เห้อ อาจจะเป็นที่เราทำงานทุกวันจนหัวใจมันเฉยชา
แต่ยังมีไฟในการทำงานนะ พัฒนาตัวเองอยู่ตลอด
เนื่องจากผมทำงานสายงานเฉพาะทางด้วย ต้องตามเทคโนโลยีแทบจะทุกวัน
ตอนนี้เหรอ อืม องค์กรดีนะ เจ้านายดีมาก เพื่อนร่วมงานดี
แต่สิ่งที่ผมเผลอฉุกคิดคือ
บางครั้งก็อยากพัก เพื่อไปเที่ยวยาวๆกับเขาบ้างจัง
พกกล้องสักตัว เป้สักใบ เต้นท์สักใบ ไปรีวิวตามที่เที่ยวต่างๆที่ยังไม่เคยได้ไป
มีรถยนต์ซะอย่าง เราขับไปได้ทุกที่ ขึ้นเขาลงดอยได้หมด
ง่วงนอนปั้ม หากยังหาที่พักค้างคืนไม่ได้ แต่ซะส่วนก็ต้องหาให้เจอก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้า
เพราะถ้าไป การไปคนเดียวมันก็จะเหงาเกินไป ไม่มีเพื่อนคุยตลอดทาง
ดังนั้นผมก็คงพาแฟนที่คบกัน 11 ปีมาแล้วไปด้วย ปัจจุบันผมอายุ 30 ครับ
ผมคบกับแฟนตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยปี 1 ผมเป็นคนจีบเขาเองตอนช่วงรับน้อง ฮ่าๆ
ช่วงนี้แฟนผมก็ทำงานหนักทุกวัน แฟนผมเป็นแพทย์
ส่วนผมก็โปรแกรมเมอร์พ่วงด้วยกราฟิก มัน2ตำแหน่งในคนเดียวนี่หว่า?
แต่เอาเถอะเจ้านายให้ค่าตอบแทนสูงก็เลยไม่คิดอะไร แถมเราก็ชอบด้วย
(ขอให้ได้บ่นนิดนึง ถ้าใจไม่รัก คงไม่อยู่ยาว 6 ปี)
แต่บางครั้งก็อยากที่จะพัก พักจากตรงนี้
พักนี่หมายถึง อยากหาเวลาไปเที่ยวอีก ที่ไม่ใช่ 2 วัน 3 วัน บางครั้งก็คิดเล่นๆ ว่าอยากลาสักอาทิตย์ 2 อาทิตย์ดู ฮ่าๆ
เพราะใจมันโหยหาจริงๆ มีกล้อง ก็ต้องมีภาพ มีวิดีโอที่ควรมีแต่เรื่องราวสนุกสนาน
ความทรงจำที่ดี ประสบการณ์ชีวิตที่ครบรสชาติของการเป็นมนุษย์
แต่ทำยังไงได้ล่ะ เราต้องทำงาน ทำงาน ทำงาน เพื่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัวให้กินอิ่มนอนหลับ ไม่อดอยากปากแห้ง
ซึ่งตรงนี้ผมรู้ดี ตั้งแต่ผมเรียนจบ และได้งานทำตั้งแต่ตอนยังเรียนไม่จบ (ได้ที่ทำงานที่แรกคือที่เดียวกับตอนฝึกงานปี4)
สมัยนั้นทำโปรเจคหลังฝึกงานจบ มีเวลาทำแค่ 6 เดือนเท่านั้น ต้องขอบคุณที่ทำงานที่แรกมากที่รอผม และให้โอกาสผม
ก็ต้องขอบคุณการพูด การจาของตัวเราด้วยนะ ที่รู้จักการพูด การเจรจา แต่ความสามารถ ความรับผิดชอบของเราก็ต้องมี
ต้องแสดงให้พวกเค้าเห็น มันถึงจะแน่นอนและมั่นใจว่าสุดท้ายแล้ว เขาจะไม่ลืมเรา
บ่นอะไร.....
