สวัสดีครับ
ผมมีปมที่ติดค้างอยู่ในใจ อยากขอคำชี้แนะจากทุกท่าน ว่าผมจะแก้ปมนี้ได้อย่างไร?
ผมเลิกกับแฟนเก่า (ขอแทนว่า B) ที่คบกันมาปีกว่า แล้วแต่งงานกันเกือบ 3 ปี
แต่ไม่ได้จดทะเบียน เพราะผมเป็นทรานส์ กม.ยังไม่รองรับ
ช่วงเดือน 2เดือนก่อนเลิก ผมรู้สึกได้ว่า B หงุดหงิดบ่อยๆตอนอยู่กับผม
ผมทำอะไรก็ผิดในสายตา B ไปเสียหมด โดนด่ายับตลอด
คืนหนึ่ง B ก็ขอเลิก เหตุผลคือหมดรักผมแล้ว เขาไม่อยากมีชีวิตที่ลำบากอีกต่อไปแล้ว
ซึ่งผมงงมาก เพราะชีวิต ณ ตอนนั้น ผมคิดว่าสบายกว่าตอนแรกๆที่คบกันอีก
ก่อนแต่งผมยังมีแค่มอเตอร์ไซค์ใช้รับส่งเขา เป็นฟรีแลนซ์รายรับบางเดือนเหลือมาก ผมก็มีให้เขาได้มาก บางเดือนเหลือน้อย ก็จะประหยัดกัน
จนวันหนึ่งเขาพูดถึงเรื่องแต่งงาน เราสองคนจึงช่วยกันเก็บเงินแต่งงาน เพื่อจัดงานในแบบที่ B ใฝ่ฝัน
หลังแต่ง ผมทำงานประจำที่รายได้มากขึ้น มีรถยนต์ไว้ขับไปรับส่งเขา พาเขาไปกินของอร่อย และเที่ยวตจว.ได้ในวันหยุด
รวมถึงซื้อของต่างๆที่เขาอยากได้ แต่ยอมรับว่าผมไม่สามารถซื้อให้ได้ทันทีเสมอ
เพราะความต้องการของ B จะเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ จากของหลักร้อย เป็นหลักพัน หลักหมื่น หลักแสน
ของราคาสูงๆ ผมจึงต้องอาศัยเก็บหอมรอมริบ จนได้เงินก้อนถึงซื้อให้ได้
หลังคืนที่โดนบอกเลิก ผมยังงุนงง และสับสน เพราะภาพในอนาคตที่วางแผนร่วมกันไว้พังสลายไปในพริบตา
ไม่กี่วันหลังเลิกกัน B บอกผมว่า เขาคุยกับคนใหม่แล้ว เป็นผู้บริหารต่างชาติบริษัทเก่าที่ B เคยทำงาน อายุมากกว่าพวกผมเกือบ 20 ปี
ซึ่งผมจำได้ว่า ก่อนหน้านี้พวกเขามักแชทคุยกันบ่อยๆหลังเลิกงานและวันหยุด แต่ B ยืนยันว่าไม่มีอะไร และ B เคยรับปากผมว่าจะไม่นอกใจผมอีก
หลังจากเปิดตัวไปไม่นาน B แชร์ให้ผมฟัง ว่าผู้บริหารดูแลเขาดีแค่ไหน พาเที่ยวตปท.ได้นอนโรงแรม 5 ดาว และสายการบินที่ไม่ใช่ low cost
ได้กินร้านอาหารแพงๆหลายร้านตลอด ระดับมิชลินสตาร์ รวมถึงได้เงินรายเดือนก้อนใหญ่ และเพื่อนๆของ B ต่างพากันอิจฉา B
B เน้นย้ำผมเสมอว่า ที่เลิกกันเป็นความผิดของผม ไม่เกี่ยวอะไรกับผู้บริหาร ผมดูแลเขาไม่ได้ ทำให้เขาลำบาก เขาอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากมีความมั่นคง ให้ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง
ผมออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้สักพักแล้ว แต่ความรู้สึกผิดยังคงตามหลอกหลอนผมในทุกๆวัน
ว่าที่ผมทุ่มเททำงานมาหลายปี เพราะไม่อยากให้ B อยู่อย่างลำบาก และคิดว่าทำได้แล้ว สุดท้าย B ก็รู้สึกว่าลำบากอยู่ดี ผมจะแก้ปมในใจนี้ได้อย่างไร？
ผมรู้สึกผิด อยากหาทางออกให้กับตัวเอง
ผมมีปมที่ติดค้างอยู่ในใจ อยากขอคำชี้แนะจากทุกท่าน ว่าผมจะแก้ปมนี้ได้อย่างไร?
