แม่ใครแบบผมบ้างครับ

คือตอนเด็กตายายแม่ค่อยไม่สนใจเลิกเรียนมามีการบ้านก็ไม่ค่อยสอนให้ทำเองแต่ก็ทำไม่ได้
จนขึ้น ม.1ผมรู้ว่าตัวเองโง่สุดในห้อง อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ พอขึ้น ม.2 ก็เริ่มอ่านได้นิดหน่อย และก็ปิดเทอมแม่ผมตกงานไม่มีงานทำ เลยอยากให้ผมทำงาน ผมก็ไป (เป็นงานก่อสร้าง) และแม่ผมก็มีพ่อใหม่ และน้องเพิ่มอีกหนึ่งคนและผมก็มีน้องอยู่แล้วสองคน รวมผม เป็น4 แล้วก็กลับมาเรียนตามปกติ จบม.3ผมอยากเรียนต่อ แต่บอกคนในครอบครัวแล้วก็ไม่มีใครสนใจ และบอกผมว่าจะเรียนทำมั้ยไปทำงานดีกว่า ผมก็คิดอยู่สอนวันจะเอาไงดี ผมก็ถามอีกครั้งเรื่องเรียน แม่ก็บอกไม่มีเงินส่ง ผมก็ตัดสินใจทำงานเพราะไม่มีเงิน และก็ไปทำงานกับพ่อใหม่ ทำงานอยู่5เดือน เงินเข้า แม่หมด จะชื้ออะไรก็ต้องขอแม่ และผมอยากได้โทรศัพท์เพราะตอนนั้นผมไม่มี แม่ผมเขาก็ชื้อให้ และก็บอกผมอยากได้คอม เขาก็บอกว่าจะชื้อมาทำมั้ย และก็ได้เปลี่ยนงานไปทำอยู่นานมาก  และก็ ติดนี้ โดยที่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาไปยืมเงินหัวหน้างานตอนไหน และแม่ผมเขาก็คุยกับพ่อ ว่าจะเปลี่ยนงานมั้ย และก็ได้เปลี่ยน จุดที่ทำผมร้องไห้เลยก็คือเงินที่ผมไม่เคยได้จับเลย เอาไปใช้นี้ ทั้งๆที่เงินนั้นผมจะได้คอมที่ผมอยากได้มา ตั้งแต่เรียนจบมา.3 ทำงานมา2ปีได้ โทรศัพท์เคลื่อนเดียว
ผมร้องไห้หนักมาก แต่แม่ก็ไม่สนใจ และนั่งดูผมร้องไห้ และทำให้อยากกลับบ้าน และก็กลับไปอยู่กับยาย