ตอนนี้ผมเปลี่ยนที่ทำงาน แค่ที่เดียว
ตอนนี้ที่ทำอยู่ คือที่ที่ 2 ในชีวิต ซึ่งทำมาแล้ว 6 ปีอย่างที่กล่าวไป
จนรู้สึกผูกพันธ์กับที่นี่ไปแล้ว เพราะ....ทุกอย่างมันลงตัวมาก สังคมที่มีแต่ความสามัคคี
เป็นส่วนน้อยที่จะทำงานกันด้วยความคิดแค้นชิงดี แต่สุดท้ายแล้วถ้าผลงานไม่ดีจริง ก็อยู่ได้ไม่นานสักคน
เจ้านายผม เขาเป็นคนฉลาดนะ มองคนออก เขาไม่ชอบคนนิสัยเห็นแก่ตัว ที่เหยียบคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ขึ้นไป
บ่นเรื่องงานอีกแล้ว !!!!!!
ขอโทษครับ อยู่ดีๆพิมพ์ๆอยู่มันก็ผุดขึ้นมาในหัว ผมก็เลยต้องพิมพ์เพื่อให้มันออกไปจากความคิด ฮ่าๆ
ไปต่อ
ตอนนี้ ผมอยากไปเที่ยวจังเลย
มีใครโหยหาสถานที่ป่าเขา น้ำตก ที่มีแต่ป่าดงพงไพร ทะเล ดอยที่มีแต่ผืนสีเขียว อุทยานที่กางเต้นท์นอนได้
อยากไปจริงๆ แต่มนุษย์เงินเดือนหรือวัยที่ทำงานแล้ว ก็รู้ดีกันรุ้แล้ว ว่ามันเป็นไปได้ยากมาก
ที่จะมีโอกาสได้เที่ยวสบายๆแบบนั้น รีวิวที่เที่ยวได้ติดๆกันหลายอาทิตย์โดยไม่ต้องกลัวว่าเงินจะหมดไปจากบัญชีเท่าไหร่
ซึ่งผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ฮ่าๆ
ต้นทุนของเราและคนอื่น มันไม่เหมือนกัน
ผมไม่มีใครซัพพอร์ต แค่แม่ส่งผมเรียนจบก็นับว่าโชคดีมากแล้ว ที่ได้ใส่ชุดปริญญา รับปริญญาให้ท่านได้ภูมิใจ
พอเรียนจบก็ไม่เคยคิดจะขอเงินเขาอีก มีแต่เราต้องให้เขา เลี้ยงดูเขา ชดเชยสิ่งที่เราล้างผลาญมาตั้งแต่เด็ก ฮ่าๆ
แถมตั้งแต่ทำงาน ผมก็พยายามอัพความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ จากเงินเดือนที่เทียบกับตอนนี้ (ปัจจุบันรับที่40)
บางคนอาจจะมองว่าน้อย ซึ่ง มันก็น้อยจริง.... แต่มันไม่ง่ายเลยครับ ที่จะได้เงินเดือนนี้ ในถิ่นที่ไม่ใช่เมืองเศรษฐกิจ เลือดตาแทบกระเด็น
แต่ผมมีเงินเก็บเยอะมากนะในแต่ละเดือน เพราะที่นี่อาหารการกินถูก และทำกินเองมันจึงคุ้มกว่า
ถ้าเทียบกับสายงานเดียวกัน แต่คนละพื้นที่ ฐานเงินเดือนไม่เท่าในกรุงเทพอยู่แล้ว ให้ตายก็ไม่ถึง
ผมเคยทำงานในกรุงเทพเมืองศรีวิไลมาก่อน แต่พบว่าไกลบ้าน
แค่ไปทำงานที่นั่นได้สักพักพอผ่อนรถหมดก็ทำสักหน่อยเพื่อให้มีเงินเก็บสักก้อน
