สวัสดีค่ะ เราอายุ17 คุณพ่อเราพึ่งเสียไปเมื่อวันที่ 17 เดือนมกราคมที่ผ่านมา ช่วงเวลาประมาณ 06.50 น. ค่ะ คุณพ่อเราอายุแค่57เองค่ะ เสียเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ ท่านจากไปไวมากๆจนเราทำใจไม่ค่อยได้ ต้องย้อนกลับไปก่อนว่า เมื่อเดือนธันวาคมปี 2568ที่ผ่านมา คุณพ่อเราเคยหน้ามืดแล้วล้มจนต้องเข้าโรงพยาบาล คุณแม่ขอให้หมอตรวจเพิ่มจึงพบว่าคุณพ่อของเราเป็นโรคตับแข็ง ท่านกินเหล้ามาตั้งแต่หนุ่มๆเลยค่ะ อยู่โรงพยาบาลได้ประมาณ4วัน พอออกจากโรงพยาบาลคุณพ่อเราก็รีบปรับตัวเลยค่ะ เพราะคุณหมอเตือนว่าถ้ากินอีกก็ตาย ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลท่านไม่กินเหล้าอีกเลย จนเมื่อวันที่17 มกราคม เวลาประมาณตี4 ท่านบ่นอยากกินของหวาน คุณแม่เราก็เลยเอาน้ำหวานมาให้กินค่ะ แต่เหมือนจะช่วยอะไรมากไม่ได้ ก่อนจะหมดสติ คุณพ่อบอกกับแม่เราว่า "พ่อรักแม่นะ พ่อขอโทษที่ทำให้แม่ลำบาก" จากนั้นคุณพ่อก็หมดสติไปเลยค่ะ วันที่เกิดเรื่องเราหลับอยู่ค่ะ แต่ตื่นเพราะคุณยายมาปลุกให้ไปดูพ่อ ตอนนั้นคือคุณพ่อเราหมดสติไปแล้ว เราตรวจชีพจรที่ข้อมือก็รู้สึกได้ว่าชีพจรยังเต้นอยู่ ตอนนั้นต้องขอบคุณน้าของเราเลยค่ะที่โทร1669ให้ แต่โชคไม่ดี รถ1669ไปผิดทาง ทั้งๆที่น้าของเราบอกทางถูกต้องและชัดเจนแล้ว แต่เขาก็ไปผิด ไปอีกที่ ทำให้เราต้องเสียเวลารอรถประมาณ20-30นาที จนเราจับชีพจรคุณพ่อไม่ค่อยได้แล้วตอนนั้น ญาติๆที่มาบ้านก็คุยกันว่าเล็บม่วง,เขียวคล้ำ ตัวเย็น ตอนนั้นเราก็พอจะรู้แล้วค่ะว่าคุณพ่อเราไม่รอดแน่ๆ เหตุผลที่ไม่เอาไปโรงพยาบาลเองเพราะคุณพ่อเราตัวใหญ่ค่ะ บวมเหล้า ท้องใหญ่มากๆ จนรถ1669มา เป็นรถกู้ภัยค่ะ เข้าไปก็ไม่ค่อยมีอุปกรณ์อะไร ต้องไปเปลี่ยนรถเป็นรถโรงพยาบาลระหว่างทางอีกที ทำให้ตอนที่คุณพ่อเราไปถึงโรงบาลช้ามากๆ ญาติที่รู้จักกับคุณแม่เราและทำงานที่โรงพยาบาลก็บอกว่าตอนที่คุณพ่อเราถึงโรงพยาบาล น้ำตาลในเลือดต่ำมาก ประมาณ20 หมอก็ช่วยกันปั้มชีพจร40นาที แต่ก็ไม่สำเร็จค่ะ
คุณพ่อเรากินเหล้าก็จริง แต่ท่านเป็นคนดีค่ะ อะไรที่เคยทำผิดพลาด ท่านก็แก้ไขและไม่กลับไปทำซ้ำอีก งานที่คุณพ่อเราทำก่อนเสียคือรปภ.ค่ะ เวลาที่ข้างบ้านมีงานศพ, วัดจัดงาน หรือมีงานบุญอะไรก็ตาม คุณพ่อเราจะเข้าร่วมตลอดค่ะ ท่านจะมีกลุ่มชรบใของท่านค่ะ คอยโบกรถให้ชาวบ้าน ท่านเป็นคนชอบเข้าสังคมค่ะ ใครเห็นก็เอ็นดู สนิทกับคนอื่นง่าย คุยง่าย งานศพท่านคนมาเยอะมากๆค่ะ ถึง100คนได้ ญาติทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าใจหาย เราเองก็ใจหายค่ะ
จนถึงวันนี้ งานศพคุณพ่อเราจบไปนานแล้ว แต่เราก็ยังเสียใจมากๆ ทุกอย่างมันดูล่าช้าไปหมด เราไม่อยากโทษใครแต่เรารู้สึกทรมาณแทนคุณพ่อค่ะ เพราะเหมือนคุณพ่อเราก่อนสลบท่านก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ดิ้นไปดิ้นมาและโวยวายจนสลบ เรารู้สึกเสียดายที่ท่านยังทันได้เห็นหน้าหรือคุยกับเรา ตอนนี้ความรู้สึกมันเลยยังติดค้างในใจเราค่ะว่าตอนนั้นคุณพ่อจะรู้สึกยังไง จะทรมาณมากไหม มีสักแว้บที่คิดถึงเรากับพี่ชายของเราไหม ญาติๆก็พยายามปลอบใจเรานะคะ ว่าคงถึงเวลาของพ่อเราแล้ว แต่เราก็เสียใจที่ยังไม่ได้พูดอะไรกับท่านน่ะค่ะ แล้วอีก1ปีเรเาก็จะเรียนจบม.6แล้ว เราเคยคุยแชทกับท่านไว้ว่าอยากให้ท่านอยู่ดูเราได้รับปริญญา แต่ท่านกลับจากเราไปเสียก่อน เรารู้สึกเป็นห่วงท่านมากๆค่ะ ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านไปอยู่ไหนแล้ว ท่านไม่เคยเข้าฝันเราเลย แต่เราก็ไม่คาดหวังให้ท่านเข้าฝันนะคะ เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ท่านต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีก ไม่อยากให้ท่านต้องทรมาณกับการใช้ชีวิตค่ะ
ส่วนตัวเราก็เคยศึกษาคำสอนของพระพุทธเจ้ามาบ้าง แต่พอถึงเวลาที่ประสบเหตุการณ์อะไรแบบนี้จริงๆ มันรู้สึกทำใจยากมากค่ะ ร้องไห้คิดถึงท่านแทบทุกวัน เป็นการร้องไห้หนักสุดในชีวิต ร้องไห้สะอื้นจนหายใจแทบไม่ทัน
เราเลยอยากได้คำแนะนำ, คำสอน หรือคำเตือนสติก็ได้ค่ะ ให้ความเศร้าของเราลดลงสักนิดก็ยังดี
ถ้าเราพิมพ์งง วกวน หรือติดแท็กผิดต้องขออภัยด้วยค่ะ
พึ่งเสียคุณพ่อไป ขอวิธีปล่อยวาง
คุณพ่อเรากินเหล้าก็จริง แต่ท่านเป็นคนดีค่ะ อะไรที่เคยทำผิดพลาด ท่านก็แก้ไขและไม่กลับไปทำซ้ำอีก งานที่คุณพ่อเราทำก่อนเสียคือรปภ.ค่ะ เวลาที่ข้างบ้านมีงานศพ, วัดจัดงาน หรือมีงานบุญอะไรก็ตาม คุณพ่อเราจะเข้าร่วมตลอดค่ะ ท่านจะมีกลุ่มชรบใของท่านค่ะ คอยโบกรถให้ชาวบ้าน ท่านเป็นคนชอบเข้าสังคมค่ะ ใครเห็นก็เอ็นดู สนิทกับคนอื่นง่าย คุยง่าย งานศพท่านคนมาเยอะมากๆค่ะ ถึง100คนได้ ญาติทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าใจหาย เราเองก็ใจหายค่ะ
จนถึงวันนี้ งานศพคุณพ่อเราจบไปนานแล้ว แต่เราก็ยังเสียใจมากๆ ทุกอย่างมันดูล่าช้าไปหมด เราไม่อยากโทษใครแต่เรารู้สึกทรมาณแทนคุณพ่อค่ะ เพราะเหมือนคุณพ่อเราก่อนสลบท่านก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ดิ้นไปดิ้นมาและโวยวายจนสลบ เรารู้สึกเสียดายที่ท่านยังทันได้เห็นหน้าหรือคุยกับเรา ตอนนี้ความรู้สึกมันเลยยังติดค้างในใจเราค่ะว่าตอนนั้นคุณพ่อจะรู้สึกยังไง จะทรมาณมากไหม มีสักแว้บที่คิดถึงเรากับพี่ชายของเราไหม ญาติๆก็พยายามปลอบใจเรานะคะ ว่าคงถึงเวลาของพ่อเราแล้ว แต่เราก็เสียใจที่ยังไม่ได้พูดอะไรกับท่านน่ะค่ะ แล้วอีก1ปีเรเาก็จะเรียนจบม.6แล้ว เราเคยคุยแชทกับท่านไว้ว่าอยากให้ท่านอยู่ดูเราได้รับปริญญา แต่ท่านกลับจากเราไปเสียก่อน เรารู้สึกเป็นห่วงท่านมากๆค่ะ ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านไปอยู่ไหนแล้ว ท่านไม่เคยเข้าฝันเราเลย แต่เราก็ไม่คาดหวังให้ท่านเข้าฝันนะคะ เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้ท่านต้องมาเวียนว่ายตายเกิดอีก ไม่อยากให้ท่านต้องทรมาณกับการใช้ชีวิตค่ะ
ส่วนตัวเราก็เคยศึกษาคำสอนของพระพุทธเจ้ามาบ้าง แต่พอถึงเวลาที่ประสบเหตุการณ์อะไรแบบนี้จริงๆ มันรู้สึกทำใจยากมากค่ะ ร้องไห้คิดถึงท่านแทบทุกวัน เป็นการร้องไห้หนักสุดในชีวิต ร้องไห้สะอื้นจนหายใจแทบไม่ทัน
เราเลยอยากได้คำแนะนำ, คำสอน หรือคำเตือนสติก็ได้ค่ะ ให้ความเศร้าของเราลดลงสักนิดก็ยังดี
ถ้าเราพิมพ์งง วกวน หรือติดแท็กผิดต้องขออภัยด้วยค่ะ