สวัสดีค่ะ ตอนนี้เวลา 02.35 แล้วที่มานั่งเขียนกะทู้ เพราะไม่รู้จะไปเล่าให้ใครฟังเลยค่ะ นอนไม่หลับเลยเพราะมัวแต่คิดมาก ขอเริ่มแบบนี้เลยแล้วกัน
คือตั้งแต่พ่อแม่ตกงานจากปัญหาโควิด ครอบครัวก็ปัญหาเพิ่มมากขึ้น เรารู้และเข้าใจว่าครอบครัวอื่นก็ด้วยและลำบากกว่าเราอีกหลายเท่า โควิดทำให้พ่อแม่เราตกงาน แต่ตอนนี้แม่ก็ขายของชำโดยใช้พื้นที่หน้าบ้าน เราก็อยู่กินใช้ชีวิตโดยไม่ได้เดือดร้อนหรือมีปัญหาอะไรมากจากมุมมองของเรานะคะ ไม่ได้ขัดสนถึงขั้นที่ว่าเราอยากกินอะไรก็ต้องอด ในเรื่องของการเลี้ยงดูเราไม่ได้มีปัญหาหรือติดใจอะไร เราไม่ได้น้อยใจเลยสักนิดว่าเราต้องมีนู้นมีนี่เหมือนคนอื่น เราพอใจกับสิ่งที่ตัวเองได้รับแล้วค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าพอพ่อเราตกงาน พ่อไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งรายได้ของพ่อเป็นรายได้ชั่วคราวจากการดูแลทรัพย์สินเล็กๆน้อยๆของเถ้าแก่ที่พ่อเคยทำงานด้วย พ่อเราเริ่มกินเหล้าและเข้าสังคมมากขึ้น จนบางทีก็ลืมเวลา แต่ไม่ได้ถึงขั้นกลับบ้านเช้านะคะ ประมาณตี 1 ได้ (แต่สำหรับบ้านเราคือมันเกินไป) พ่อเป็นแบบนี้มานานแล้วค่ะ ขอบอกก่อนว่าพ่อเราเป็นคนค่อนข้างอารมณ์ร้อน บางทีก็ใจดีผิดปกติ จนบางครั้งเราไม่รู้เลยค่ะว่าแสดงท่าทางออกมาแบบนั้นคือโกรธจริงหรือเล่นอยู่ พ่อเป็นคนที่ชอบบ่น ขี้จุกจิกกับเรื่องเล็กๆและชอบเปรียบเทียบกับคนอื่นให้เราฟังด้วย แต่เรื่องการเปรียบเทียบตัวเราเองไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วเลยไม่ใช่ปัญหาของเรา เรารู้สึกว่าพ่อเราเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองหรือครอบครัว ยกตัวอย่างเช่น คนมาขอยืมเงิน น้อยครั้งเลยที่พ่อจะไม่ให้ แม่เราก็คอยบอกตลอดว่าไม่ต้องให้หรอกเพราะเวลาเขายืมไปกว่าจะคืนมันนานมาก ซึ่งมันนานมากจริงค่ะทุกคนเราเองก็เห็นด้วยกับแม่ แต่พ่อก็ยังให้เขายืมหรือเวลาบ้านเราพูดดังนิดหน่อย พ่อจะห้าม เราเลยบอกแล้วบ้านข้างๆล่ะ ดังกว่าเราอีก เขาก็ไม่พูดไม่ตอบ คือนิสัยพ่อเราประมาณนี้เลยค่ะ ทุกคนพอนึกภาพออกมั้ยคะ เป็นแบบนี้จนแม่เราไม่อยากจะพูดจะจาด้วยแล้วในบางเรื่อง เหมือนเรารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องพูด ต้องทำ ต้องว่าอย่างนี้นะ แล้วอยู่ๆมาวันนี้ ตี 1 กว่าๆได้พ่อเรากลับมาบ้าน เรานั่งรอพ่อเพื่อจะเปิดประตูให้พ่อ (ถ้าถามว่าทำไมไม่ปั๊มกุญแจให้พ่อมาไขเอง ขอตอบว่าหาที่ปั๊มกุญแจเหมือนที่บ้านใช้อยู่ยากมากค่ะ) จากนั้นเราก็เข้าห้องไปได้สักพัก ได้ยินเสียงพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เพราะแม่เรานอนหลับอยู่แต่ต้องตื่นเพราะเสียงในห้องประมาณนี้อะค่ะ แม่เราก็นอนไปบ่นๆไป พ่อเราโมโหและทำข้าวของเสียงดังจนเราและพี่ได้ยินจึงรีบออกมานอกห้อง สถานการณ์พ่อแม่ทะเลาะกัน โมโหและเถียงกันกลับมาอีกแล้ว จากนั้นพ่อเราก็พูดๆเรื่องไปเรื่อยที่ไม่เกี่ยวกับแม่บ่นว่ากลับช้าทำนองนั้น พูดไปถึงว่าตัวเองพยายามหาเงินมาเลี้ยงดูลูก ที่บ่นที่อะไร ที่ห้ามไม่ให้เราทำอะไร พ่อบอกว่าพ่อไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง พ่อแค่อยากจะไปนั่งกับเพื่อน พ่อรู้และมีลิมิตเป็นของตัวเอง พูดไปพ่อก็ร้องไปด้วย เราเองก็ร้องเหมือนกัน ตอนนั้นไม่รู้จะพูดอะไรเลยเรากลัวมันแย่กว่าเดิม ได้แต่ยืนฟัง เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เราเห็นพ่อร้องออกมาแบบนี้ ใจเราเจ็บปวดมาก เขาคิดว่าพ่อคงน้อยใจในชีวิตตัวเองถึงได้ระบายออกมาในตอนนี้ จากมุมมองของคนเป็นลูกเราพอใจแล้วกับการที่มีพ่อแม่แบบนี้แล้วค่ะ ในใจเราคือขอบคุณในสิ่งที่เขาพยายามทำเพื่อเรา ถึงเราอาจไม่ค่อยเชื่อฟังในบางเรื่อง แต่ส่วนตัวเราไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเด็กไม่ดีเลย เราพยายามเป็นคนที่ดีที่สุดแล้ว คือตอนนี้ที่อยากปรึกษาและรับฟังความคิดเห็นจากทุกคน เราควรทำยังไงเหรอคะ ตัวเราเองก็ไม่ใช่คนเข้มแข็งเลยค่ะ เจออะไรกระทบจิตใจหน่อยเราก็ร้องออกมาแล้ว เราควรทำยังไงให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นดีคะ เราควรทำยังไงให้พ่อแม่ภูมิใจกับตัวเราดีที่สุดดี และในเรื่องการเรียนตอนนี้เราอยู่ปี 1 ค่ะ เรียนทางด้านวิทยาศาสตร์ เราค่อนข้างเครียดกับการเรียนด้วยค่ะ เราไม่ได้เป็นเด็กจดจ่อแต่การเรียนมาก แต่เราจะพยายามพาตัวเองให้สู้ต่อไหวใจเราคิดเท่านี้
จากเรื่องทั้งหมดที่เราเล่ามา อยากได้คำปรึกษาค่ะ
1. ควรทำยังไงให้ปัญหาครอบครัวดีขึ้น
2. เราควรจัดการกับชีวิตตัวเองยังไงดี
3. ขอวิธีสร้างกำลังใจและความเข้มแข็ง
พิมพ์เสร็จตอนนี้ก็ 03.13 แล้วค่ะ เราควรจะหลับได้แล้ว ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻
ปัญหาของพ่อแม่สู่ปัญหาของตัวเรา ทำยังไงให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นดีคะ
คือตั้งแต่พ่อแม่ตกงานจากปัญหาโควิด ครอบครัวก็ปัญหาเพิ่มมากขึ้น เรารู้และเข้าใจว่าครอบครัวอื่นก็ด้วยและลำบากกว่าเราอีกหลายเท่า โควิดทำให้พ่อแม่เราตกงาน แต่ตอนนี้แม่ก็ขายของชำโดยใช้พื้นที่หน้าบ้าน เราก็อยู่กินใช้ชีวิตโดยไม่ได้เดือดร้อนหรือมีปัญหาอะไรมากจากมุมมองของเรานะคะ ไม่ได้ขัดสนถึงขั้นที่ว่าเราอยากกินอะไรก็ต้องอด ในเรื่องของการเลี้ยงดูเราไม่ได้มีปัญหาหรือติดใจอะไร เราไม่ได้น้อยใจเลยสักนิดว่าเราต้องมีนู้นมีนี่เหมือนคนอื่น เราพอใจกับสิ่งที่ตัวเองได้รับแล้วค่ะ แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ว่าพอพ่อเราตกงาน พ่อไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งรายได้ของพ่อเป็นรายได้ชั่วคราวจากการดูแลทรัพย์สินเล็กๆน้อยๆของเถ้าแก่ที่พ่อเคยทำงานด้วย พ่อเราเริ่มกินเหล้าและเข้าสังคมมากขึ้น จนบางทีก็ลืมเวลา แต่ไม่ได้ถึงขั้นกลับบ้านเช้านะคะ ประมาณตี 1 ได้ (แต่สำหรับบ้านเราคือมันเกินไป) พ่อเป็นแบบนี้มานานแล้วค่ะ ขอบอกก่อนว่าพ่อเราเป็นคนค่อนข้างอารมณ์ร้อน บางทีก็ใจดีผิดปกติ จนบางครั้งเราไม่รู้เลยค่ะว่าแสดงท่าทางออกมาแบบนั้นคือโกรธจริงหรือเล่นอยู่ พ่อเป็นคนที่ชอบบ่น ขี้จุกจิกกับเรื่องเล็กๆและชอบเปรียบเทียบกับคนอื่นให้เราฟังด้วย แต่เรื่องการเปรียบเทียบตัวเราเองไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้วเลยไม่ใช่ปัญหาของเรา