เรื่องเล่าตาพร

เรื่องนี้ตั้งแต่ผม 10 ขวบ ขี่รถผ่านไปกับย่าด้วยความเป็นเด็กผมเห็นอะไรก็ถามไปหมด ผม : ย่าบ้านหลังนนี้คนไปไหนหรอ ย่า : ไม่มีคนอยู่หรอกลูกหลานเขาเสียยายคนสุดท้ายพึ่งเสียไป 5-6 ปี​​แล้วบ้านนี้เขาหวงของอย

สมัยที่ผมยังเป็นเด็ก อายุสัก 11 12 ขวบ ยุคนั้นมีครอบครัวละแวกบ้านหลายครอบครัว ที่มีคนในบ้านเป็นทหาร จะถูกส่งตัวไปรบที่สงครามเกาหลี หนึ่งในนั้นมีครอบครัวของเพื่อนร่วมชั้นเรียนผมคนหนึ่ง ที่พ่อของเขาเป็น

1.GreenBike. จักรยานฟรีสีเขียว เพื่อคน กทม. 30,000คัน คันละ 2,000บ. ให้ ปชช แชร์ใช้ ตามจุดจอดต่างๆ สถานี รฟฟ หน้ามบ. หน้า คอนโด . เจอที่ไหน จอดอยู่ เอามาปั่นได้เลย ปล. ปชช. สามารถ บริจาค จักรยานตัวเอ

เรื่องนี้มาจากรุ่นพี่ที่ทำงานครับ แกเล่าให้ฟังตอนนั่งกินข้าวด้วยกัน ตอนแรกแกจะเอาไปเล่าใน the ghost แต่กลัวคนจะไม่ชอบเพราะมันไม่มีผี! ส่วนตัวผมว่ามันแปลกดีก็เลยขอแกเอามาเล่าในนี้ แกบอกผมว่ามีตั้งชื่อ

ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อนหรือพี่น้องจำอายุกันไม่ได้แต่เรื่องผ่านมา6-7ปีแล้วเค้ายังอยู่ในความทรงจำอยู่บ้านเราอยู่ซอยเดียวกันแล้วเพื่อนอยู่ท้ายซอยหลังสุดท้ายเราชอบเล่นด้วยกันบ่อยจนคุณน้าคุ้นชินกับการเข้าออกใน

คำเตือน : เรื่องสั้นเรื่องนี้  สงวนสิทธิ์ห้ามมิให้นำไปเผยแพร่ในทุกช่องทางโดยไม่ได้รับอนุญาต คุณย่า       พุทธศักราช 2538 ครอบครัวของผมเกิดการสูญเสียครั้งใหญ่ขึ้น  ก่อนอื่

คุณอร เรื่องไม่เคยเชื่อเลยเจอเอง คุณอร : ต้องอธิบายก่อนนะคะ เมื่อก่อนตอนช่วง 10-11 ขวบ เราอยู่คนละที่กับพ่อ เพราะพ่อไปมีครอบครัวใหม่ที่ จังหวัดเลย เราอยู่กรุงเทพ ช่วงปิดเทอมย่าจะพาไปหาพ่อ มีช่วงปิดเท

สวัสดีค่ะ....... เราชื่อ​อาย​ส่วนตัวเป็นคนไม่กลัวเรื่องลี้ลับเลยค่ะเพราะชินมาตั้งแต่เด็กและเห็นมาตลอดก็เลยอยากมาเล่าให้้ทุกคนฟังกันคือเรื่องนี้เกิดขึ้นตอนอายอายุ16ปีกว่าๆเอาตรงๆก็ผ่านมาเกือบๆ4-5ปีแล้ว