สวัสดีครับ ผมจบวิศวะมาและตอนนี้ทำงานที่องค์กรแห่งหนึ่งมาได้ 5 ปีแล้ว เหตุผลที่ผมมาตั้งกระทู้นี้ก็เพื่ออยากจะทราบว่ามีเพื่อนๆพี่ๆท่านไหนเป็นเหมือนกันบ้าง แล้วมีวิธีจัดการกันยังไงครับ
ส่วนตัวของผมงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้ รู้สึกว่าเนื้องานมันน่าเบื่อและจำเจมากครับ เพราะได้งานที่คิดว่าไม่เหมาะสมกับวุฒิหรือสายที่เราจบมาเลย นั่นก็คือ การทำแต่ presentation และบันทึกการประชุมโดยเฉพาะอย่างหลังนี่คือเกลียดมากครับ ถามว่ามีงานที่เกี่ยวกับที่เราจบมามั้ย ก็มีครับ แต่ก็น้อยมากๆ ส่วนใหญ่วันนึงๆคือไม่ต้องทำอะไรถอดเทปจดๆพิมๆ ถัดไปอีกสองวันมีประชุมอีกก็เตรียม Slide อีก ถอดเทปจดๆพิมๆ วนไปอย่างนี้มาหลายปีแล้วครับ รู้สึกไม่ได้มีการพัฒนาในสิ่งที่เราได้เรียนมาเลย รู้สึกเสียดายความรู้ความสามารถตัวเองมากๆ อุส่าเรียนมาตั้งสี่ปีกว่าจะได้ปริญญาจนตอนนี้ความรู้ที่มีแทบจะเลือนหายไปหมดแล้วเพราะไม่ได้ใช้เลย ปริมาณบันทึกการประชุมที่ต้องทำก็เยอะมาก แถมเดินทางก็ใช้เวลานานจนทุกวันนี้กลับบ้านไปก็หมดแรงจะทำไรต่อแล้วครุบ เสาร์อาทิตย์พบปะเพื่อนฝูงที่เรียนมาด้วยกัน ผมถามเพื่อนว่าทำอะไรบ้างเพื่อนบอก เขียนโปรแกรม บ้างก็ออกไซต์ บ้างก็ออกแบบระบบ พอผมโดนถามกลับ ผมบอกทำบันทึกการประชุม ทำslide ทุกคนงนกันหมดว่ามันไม่ใช่งานเลขาหรอ งานของพวกนักบริหาร ธุรการอะไรพวกนี้ ... ผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆไป เพราะวิศวกรต้องเป็นคนจดเพราะเข้าใจในเนื้องาน ก็ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไป
ตอนนี้บอกเลยว่า burn out มากๆครับ ไม่รู้สึกถึงคุณค่าของงานที่ทำซักเท่าไหร่(แต่ก่อนไม่เป็นนะครับ) รู้สึกสิ้นหวัง เบื่อหน่าย พอวันจันทร์มาถึงทีไรก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ถามว่าทำไมไม่ขอย้าย...ย้ายไม่ได้ครับ หน่วยงานที่ผมอยู่คนน้อย ขาดคน ไม่ปล่อยเลย
ถามว่า ทำไมไม่หาคนเพิ่ม จะได้มีคนช่วยทำ... หาแล้วครับ สุดท้ายหัวหน้าก็ให้เราทำ เพราะคนใหม่ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง
ถามว่าไม่ทำได้มั้ย ... ไม่ได้ เพราะถ้าไม่ทำใครจะทำ
ถามว่าทำไมไม่ออกไป .....ออกไม่ได้ครับ ติดเงื่อนไขอะไรหลายๆอย่าง T T
อยากถามว่ามีใครเป็นแบบนี้บ้างไหมครับ แล้วมีวิธีแก้ยังไงบ้าง พอจะมีคำแนะนำบ้างมั้ยครับ ช่วยแชร์หน่อยครับ ขอบคุณครับ
ตอนทำงาน มีใครเคยรู้สึกเสียดายความรู้ความสามารถตัวเองบ้างไหมครับ ?
ส่วนตัวของผมงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้ รู้สึกว่าเนื้องานมันน่าเบื่อและจำเจมากครับ เพราะได้งานที่คิดว่าไม่เหมาะสมกับวุฒิหรือสายที่เราจบมาเลย นั่นก็คือ การทำแต่ presentation และบันทึกการประชุมโดยเฉพาะอย่างหลังนี่คือเกลียดมากครับ ถามว่ามีงานที่เกี่ยวกับที่เราจบมามั้ย ก็มีครับ แต่ก็น้อยมากๆ ส่วนใหญ่วันนึงๆคือไม่ต้องทำอะไรถอดเทปจดๆพิมๆ ถัดไปอีกสองวันมีประชุมอีกก็เตรียม Slide อีก ถอดเทปจดๆพิมๆ วนไปอย่างนี้มาหลายปีแล้วครับ รู้สึกไม่ได้มีการพัฒนาในสิ่งที่เราได้เรียนมาเลย รู้สึกเสียดายความรู้ความสามารถตัวเองมากๆ อุส่าเรียนมาตั้งสี่ปีกว่าจะได้ปริญญาจนตอนนี้ความรู้ที่มีแทบจะเลือนหายไปหมดแล้วเพราะไม่ได้ใช้เลย ปริมาณบันทึกการประชุมที่ต้องทำก็เยอะมาก แถมเดินทางก็ใช้เวลานานจนทุกวันนี้กลับบ้านไปก็หมดแรงจะทำไรต่อแล้วครุบ เสาร์อาทิตย์พบปะเพื่อนฝูงที่เรียนมาด้วยกัน ผมถามเพื่อนว่าทำอะไรบ้างเพื่อนบอก เขียนโปรแกรม บ้างก็ออกไซต์ บ้างก็ออกแบบระบบ พอผมโดนถามกลับ ผมบอกทำบันทึกการประชุม ทำslide ทุกคนงนกันหมดว่ามันไม่ใช่งานเลขาหรอ งานของพวกนักบริหาร ธุรการอะไรพวกนี้ ... ผมก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆไป เพราะวิศวกรต้องเป็นคนจดเพราะเข้าใจในเนื้องาน ก็ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไป
ตอนนี้บอกเลยว่า burn out มากๆครับ ไม่รู้สึกถึงคุณค่าของงานที่ทำซักเท่าไหร่(แต่ก่อนไม่เป็นนะครับ) รู้สึกสิ้นหวัง เบื่อหน่าย พอวันจันทร์มาถึงทีไรก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
ถามว่าทำไมไม่ขอย้าย...ย้ายไม่ได้ครับ หน่วยงานที่ผมอยู่คนน้อย ขาดคน ไม่ปล่อยเลย
ถามว่า ทำไมไม่หาคนเพิ่ม จะได้มีคนช่วยทำ... หาแล้วครับ สุดท้ายหัวหน้าก็ให้เราทำ เพราะคนใหม่ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง
ถามว่าไม่ทำได้มั้ย ... ไม่ได้ เพราะถ้าไม่ทำใครจะทำ
ถามว่าทำไมไม่ออกไป .....ออกไม่ได้ครับ ติดเงื่อนไขอะไรหลายๆอย่าง T T
อยากถามว่ามีใครเป็นแบบนี้บ้างไหมครับ แล้วมีวิธีแก้ยังไงบ้าง พอจะมีคำแนะนำบ้างมั้ยครับ ช่วยแชร์หน่อยครับ ขอบคุณครับ