ไม่มีกำลังใจในการใช้ชีวิตเลยค่ะ

ตรงตามหัวข้อกระทู้เลยว่า “เมื่อไหร่ที่เราควรพบจิตแพทย์” ไม่รู้ว่าคำตอบอยู่ในคำถามหรือไม่ แต่มันเป็นคำถามที่ดังอยู่ในหัวมานานมากๆแล้ว นานมากจนนึกไม่ออกแล้วว่าเราเริ่มมีความคิดนี้ตั้งแต่เมื่

คือผมลาออกจากงานประจำวันละ455บาทมาวิ่งขนส่งเจ้านึงได้วันละ900แต่หักค่าน้ำมัน วันละ200-300ทำงานตั้งแต่7โมงครึ่งถึง1ทุ่มทั้งเหนื่อยทั้งล้าสารรถด้วย พี่ๆคนไหนมีความรู้ประสบการณ์ การช่วยแชร์ให้ฟังหน่อยครั

สวัสดิครับ ผมพยายามสร้างตัวเองจากตัวเอง ด้วยสองมือ หนึ่งสมอง ผมไม่มีอาชีพ หรือเงินทุนจาก พ่อแม่เลย เริ่มด้วยตัวคนเดียวมาตลอด ผมจบปริญญาตรีครับ แต่ด้วยโควิด ผมก็กลับมาอยู่บ้าน ยาวเลย หาทักษะขายของออนไล

เวลาเจองานเยอะงานเหนื่อย ท้อใจ ให้กำลังใจตัวเองยังไงดี บางทีก็อยากหลับไป ไม่ต้องตื่นมาอีก แต่ก็ห่วงคนข้างหลัง

ไม่เคยถามว่าเหนื่อยไหม ไหวไหม เป็นยังไงบ้างไม่เคยให้กำลังใจหรือปลอบใจใดๆ นอกจากคำด่าคำนินทาพอไม่ได้ดั่งใจเอาลูกไปพูดเสียๆหายๆให้คนมองว่าลูกตัวเองไม่ดีทั้งๆที่ลูกพยายามทำทุกวันนี้ก็เพราะอยากให้ครอบครัว

คือเราขอเล่าเป็นสตอรี่สั้นๆนะคะ คือเราเริ่มมีอาการเศร้า เสียใจ ผิดหวัง ในหลายๆเรื่องสะสมมาเป็นเกือบ5ปีได้ค่ะ มันก็มีนะคะช่วงเวลาความสุข เเต่สุดท้ายเราก็กลับมาเศร้าเหมือนเดิม คือ 1.ตั้งเเต่ม.ต้น เปิดเท

ชีวิตที่เลือกเกิดเองไม่ได้ ต้นทุนชีวิตไม่ดีอย่างใครเขา ตอนเด็กโดนทำร้ายร่างกาย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ต้องเรียนดี เกรดห้ามตก โดนตีกรอบ ไม่มีอิสระ ทุกวันนี้ทำงานหนัก ได้เงินเดือนก็ต้องให้ที่บ้าน จนตัว

จากกระทู้ก่อนหน้าที่ได้ตั้งไป เหมือนจะหมดเวรหมดกรรมต่อกัน แต่ยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกเหนื่อยล้าหัวใจทุกวันที่ไปทำงาน เรากับผู้ชายใจอำมหิตคนนั้นทำงานที่เดียวกัน ต้องเจอกันทุกวัน เพราะยังทำใจจากเหตุการณ์ที่