรัก ขอให้ทุกท่านอย่าหมดหวังและเชื่อมั่นไว้ในใจว่าสักวัน รักที่ดีจะเป็นของคุณแน่นอน