สวัสดีครับ เหล่าพันทิป
ผมมาแชร์ประสบการณ์เป็นเด็กคนหนึ่งที่ย้ายเข้าไปในโรงเรียนนานาชาติ แต่แม่ผมค่อนข้างกดดันผมครับ
โดยปีแรกที่เข้ามาเรียนผมได้เข้ามาเรียน ผมได้เข้าไปอยู่ในห้อง MILP ครับ หรือ ห้องสำหรับเด็กที่พึ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ ผมก็เรียนแล้วใช้เวลา ไม่กี่เดือนผ่าน โดยปกติใช้เวลา 1 ปี เพื่อนผม ที่ช่วยกันออกมา ก็ได้ ของขวัญครับ ไม้กอล์ฟใหม่ ของขวัญ หรือ เงิน
ของผม อะหรอ? ไม่ได้อะไรเลยครับ เพราะ หลักสูตรมันเป็น MILP> EILP > Main room ซึ่งแม่ก็บอกว่า ถ้ายังเข้าห้องหลักไม่ได้ ทำไมแม่จะต้องให้ ของขวัญละ? จากใจ ของเด็กคนหนึ่ง ที่ต้องนอนตี2ทุกวัน เพื่อเรียนภาษาอังกฤษ ผมทำทุกวิธี ที่จะทำให้ตัวเก่งไวที่สุด ผมพูดกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษ เป็นวันๆ แต่ผมกลับ มาเจอคำแบบนี้ช็อคเลยครับ
มันเป็นสิ่งมี่อธิบายไม่ถูก อิจฉาเพื่อน? ท้อกับชีวิตตัวเอง? มีแม่ที่แย่?
สุดท้ายแล้ว ผมก็ยึดกับอคติของตัวเองครับ ผมโดนแม่ว่า เด็กออทิสติก และ สมาธิสั้น มาจนถึงตอนนี้ครับ ทั้งๆที่ ผมพยายาม ทำทุกอย่าง อ่านหนังสือ และ พยายาม ปรับปรุงตัวเอง ให้เป็นเด็กดีขึ้นได้ แม่กลับยังว่า ผมครับ เพราะตอนเด็ก ผมโง่มาก ตอน ป 1 ผมอ่านไม่ได้บวกเลขไม่ได้ ทำให้แม่ผมว่า ครับ นั้นคือ เหตุผลที่ผม พยายามอย่างหนักเพื่อเปลี่ยนตัวเอง จนถึงช่วงหนึ่งที่เป็นคนที่เก่งคณิต Algebra 1 ที่สุดในห้อง แต่ แม่ก็ยังว่า ผมครับ ที่1 ในห้องนะครับ ทำให้ผมนั้น เกลียดแม่แล้วก็รักครับ ผมใช้อคติที่ว่า
อย่าสนใจสิ่งที่แม่พูด แล้วก็พูดกับแม่น้อยๆครับ ในสมัยเด็กนั้น ผมเป็นคนที่เลือกใช้คำไม่ค่อยเป็นครับ ทำให้ใช้ผิดถูกบ้าง แต่มันมีวันหนึ่ง ที่ผมแค่พูดคำว่า หวย- ครับ เพราะผมคิดว่ามันน่าจะสุภาพเพราะเห็นคนพูดกัน สุดท้ายผมโดนแม่ตบดัง เพี๊ยะ ตอนอายุประมาณ 6-7 ขวบ หรือช่วง ป. 3-4 นะครับ