แล้วรีบหาที่หาทาง กลับไปทำงานใกล้บ้าน
นั่นคือเมืองพิษณุโลก
ผมเด็กบ้านนอก ที่โตมาจากสังคมพอมีพอกิน
ดิ้นรนกันเองด้วยความสามารถที่ทำให้เราต้องสู้เพื่อให้มีเหมือนคนอื่น
พอเรียนจบก็ต้องพยายามทำทุกอย่าง เพื่อยกระดับชีวิตตัวเองและครอบครัวให้สุขสบายขึ้น
ตอนนี้ผมกลับมาอยู่บ้าน ผมก็พยายามเปลี่ยนแปลงสภาพความเป็นอยู่ ของบ้านหลังนี้ให้ดีขึ้น
อะไรที่มันดูโทรม ใกล้พัง หรือสภาพมันไม่ได้แล้ว ผมก็ทำใหม่ให้หมด และทุกครั้งที่ผมทำมัน
คนที่บ้านก็มีความสุข ผมก็สุขใจไปด้วย ที่ทำให้พวกเขายิ้มได้ ได้มี ได้ใช้เหมือนบ้านหลังอื่นๆ
ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอน จากที่โทรมๆ บ้านทั้งหลังทำด้วยไม้ ผมรื้อใหม่หมด และสร้างมันด้วยปูน
จากชั้นเดียวเป็นไม้ มีใต้ถุน ยกสูง รื้อให้ออก สร้างใหม่เป็นโมเดิร์น งบ 7.5 แสน แต่อยู่สบาย ชั้นเดียวแต่กว้าง เล่นสเก็ตบอร์ดยังได้ พูดเล่น!!
รวมตกแต่งภายในและเฟอร์นิเจอร์ เกือบ 9 แสนเลย ตังค์ในบัญชีมีติดอยู่ไม่ถึงครึ่งแสน ณ เวลานั้น
แต่ผมไม่เสียดายมันเลยสักนิด ถ้าทำให้ครอบครัวสบายขึ้น เรายังมีงานทำ เราเก็บใหม่ได้ ผมคิดแบบนี้เสมอ
ผมเป็นคนใช้เงินไม่ฟุ่มเฟือยอะไร อย่างน้อยก่อนลาออกจากงานที่กรุงเทพ ผมก็ผ่อนฟอร์จูเนอร์หมดพอดี
ก่อนย้ายงาน โชคดีที่ยังยั้งคิดทัน ทำยังไงให้เราไม่เดือดร้อน ก็เลยต้องทนไปก่อน
ที่ลาออกงานที่แรกไม่ใช่เรื่องานนะครับ เนื่องจากอยากย้ายไปทำงานใกล้บ้าน
และช่วงนั้นผมกำลังหางานแถวบ้านพอดี ซึ่งพอเจอบริษัทนึง (บริษัทที่ทำอยู่ปัจจุบัน)
แล้วเป็นสายงานเดียวกันด้วย คนเก่าเขากำลังจะปลดเกษียณพอดี เป็นจังหวะของผมด้วยมั้ยง
ก็นั่นแหละครับ ถ้าไม่ทำบัญชีรายรับรายจ่าย ผมก็คงไม่มีเงินทุนสร้างบ้านเกิดได้ที่นอนหลับอยู่ทุกวันนี้
ก็ต้องขอบคุณความหนักแน่นของตัวเองด้วย
มันคุ้มมาก และผมคิดถูกมากที่ตัดสินใจ ย้ายงานจากเมืองหลวงที่ไกลบ้านหลายร้อยกิโลในตอนนั้น
เพื่อมาทำงานใกล้บ้าน ใกล้แม่ ใกล้ตายาย และที่สำคัญคือใกล้แฟนที่ทุกวันตอนผมอยู่ไกล ทำได้แค่วิดีโอคอล
แต่พอผมได้งานใกล้บ้าน ผมก็ไม่ลังเลที่จะย้ายไป แม้เงินเดือนจะน้อยลงก็ตาม เพราะซื้อความสบายใจ ความสุข มากกว่า
