ชีวิตเด็ก15มันต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ

ก่อนอื่นต้องเล่าก่อนว่า เราเป็นเด็กที่เติบโตมาเพราะตายาย พ่อแม่ทำงานต่างจังหวัด ไปเยี่ยมปีละครั้ง หรือบางปีไม่ไปเลย ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันมาจากตายาย 100% ในตอนนั้นช่องทางการติดต่อเดียวที่บ้านมีที่ท

ปัจจุบันออกเที่ยวแล้วยังงี้คนอื่นจะคิดว่าเรา :)คิดว่าเราเนรคุณไหมครับ  คนอื่นๆเขามองว่าเราเป็นคนยังไงช่วยบอกหน่อยได้ไหมครับ ผมแค่ไม่อยากยึดติด แต่ก็ยังคิดถึงแม่นะครับไม่ใช่ว่าไม่มีแม่อยู่ในใจ แต่

สวัสดีค่ะ ปัจจุบันนี้หนูอายุ 20ปี หนูตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพราะ หนูไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริงๆ ทั้งๆที่ในวัยนี้เราควรได้สนุก ได้ใช้ชีวิต แต่หนูกลับรู้สึกอยากตายตลอดเวลา  ตั้งเเต่หนูเด็กๆ หนูอาศัยอ

เราเองก็เด็กทั่วไปคนนึง เเต่ดันเป็นเด็กที่ลงกระทู้เกี่ยวกับเรื่องซึมเศร้าเมื่อหลายปีที่แล้วตอนเรา15 ตอนนั้นเราเองมีปัญหาเกี่ยวกับครอบครัวแล้วก็จิตใจหนักมากๆถึงได้ตัดสินใจลงกระทู้ จากเด็กที่เคยอยากตายใ

ถ้ามองแบบโลกๆ พ่อแม่คือผู้มีพระคุณ ถ้ามองแบบนักปราชญ์ พ่อแม่ก็ยังคงเป็นผู้มีพระคุณ แต่ถ้ามองแบบ 'เนี้ยะ' มันเป็นอีกแบบที่เจตสิกคุณจะสืบค้นหาต้นต่อ ของความเรียบง่ายรายว้นนี้ ซึ่งบางรายก็ไม่เรียบง่าย

เคยทนทุกๆอย่าง เพื่อรักษาคำว่าครอบครัว กันไหมคะ ทนทุกความรู้สึก ทนทุกการกระทำ เพื่อที่จะตื่นมาในวันพรุ่งนี้เพื่อคำว่า เรายังเป็นครอยครัว ดิฉันเข้าใจในความรู้สึกนั่นดีสุดๆค่ะ และขอสาบานกับตัวเองว่า จนก

ถ้าทุกคนมียายที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เกิดพอแม่เราเสียไม่ยอมให้เราไปอยู่กับพ่อ พ่อเคยบอกให้ฟังว่าตอนจะเอาเราไปอยู่ด้วยยายบอกถ้าเอามันไปใครจะเลี้ยงดูกูใครจะถ้ากูไม่มีมันก็ไม่โอนเงินให้กู พ่อก็เลยต้องยอมเพร

"​นอบน้อมแด่ ​พุทธธรรมสงฆ์ อันเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้า" ********** ​​อนิจจวรรคที่ ๑ อัชฌัตติกอนิจจสูตร ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม

ด้วยเหตุนี้... จึงมีเรื่องราวของผู้ปฏิบัติเพื่อแสวงหาความหลุดพ้น (ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดของชีวิตของบุคคลนั้น)...บริจาคทานลูกเมียบ้าง, หนีลูกเมียไปบวชบ้าง, ปฏิเสธที่จะขึ้นครองราชย์บ้าง, ไม่อยู่บ้านคอย

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเซ็ง ค้นทางไหนก็เคว้งคว้างตรอมตีบตัน