ผมเลิกกับแฟนเก่า (ขอแทนว่า B) ที่คบกันมาปีกว่า แล้วแต่งงานกันเกือบ 3 ปี
แต่ไม่ได้จดทะเบียน เพราะผมเป็นทรานส์ กม.ยังไม่รองรับ
ช่วงเดือน 2เดือนก่อนเลิก ผมรู้สึกได้ว่า B หงุดหงิดบ่อยๆตอนอยู่กับผม
ผมทำอะไรก็ผิดในสายตา B ไปเสียหมด โดนด่ายับตลอด
คืนหนึ่ง B ก็ขอเลิก เหตุผลคือหมดรักผมแล้ว เขาไม่อยากมีชีวิตที่ลำบากอีกต่อไปแล้ว
ซึ่งผมงงมาก เพราะชีวิต ณ ตอนนั้น ผมคิดว่าสบายกว่าตอนแรกๆที่คบกันอีก
ก่อนแต่งผมยังมีแค่มอเตอร์ไซค์ใช้รับส่งเขา เป็นฟรีแลนซ์รายรับบางเดือนเหลือมาก ผมก็มีให้เขาได้มาก บางเดือนเหลือน้อย ก็จะประหยัดกัน
จนวันหนึ่งเขาพูดถึงเรื่องแต่งงาน เราสองคนจึงช่วยกันเก็บเงินแต่งงาน เพื่อจัดงานในแบบที่ B ใฝ่ฝัน
หลังแต่ง ผมทำงานประจำที่รายได้มากขึ้น มีรถยนต์ไว้ขับไปรับส่งเขา พาเขาไปกินของอร่อย และเที่ยวตจว.ได้ในวันหยุด
รวมถึงซื้อของต่างๆที่เขาอยากได้ แต่ยอมรับว่าผมไม่สามารถซื้อให้ได้ทันทีเสมอ
เพราะความต้องการของ B จะเพิ่มระดับขึ้นเรื่อยๆ จากของหลักร้อย เป็นหลักพัน หลักหมื่น หลักแสน
ของราคาสูงๆ ผมจึงต้องอาศัยเก็บหอมรอมริบ จนได้เงินก้อนถึงซื้อให้ได้
หลังคืนที่โดนบอกเลิก ผมยังงุนงง และสับสน เพราะภาพในอนาคตที่วางแผนร่วมกันไว้พังสลายไปในพริบตา
ไม่กี่วันหลังเลิกกัน B บอกผมว่า เขาคุยกับคนใหม่แล้ว เป็นผู้บริหารต่างชาติบริษัทเก่าที่ B เคยทำงาน อายุมากกว่าพวกผมเกือบ 20 ปี
ซึ่งผมจำได้ว่า ก่อนหน้านี้พวกเขามักแชทคุยกันบ่อยๆหลังเลิกงานและวันหยุด แต่ B ยืนยันว่าไม่มีอะไร และ B เคยรับปากผมว่าจะไม่นอกใจผมอีก
หลังจากเปิดตัวไปไม่นาน B แชร์ให้ผมฟัง ว่าผู้บริหารดูแลเขาดีแค่ไหน พาเที่ยวตปท.ได้นอนโรงแรม 5 ดาว และสายการบินที่ไม่ใช่ low cost
ได้กินร้านอาหารแพงๆหลายร้านตลอด ระดับมิชลินสตาร์ รวมถึงได้เงินรายเดือนก้อนใหญ่ และเพื่อนๆของ B ต่างพากันอิจฉา B
B เน้นย้ำผมเสมอว่า ที่เลิกกันเป็นความผิดของผม ไม่เกี่ยวอะไรกับผู้บริหาร ผมดูแลเขาไม่ได้ ทำให้เขาลำบาก เขาอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากมีความมั่นคง ให้ทิ้งอดีตไว้ข้างหลัง
ผมออกมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้สักพักแล้ว แต่ความรู้สึกผิดยังคงตามหลอกหลอนผมในทุกๆวัน
ว่าที่ผมทุ่มเททำงานมาหลายปี เพราะไม่อยากให้ B อยู่อย่างลำบาก และคิดว่าทำได้แล้ว สุดท้าย B ก็รู้สึกว่าลำบากอยู่ดี ผมจะแก้ปมในใจนี้ได้อย่างไร？