"ถ้าอยากเก่งภาษาอังกฤษ ให้รอบตัวเป็นภาษาอังกฤษ แล้วมันจะได้เอง" ยังไง?

ผมที่พยายามนึกตามว่า ถ้าเป็นภาษาไทย ทุกๆวันที่เราฟังกันอยู่นี้
เราอาจจะไม่ได้รู้ความหมายของมันจริงๆ แต่เราใช้ความชินในการรับรู้

ยิ่งบทความในนิยาย ยิ่งทำให้เห็นภาพใหญ่ๆเลยว่า เราใช้ความชินในการรับรู้

"กลัวฉันกลัวว่าจันทร์จะลาจากฟ้าไกล กลัวฉันกลัวว่าใจจะขาดเมื่อร้างลา" (เพลง ออเจ้าเอย | 1.18 -  1.30)
ก็คือ "ตัวพระเอกไม่อยากให้นางเอกจากไปไหน เพราะถ้านางเอกจากไปคงจะคิดถึงแน่ๆ"

บทความแบบนี้ทำให้เราสนุกเพราะได้อรรถรสในการอ่าน เปรียบเปรยในสิ่งที่คนอาจจะคิดไม่เหมือนเรา

แต่พอเป็นภาษาอังกฤษ กลับฟังไม่รู้เรื่อง สรุปก็ย้ายไปเป็นซับไทยเหมือนเดิม...........
เพราะ กลัวตามเนื้อเรื่องไม่ทัน ดูรอบนึงก็เบื่อแล้ว หรือ เนื้อเรื่องมันยังไงต่อนะ (?) ตามไม่ทันแล้ว คุยไรกันหว่า
กลายเป็นมองภาพเพื่อให้เข้าใจมากกว่า ว่าเขากำลังสื่อสารอะไรกัน

โอเค เข้าใจได้ว่า อ่านเยอะ ๆ ดูเยอะ ๆ จะทำให้เราชินตา แต่ มันต้องฝึกยังไงให้มันชินตาชินหูและรับรู้กันแน่
หรือเราต้องเข้าใจอย่างเช่น
ไอเลิฟยู / ซารางเฮโย / ไอชิเตรุ/หว่ออ้ายหนี่
ที่เราอยู่ดีๆก็ อ๋อ มันแปลว่า ฉันรักเธอ เพราะเราเจอคำเช่นนี้บ่อยครั้ง ไม่ว่าใครๆรอบตัวก็พูด

โดยตัวผมตอนนี้ผมมองว่า สิ่งที่ผมชอบจำมากที่สุดที่เรียกรู้คือ "ความผิดพลาด" ครับ
ตอนนี้ผมเรียนมาแล้ว 4 ภาษา (ไทย/อังกฤษ/ญี่ปุ่น/จีน)

(ภาษาญี่ปุ่น N5 | ภาษาจีน HSK2 | อังกฤษนี้ค่อนข้างไปได้ยาก แต่พยายามไม่ละทิ้ง)

เช่นตอนผมเรียนภาษาญี่ปุ่น
เซนเซย์ถามว่า ห้องน้ำภาษาญี่ปุ่น คืออะไร
ผมก็จำได้แต่ โอะเทะ โอะเทะ โอะเทะอะไรหว่า (?)
เซนเซย์ : ถูกต้อง !!!
(お手洗い | otearai | ห้องน้ำ)

นั้นทำให้ผมแบบเริ่มมั่นใจว่า ต้องผิดพลาดคำๆนึงก่อนถึงจะจำ
แต่ใครมันจะไปนั่งผิดพลาดทุกวัน ๆ แล้วมันถึงจะจำได้ เพราะว่า คำศัพท์มีเป็นหมื่นกว่าคำ...... คงต้องใช้เวลา
เกือบหมื่นวันเลยรึป่าว ถึงจะจำคลังคำศัพท์ได้หมด

หรือมีทริคที่เร็วกว่านั้นครับ

สรุป : 
ผมเป็นคนชอบเรียนภาษามากครับ
อย่าง ภาษาจีน ตอนนี้เริ่มจับต้นชนปลายได้แล้วว่า มันไปยังไงต่อ
ภาษาญี่ปุ่น นี้ก็คือเข้าใจแล้วว่า แกรมม่ายากเหลือเกิน แถมคำสุภาพยังเยอะแยะไปหมด
(คือ รู้สาเหตุ เพื่อนำไปพัฒนาต่อน่ะครับ เช่น แกรมม่ายาก ก็อ่านแกรมม่าเพิ่ม)

แต่ภาษาอังกฤษ นี้คือ ไม่รู้จริงๆว่า ตรงไหนที่เกินความสามารถเรา เพราะ ไม่รู้เลยว่า ปัญหาของเราคืออะไร ทำไมมันไม่พัฒนาต่อสักที

ปัจจุบันอายุ 21 ปี ปี 4 แล้ว ค่อนข้างกลัวมากเลยว่าจะเรียนไม่ทันครับ เพราะ ผมชอบสื่อสารกับชาวต่างชาติ
แต่กำแพงด้านภาษาของผม ทำให้ผมรู้สึกว่า ผมอยากคุยกับเขา ผิดถูกผมไม่กลัวจริงๆครับ
แต่ ผิดมากไป..... กลายเป็น "เราสื่อสารผิดประเด็น" ทำให้ภาพลักษณ์เราคือ "การรับฟังเราไม่ดี"

หรือจริงๆแล้ว ปัญหาของผมคือ "การรับฟังของผมมันไม่ดีกันแน่"
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่