ถ้าถามว่า ผมทำยังไงให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต หลังจาก พยายาม ในการพัฒนา หรือ เรียนอย่าง หนัก ส่วนมาก ก็ใช้เวลาเล่นเกมกับเพื่อนครับ เหตุผล ก็เพราะว่า มันผ่อนคลายครับ ผมเล่นเอาฮากับเพื่อน ผมก็ใช้ เล็ปท็อปเล่นเนี้ยแหละครับถึงแม่ ผมจะรวย มาก แต่ก็ไม่เคยซื้อคอมหรือสิ่งที่ทำให้ผมผ่อนคลายเลย แต่ถึงยังงั้นเล็ปท็อปมันก็สนุกเหมือนกัน แต่ว่า ช่วงหนึ่ง แม่พูดว่า แม่ซื้อ มาเพื่อให้เรียน ไม่ใช่ให้เล่นเกม
ทำให้ ผมรู้สึกค่อนข้างน้อยใจเพื่อนอย่างมากครับ ที่ทำอะไรก็ได้ ผมรู้สึกว่า แล้วผมจะเกิดมาทำไมอะ ถ้าชีวิตมันจะโดนคุมแบบนี้ แม่ผม ก็ ชอบเปรียบเทียบผมก็เพื่อน พูดว่า "ทำตัวเหมือนเด็กคนอื่นบ้าง" ผมก็อึ้งกับความที่แม่ของผมพูดสิ่งที่ไม่แม้แต่จะคิดออกมาครับ ผมทำตัวแบบนี้ ก็เพราะว่า มีเพื่อนในสังคมแบบนี้ อีกอย่าง เพื่อนบ้างคนของผม ก็ สูบยา กัญชา มีเซ็กกับผญ ไม่ซ้ำหน้า ถึงทั้งหมดนั้น แต่ผมก็ยัง พยายามเป็นคนดี และ รักแม่มากครับ เพราะแม่ก็ทำงานแล้วก็จ่ายบิลค่าเรียนให้ผม และ ค่าอุปกรณ์ แต่การเลี้ยงดูของเขา สำหรับแล้ว ผมไม่ชอบแม่ตัวเองครับ ผมสาบานว่า ผมจะไม่เลี้ยงดูแบบแม่หรือพ่อผมแน่ครับ
ผมแค่มาเล่าประสบการณ์ นะครับ
ท้อกับความกดดันครับ
ผมมาแชร์ประสบการณ์เป็นเด็กคนหนึ่งที่ย้ายเข้าไปในโรงเรียนนานาชาติ แต่แม่ผมค่อนข้างกดดันผมครับ
โดยปีแรกที่เข้ามาเรียนผมได้เข้ามาเรียน ผมได้เข้าไปอยู่ในห้อง MILP ครับ หรือ ห้องสำหรับเด็กที่พึ่งเริ่มเรียนภาษาอังกฤษ ผมก็เรียนแล้วใช้เวลา ไม่กี่เดือนผ่าน โดยปกติใช้เวลา 1 ปี เพื่อนผม ที่ช่วยกันออกมา ก็ได้ ของขวัญครับ ไม้กอล์ฟใหม่ ของขวัญ หรือ เงิน
ของผม อะหรอ? ไม่ได้อะไรเลยครับ เพราะ หลักสูตรมันเป็น MILP> EILP > Main room ซึ่งแม่ก็บอกว่า ถ้ายังเข้าห้องหลักไม่ได้ ทำไมแม่จะต้องให้ ของขวัญละ? จากใจ ของเด็กคนหนึ่ง ที่ต้องนอนตี2ทุกวัน เพื่อเรียนภาษาอังกฤษ ผมทำทุกวิธี ที่จะทำให้ตัวเก่งไวที่สุด ผมพูดกับตัวเองเป็นภาษาอังกฤษ เป็นวันๆ แต่ผมกลับ มาเจอคำแบบนี้ช็อคเลยครับ
มันเป็นสิ่งมี่อธิบายไม่ถูก อิจฉาเพื่อน? ท้อกับชีวิตตัวเอง? มีแม่ที่แย่?
สุดท้ายแล้ว ผมก็ยึดกับอคติของตัวเองครับ ผมโดนแม่ว่า เด็กออทิสติก และ สมาธิสั้น มาจนถึงตอนนี้ครับ ทั้งๆที่ ผมพยายาม ทำทุกอย่าง อ่านหนังสือ และ พยายาม ปรับปรุงตัวเอง ให้เป็นเด็กดีขึ้นได้ แม่กลับยังว่า ผมครับ เพราะตอนเด็ก ผมโง่มาก ตอน ป 1 ผมอ่านไม่ได้บวกเลขไม่ได้ ทำให้แม่ผมว่า ครับ นั้นคือ เหตุผลที่ผม พยายามอย่างหนักเพื่อเปลี่ยนตัวเอง จนถึงช่วงหนึ่งที่เป็นคนที่เก่งคณิต Algebra 1 ที่สุดในห้อง แต่ แม่ก็ยังว่า ผมครับ ที่1 ในห้องนะครับ ทำให้ผมนั้น เกลียดแม่แล้วก็รักครับ ผมใช้อคติที่ว่า
อย่าสนใจสิ่งที่แม่พูด แล้วก็พูดกับแม่น้อยๆครับ ในสมัยเด็กนั้น ผมเป็นคนที่เลือกใช้คำไม่ค่อยเป็นครับ ทำให้ใช้ผิดถูกบ้าง แต่มันมีวันหนึ่ง ที่ผมแค่พูดคำว่า หวย- ครับ เพราะผมคิดว่ามันน่าจะสุภาพเพราะเห็นคนพูดกัน สุดท้ายผมโดนแม่ตบดัง เพี๊ยะ ตอนอายุประมาณ 6-7 ขวบ หรือช่วง ป. 3-4 นะครับ
ถ้าถามว่า ผมทำยังไงให้รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต หลังจาก พยายาม ในการพัฒนา หรือ เรียนอย่าง หนัก ส่วนมาก ก็ใช้เวลาเล่นเกมกับเพื่อนครับ เหตุผล ก็เพราะว่า มันผ่อนคลายครับ ผมเล่นเอาฮากับเพื่อน ผมก็ใช้ เล็ปท็อปเล่นเนี้ยแหละครับถึงแม่ ผมจะรวย มาก แต่ก็ไม่เคยซื้อคอมหรือสิ่งที่ทำให้ผมผ่อนคลายเลย แต่ถึงยังงั้นเล็ปท็อปมันก็สนุกเหมือนกัน แต่ว่า ช่วงหนึ่ง แม่พูดว่า แม่ซื้อ มาเพื่อให้เรียน ไม่ใช่ให้เล่นเกม
ทำให้ ผมรู้สึกค่อนข้างน้อยใจเพื่อนอย่างมากครับ ที่ทำอะไรก็ได้ ผมรู้สึกว่า แล้วผมจะเกิดมาทำไมอะ ถ้าชีวิตมันจะโดนคุมแบบนี้ แม่ผม ก็ ชอบเปรียบเทียบผมก็เพื่อน พูดว่า "ทำตัวเหมือนเด็กคนอื่นบ้าง" ผมก็อึ้งกับความที่แม่ของผมพูดสิ่งที่ไม่แม้แต่จะคิดออกมาครับ ผมทำตัวแบบนี้ ก็เพราะว่า มีเพื่อนในสังคมแบบนี้ อีกอย่าง เพื่อนบ้างคนของผม ก็ สูบยา กัญชา มีเซ็กกับผญ ไม่ซ้ำหน้า ถึงทั้งหมดนั้น แต่ผมก็ยัง พยายามเป็นคนดี และ รักแม่มากครับ เพราะแม่ก็ทำงานแล้วก็จ่ายบิลค่าเรียนให้ผม และ ค่าอุปกรณ์ แต่การเลี้ยงดูของเขา สำหรับแล้ว ผมไม่ชอบแม่ตัวเองครับ ผมสาบานว่า ผมจะไม่เลี้ยงดูแบบแม่หรือพ่อผมแน่ครับ
ผมแค่มาเล่าประสบการณ์ นะครับ