*********************
แฟนผมก็ทำงานหนักทุกวัน เห็นเขาในทุกๆวันหลังจากเดินออกมาจากคลินิก จากโรงบาลแบบขาลากแล้วสงสารเค้าทุกที
ก็พยายามพูดให้กำลังใจเขาทุกวัน
เจอหน้ากันแค่ตอนที่เราสองคนพักเที่ยง แล้วไปรับเขาไปกินข้าว
ร้านอาหารใหม่ๆ บ้าง เดิมๆบ้าง ตามสถานการณ์เอื้ออำนวย ร้านโปรดบางทีคนรอเยอะก็เปลี่ยนร้าน ฮ่าๆ
แฟนเป็นคนไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้ ก็นับว่าเป็นความโชคดีของทั้งคู่ที่หลายๆเรื่องเรามักจะคิดเหมือนกันเสมอ
ผมรู้ว่าเขาชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร ด้วยความที่เค้าเป็นหมอ บางครั้งเขาก็เครียดเรื่องงาน
การทำงานของเขาก็เลยจะวุ่นวายมาก ซึ่งผมก็รู้ดี เค้ามาบ่นให้ฟังประจำ
ผมก็แค่รับฟังไว้ ให้เขาสบายใจ แล้วกลับไปลุยงานกันต่อ ก็ทั้งผมและก็เขานั่นแหละ สรุปก็คือทั้งคู่แหละ !!
รีวิว ความในใจของชายขี้บ่นคนนึง ไปเวทออกกำลังกายกันครับ ถ้าอ่านกระทู้นี้จบแล้วก็ขอบคุณครับ อย่าฟุ้งซ่านเหมือนผมนะ ฮ่าๆ
กระทู้นี้ขอระบายความในใจ ฉบับมนุษย์เงินเดือนที่ WFH จนรู้สึกเบื่อจิตใจห่อเหี่ยว แต่ไม่ได้จะลาออกจากงาน
แต่ยังมีไฟในการทำงานนะ พัฒนาตัวเองอยู่ตลอด
เนื่องจากผมทำงานสายงานเฉพาะทางด้วย ต้องตามเทคโนโลยีแทบจะทุกวัน
ตอนนี้เหรอ อืม องค์กรดีนะ เจ้านายดีมาก เพื่อนร่วมงานดี
แต่สิ่งที่ผมเผลอฉุกคิดคือ
บางครั้งก็อยากพัก เพื่อไปเที่ยวยาวๆกับเขาบ้างจัง
พกกล้องสักตัว เป้สักใบ เต้นท์สักใบ ไปรีวิวตามที่เที่ยวต่างๆที่ยังไม่เคยได้ไป
มีรถยนต์ซะอย่าง เราขับไปได้ทุกที่ ขึ้นเขาลงดอยได้หมด
ง่วงนอนปั้ม หากยังหาที่พักค้างคืนไม่ได้ แต่ซะส่วนก็ต้องหาให้เจอก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้า
เพราะถ้าไป การไปคนเดียวมันก็จะเหงาเกินไป ไม่มีเพื่อนคุยตลอดทาง
ดังนั้นผมก็คงพาแฟนที่คบกัน 11 ปีมาแล้วไปด้วย ปัจจุบันผมอายุ 30 ครับ
ผมคบกับแฟนตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยปี 1 ผมเป็นคนจีบเขาเองตอนช่วงรับน้อง ฮ่าๆ
ช่วงนี้แฟนผมก็ทำงานหนักทุกวัน แฟนผมเป็นแพทย์
ส่วนผมก็โปรแกรมเมอร์พ่วงด้วยกราฟิก มัน2ตำแหน่งในคนเดียวนี่หว่า?
