ต้องทำยังไง

ในครอบครัวคือไม่มีใครกดดันเราเรื่องเรียนเลย ให้อิสระตลอด มีแต่เราที่กดดันตัวเองเพราะกลัว กลัวทำให้เค้าผิดหวัง อยากให้เค้าภูมิใจในตัวเราบ้าง กลัวทำไม่ถึงความฝันกลัวทุกๆอย่าง อยากให้เค้ารู้สึกว่าโชคดีที

ตามกระทู้ที่ตั้งเเหละค่ะ ตอนนี้มืดไปหมด ท้อด้วย เหนื่อยมาก เราคือเด็กผู้หญิง ม.4 ที่อยู่ในครอบครัวที่ถือได้ว่าค่อนจ้างยากจน ตอนเราอยู่ ป.6 ทุกอย่างก็ปกติค่ะ เเต่พอเราขึ้นม.1 เราทำเกรดได้ดี เทอม2 ก็ท

เราจบป.ตรีมาตั้งแต่ช่วงเดือนมีนาคมที่ผ่านมาค่ะ ตอนนี้รู้สึกท้อและเหนื่อยกับการหางานและสัมภาษณ์งานมากๆ แต่โชคดีว่าที่บ้านไม่เคยกดดันเรื่องนี้ เพื่อนๆพี่ๆคนไหนมีประสบการณ์ที่เคยท้อแท้แล้วแต่หลังจากนั้นก

เครียดมาก ปัญหารุมล้อมไปหมด พอบอกใครก็โดนกดดันกลับมา เข้าใจหัวอกคนที่อยากจบชีวิตเลยว่าเป็นไง เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่ง เราไม่อยากมีชีวิตต่อความรู้สึกมันว่างป่าวมากจริงๆนะคะ ทุกๆคนบอกมีทางออกเสมอ และหาทางออก

มีม.6 คนไหนรู้สึกเหมือนเราบ้าง .. การสอบโน้นสอบนี่เยอะแยะ แค่การสมัครก็ยากมากแล้ว ต้องตื่นมาเฝ้าหน้าคอม วิ่งไปแย่งจ่ายตัง กลับมาแย่งสนามสอบอีก ละที่สำคัญคือเรารู้สึกสงสารพ่อแม่ คือพ่อแม่เราถึงเขาไม่

บอกก่อนนะคะเราเรียนอยู่ ปี 2 มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง และเรียนสาขาเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์ เรารู้สึกเราไม่ไหวเราท้อมากๆ เราไม่รู้จะเรียนไปทำไม บวกกับเรามีเอฟติดตัว 2 ตัวเลย ซึ่งวิชาก็ยากๆสำหรับเรา (เหมือนเราโ

เรื่องก็คือเราแค่รู้สึกเหนื่อย กดดันตัวเองด้วยจากคำพูดของคนอื่นด้วยจากที่โรงเรียน แล้วก็เรื่องของที่บ้าน เรื่องงานกลุ่ม เรามักจะรู้สึกเหนื่อยท้ออยู่บ่อยๆ แต่ก็ดึงตัวเองกลับมาได้ แต่เราก็ยังรู้สึกจมอย่

แบบว่าตอนนี้ค่อนข้างเครียดค่ะ เคยคิดฆตต.หลายรอบเพราะคนคนนี้แล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเพราะทำใจทำไม่ได้จริงๆค่ะ ยังห่วงหมาห่วงคุณแม่อยู่แต่กดดันมากจริงๆ มันวนๆอยากตาย ตายที่ไหนดี แพลนไว้หมดแล้ว ควรแก้ยังไงดีค

คือ ก็ตามหัวข้อเลยอ่ะค่ะ จขกท. อยากรู้ว่าถ้าคุณทำงานนึงที่สำคัญกับเราและรุ่นน้องมาก แต่เราก็ได้รับแรงกดดันมากจากเบื้องบน จนเราท้อมากและเหนื่อย เราร้องไห้ให้กับงานนี้หลายหลายครั้งแล้ว ทำไงดีค่ะ มีวิธีแ