เรารู้สึกว่าพ่อเราเป็นคนที่คิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองหรือครอบครัว ยกตัวอย่างเช่น คนมาขอยืมเงิน น้อยครั้งเลยที่พ่อจะไม่ให้ แม่เราก็คอยบอกตลอดว่าไม่ต้องให้หรอกเพราะเวลาเขายืมไปกว่าจะคืนมันนานมาก ซึ่งมันนานมากจริงค่ะทุกคนเราเองก็เห็นด้วยกับแม่ แต่พ่อก็ยังให้เขายืมหรือเวลาบ้านเราพูดดังนิดหน่อย พ่อจะห้าม เราเลยบอกแล้วบ้านข้างๆล่ะ ดังกว่าเราอีก เขาก็ไม่พูดไม่ตอบ คือนิสัยพ่อเราประมาณนี้เลยค่ะ ทุกคนพอนึกภาพออกมั้ยคะ เป็นแบบนี้จนแม่เราไม่อยากจะพูดจะจาด้วยแล้วในบางเรื่อง เหมือนเรารู้อยู่แล้วว่าเขาต้องพูด ต้องทำ ต้องว่าอย่างนี้นะ แล้วอยู่ๆมาวันนี้ ตี 1 กว่าๆได้พ่อเรากลับมาบ้าน เรานั่งรอพ่อเพื่อจะเปิดประตูให้พ่อ (ถ้าถามว่าทำไมไม่ปั๊มกุญแจให้พ่อมาไขเอง ขอตอบว่าหาที่ปั๊มกุญแจเหมือนที่บ้านใช้อยู่ยากมากค่ะ) จากนั้นเราก็เข้าห้องไปได้สักพัก ได้ยินเสียงพ่อกับแม่ทะเลาะกัน เพราะแม่เรานอนหลับอยู่แต่ต้องตื่นเพราะเสียงในห้องประมาณนี้อะค่ะ แม่เราก็นอนไปบ่นๆไป พ่อเราโมโหและทำข้าวของเสียงดังจนเราและพี่ได้ยินจึงรีบออกมานอกห้อง สถานการณ์พ่อแม่ทะเลาะกัน โมโหและเถียงกันกลับมาอีกแล้ว จากนั้นพ่อเราก็พูดๆเรื่องไปเรื่อยที่ไม่เกี่ยวกับแม่บ่นว่ากลับช้าทำนองนั้น พูดไปถึงว่าตัวเองพยายามหาเงินมาเลี้ยงดูลูก ที่บ่นที่อะไร ที่ห้ามไม่ให้เราทำอะไร พ่อบอกว่าพ่อไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่ง พ่อแค่อยากจะไปนั่งกับเพื่อน พ่อรู้และมีลิมิตเป็นของตัวเอง พูดไปพ่อก็ร้องไปด้วย เราเองก็ร้องเหมือนกัน ตอนนั้นไม่รู้จะพูดอะไรเลยเรากลัวมันแย่กว่าเดิม ได้แต่ยืนฟัง เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เราเห็นพ่อร้องออกมาแบบนี้ ใจเราเจ็บปวดมาก เขาคิดว่าพ่อคงน้อยใจในชีวิตตัวเองถึงได้ระบายออกมาในตอนนี้ จากมุมมองของคนเป็นลูกเราพอใจแล้วกับการที่มีพ่อแม่แบบนี้แล้วค่ะ ในใจเราคือขอบคุณในสิ่งที่เขาพยายามทำเพื่อเรา ถึงเราอาจไม่ค่อยเชื่อฟังในบางเรื่อง แต่ส่วนตัวเราไม่ได้คิดว่าตัวเองเป็นเด็กไม่ดีเลย เราพยายามเป็นคนที่ดีที่สุดแล้ว คือตอนนี้ที่อยากปรึกษาและรับฟังความคิดเห็นจากทุกคน เราควรทำยังไงเหรอคะ ตัวเราเองก็ไม่ใช่คนเข้มแข็งเลยค่ะ เจออะไรกระทบจิตใจหน่อยเราก็ร้องออกมาแล้ว เราควรทำยังไงให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นดีคะ เราควรทำยังไงให้พ่อแม่ภูมิใจกับตัวเราดีที่สุดดี และในเรื่องการเรียนตอนนี้เราอยู่ปี 1 ค่ะ เรียนทางด้านวิทยาศาสตร์ เราค่อนข้างเครียดกับการเรียนด้วยค่ะ เราไม่ได้เป็นเด็กจดจ่อแต่การเรียนมาก แต่เราจะพยายามพาตัวเองให้สู้ต่อไหวใจเราคิดเท่านี้
จากเรื่องทั้งหมดที่เราเล่ามา อยากได้คำปรึกษาค่ะ
1. ควรทำยังไงให้ปัญหาครอบครัวดีขึ้น
2. เราควรจัดการกับชีวิตตัวเองยังไงดี
3. ขอวิธีสร้างกำลังใจและความเข้มแข็ง
พิมพ์เสร็จตอนนี้ก็ 03.13 แล้วค่ะ เราควรจะหลับได้แล้ว ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและขอบคุณสำหรับคำตอบล่วงหน้าด้วยนะคะ🙏🏻🙏🏻