แต่เอาเถอะเจ้านายให้ค่าตอบแทนสูงก็เลยไม่คิดอะไร แถมเราก็ชอบด้วย
(ขอให้ได้บ่นนิดนึง ถ้าใจไม่รัก คงไม่อยู่ยาว 6 ปี)
แต่บางครั้งก็อยากที่จะพัก พักจากตรงนี้
พักนี่หมายถึง อยากหาเวลาไปเที่ยวอีก ที่ไม่ใช่ 2 วัน 3 วัน บางครั้งก็คิดเล่นๆ ว่าอยากลาสักอาทิตย์ 2 อาทิตย์ดู ฮ่าๆ
เพราะใจมันโหยหาจริงๆ มีกล้อง ก็ต้องมีภาพ มีวิดีโอที่ควรมีแต่เรื่องราวสนุกสนาน
ความทรงจำที่ดี ประสบการณ์ชีวิตที่ครบรสชาติของการเป็นมนุษย์
แต่ทำยังไงได้ล่ะ เราต้องทำงาน ทำงาน ทำงาน เพื่อเลี้ยงตัวเองและครอบครัวให้กินอิ่มนอนหลับ ไม่อดอยากปากแห้ง
ซึ่งตรงนี้ผมรู้ดี ตั้งแต่ผมเรียนจบ และได้งานทำตั้งแต่ตอนยังเรียนไม่จบ (ได้ที่ทำงานที่แรกคือที่เดียวกับตอนฝึกงานปี4)
สมัยนั้นทำโปรเจคหลังฝึกงานจบ มีเวลาทำแค่ 6 เดือนเท่านั้น ต้องขอบคุณที่ทำงานที่แรกมากที่รอผม และให้โอกาสผม
ก็ต้องขอบคุณการพูด การจาของตัวเราด้วยนะ ที่รู้จักการพูด การเจรจา แต่ความสามารถ ความรับผิดชอบของเราก็ต้องมี
ต้องแสดงให้พวกเค้าเห็น มันถึงจะแน่นอนและมั่นใจว่าสุดท้ายแล้ว เขาจะไม่ลืมเรา
บ่นอะไร.....
ตอนนี้ผมเปลี่ยนที่ทำงาน แค่ที่เดียว
ตอนนี้ที่ทำอยู่ คือที่ที่ 2 ในชีวิต ซึ่งทำมาแล้ว 6 ปีอย่างที่กล่าวไป
จนรู้สึกผูกพันธ์กับที่นี่ไปแล้ว เพราะ....ทุกอย่างมันลงตัวมาก สังคมที่มีแต่ความสามัคคี
เป็นส่วนน้อยที่จะทำงานกันด้วยความคิดแค้นชิงดี แต่สุดท้ายแล้วถ้าผลงานไม่ดีจริง ก็อยู่ได้ไม่นานสักคน
เจ้านายผม เขาเป็นคนฉลาดนะ มองคนออก เขาไม่ชอบคนนิสัยเห็นแก่ตัว ที่เหยียบคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้ขึ้นไป
บ่นเรื่องงานอีกแล้ว !!!!!!
