เราไม่รู้ตัวว่าเป็นซึมเศร้าหรือเพราะเครียดสะสม

ส่วนตัวเราเป็นคนที่ค่อนข้างจะมีอะไรแล้วไม่พูดค่ะ เราจะเก็บไว้ในใจ เราเป็นคนคิดนั้นคิดนี้มาตลอดค่ะ ว่า ทำแบบนั้นดีไหม ทำแบบนี้จะโอเครึเปล่า แต่ทุกครั้งที่พอเราอยู่ในห้อง เราจะรู้สึกว่าเปล่าและเคว้งมาก จะคิดว่าทำไมไม่มีใครอยู่ข้างเราเลย ชอบคิดว่าเราแย่ อย่างวันนี้หนักกว่าทุกวัน คือเราถึงขั้นนั่งจิกแขนตัวเอง ได้ยินเสียงก้องเถียงกันในหัว เราได้แต่คำว่า เกลียดวะ เกลียดวะ โง่ มีชีวิตอยู่ก็โง่ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร เราควรพบจิตแพทย์ไหมคะ แต่การที่เป็นวันนี้ทรมานมาก เรากรีดร้องออกมาแบบ ไม่สนอะไรแล้ว เพราะปกติจะเงียบเพราะไม่อยากให้ใครรับรู้