ขอโทษครับ อยู่ดีๆพิมพ์ๆอยู่มันก็ผุดขึ้นมาในหัว ผมก็เลยต้องพิมพ์เพื่อให้มันออกไปจากความคิด ฮ่าๆ
ไปต่อ
ตอนนี้ ผมอยากไปเที่ยวจังเลย
มีใครโหยหาสถานที่ป่าเขา น้ำตก ที่มีแต่ป่าดงพงไพร ทะเล ดอยที่มีแต่ผืนสีเขียว อุทยานที่กางเต้นท์นอนได้
อยากไปจริงๆ แต่มนุษย์เงินเดือนหรือวัยที่ทำงานแล้ว ก็รู้ดีกันรุ้แล้ว ว่ามันเป็นไปได้ยากมาก
ที่จะมีโอกาสได้เที่ยวสบายๆแบบนั้น รีวิวที่เที่ยวได้ติดๆกันหลายอาทิตย์โดยไม่ต้องกลัวว่าเงินจะหมดไปจากบัญชีเท่าไหร่
ซึ่งผมไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ฮ่าๆ
ต้นทุนของเราและคนอื่น มันไม่เหมือนกัน
ผมไม่มีใครซัพพอร์ต แค่แม่ส่งผมเรียนจบก็นับว่าโชคดีมากแล้ว ที่ได้ใส่ชุดปริญญา รับปริญญาให้ท่านได้ภูมิใจ
พอเรียนจบก็ไม่เคยคิดจะขอเงินเขาอีก มีแต่เราต้องให้เขา เลี้ยงดูเขา ชดเชยสิ่งที่เราล้างผลาญมาตั้งแต่เด็ก ฮ่าๆ
แถมตั้งแต่ทำงาน ผมก็พยายามอัพความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ จากเงินเดือนที่เทียบกับตอนนี้ (ปัจจุบันรับที่40)
บางคนอาจจะมองว่าน้อย ซึ่ง มันก็น้อยจริง.... แต่มันไม่ง่ายเลยครับ ที่จะได้เงินเดือนนี้ ในถิ่นที่ไม่ใช่เมืองเศรษฐกิจ เลือดตาแทบกระเด็น
แต่ผมมีเงินเก็บเยอะมากนะในแต่ละเดือน เพราะที่นี่อาหารการกินถูก และทำกินเองมันจึงคุ้มกว่า
ถ้าเทียบกับสายงานเดียวกัน แต่คนละพื้นที่ ฐานเงินเดือนไม่เท่าในกรุงเทพอยู่แล้ว ให้ตายก็ไม่ถึง
ผมเคยทำงานในกรุงเทพเมืองศรีวิไลมาก่อน แต่พบว่าไกลบ้าน
แค่ไปทำงานที่นั่นได้สักพักพอผ่อนรถหมดก็ทำสักหน่อยเพื่อให้มีเงินเก็บสักก้อน
แล้วรีบหาที่หาทาง กลับไปทำงานใกล้บ้าน
นั่นคือเมืองพิษณุโลก
ผมเด็กบ้านนอก ที่โตมาจากสังคมพอมีพอกิน
ดิ้นรนกันเองด้วยความสามารถที่ทำให้เราต้องสู้เพื่อให้มีเหมือนคนอื่น
พอเรียนจบก็ต้องพยายามทำทุกอย่าง เพื่อยกระดับชีวิตตัวเองและครอบครัวให้สุขสบายขึ้น
ตอนนี้ผมกลับมาอยู่บ้าน ผมก็พยายามเปลี่ยนแปลงสภาพความเป็นอยู่ ของบ้านหลังนี้ให้ดีขึ้น
อะไรที่มันดูโทรม ใกล้พัง หรือสภาพมันไม่ได้แล้ว ผมก็ทำใหม่ให้หมด และทุกครั้งที่ผมทำมัน
คนที่บ้านก็มีความสุข ผมก็สุขใจไปด้วย ที่ทำให้พวกเขายิ้มได้ ได้มี ได้ใช้เหมือนบ้านหลังอื่นๆ
ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องนอน จากที่โทรมๆ บ้านทั้งหลังทำด้วยไม้ ผมรื้อใหม่หมด และสร้างมันด้วยปูน
จากชั้นเดียวเป็นไม้ มีใต้ถุน ยกสูง รื้อให้ออก สร้างใหม่เป็นโมเดิร์น งบ 7.5 แสน แต่อยู่สบาย ชั้นเดียวแต่กว้าง เล่นสเก็ตบอร์ดยังได้ พูดเล่น!!
รวมตกแต่งภายในและเฟอร์นิเจอร์ เกือบ 9 แสนเลย ตังค์ในบัญชีมีติดอยู่ไม่ถึงครึ่งแสน ณ เวลานั้น
แต่ผมไม่เสียดายมันเลยสักนิด ถ้าทำให้ครอบครัวสบายขึ้น เรายังมีงานทำ เราเก็บใหม่ได้ ผมคิดแบบนี้เสมอ
ผมเป็นคนใช้เงินไม่ฟุ่มเฟือยอะไร อย่างน้อยก่อนลาออกจากงานที่กรุงเทพ ผมก็ผ่อนฟอร์จูเนอร์หมดพอดี
ก่อนย้ายงาน โชคดีที่ยังยั้งคิดทัน ทำยังไงให้เราไม่เดือดร้อน ก็เลยต้องทนไปก่อน
ที่ลาออกงานที่แรกไม่ใช่เรื่องานนะครับ เนื่องจากอยากย้ายไปทำงานใกล้บ้าน
และช่วงนั้นผมกำลังหางานแถวบ้านพอดี ซึ่งพอเจอบริษัทนึง (บริษัทที่ทำอยู่ปัจจุบัน)
แล้วเป็นสายงานเดียวกันด้วย คนเก่าเขากำลังจะปลดเกษียณพอดี เป็นจังหวะของผมด้วยมั้ยง
ก็นั่นแหละครับ ถ้าไม่ทำบัญชีรายรับรายจ่าย ผมก็คงไม่มีเงินทุนสร้างบ้านเกิดได้ที่นอนหลับอยู่ทุกวันนี้
ก็ต้องขอบคุณความหนักแน่นของตัวเองด้วย
มันคุ้มมาก และผมคิดถูกมากที่ตัดสินใจ ย้ายงานจากเมืองหลวงที่ไกลบ้านหลายร้อยกิโลในตอนนั้น
เพื่อมาทำงานใกล้บ้าน ใกล้แม่ ใกล้ตายาย และที่สำคัญคือใกล้แฟนที่ทุกวันตอนผมอยู่ไกล ทำได้แค่วิดีโอคอล
แต่พอผมได้งานใกล้บ้าน ผมก็ไม่ลังเลที่จะย้ายไป แม้เงินเดือนจะน้อยลงก็ตาม เพราะซื้อความสบายใจ ความสุข มากกว่า
*********************
แฟนผมก็ทำงานหนักทุกวัน เห็นเขาในทุกๆวันหลังจากเดินออกมาจากคลินิก จากโรงบาลแบบขาลากแล้วสงสารเค้าทุกที
ก็พยายามพูดให้กำลังใจเขาทุกวัน
เจอหน้ากันแค่ตอนที่เราสองคนพักเที่ยง แล้วไปรับเขาไปกินข้าว
ร้านอาหารใหม่ๆ บ้าง เดิมๆบ้าง ตามสถานการณ์เอื้ออำนวย ร้านโปรดบางทีคนรอเยอะก็เปลี่ยนร้าน ฮ่าๆ
แฟนเป็นคนไม่เรื่องมาก อะไรก็ได้ ก็นับว่าเป็นความโชคดีของทั้งคู่ที่หลายๆเรื่องเรามักจะคิดเหมือนกันเสมอ
ผมรู้ว่าเขาชอบกินอะไร ไม่ชอบอะไร ด้วยความที่เค้าเป็นหมอ บางครั้งเขาก็เครียดเรื่องงาน
การทำงานของเขาก็เลยจะวุ่นวายมาก ซึ่งผมก็รู้ดี เค้ามาบ่นให้ฟังประจำ
ผมก็แค่รับฟังไว้ ให้เขาสบายใจ แล้วกลับไปลุยงานกันต่อ ก็ทั้งผมและก็เขานั่นแหละ สรุปก็คือทั้งคู่แหละ !!
รีวิว ความในใจของชายขี้บ่นคนนึง ไปเวทออกกำลังกายกันครับ ถ้าอ่านกระทู้นี้จบแล้วก็ขอบคุณครับ อย่าฟุ้งซ่านเหมือนผมนะ ฮ่าๆ