เรื่องราวที่ฝังใจวัยเด็ก เพราะคนเป็นพ่อกระทำกับเรา

หนูมีเรื่องที่ฝังใจวัยเด็กมาเล่าค่ะ เพื่อระบายหรือพอจะทำอะไรได้บ้าง ขอเล่าตรงนี้นะคะ
เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ จำวันเวลาไม่ได้
แต่เหตุการณ์จำได้ดีค่ะ ทำให้หนูฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้ถึงจะผ่านไป 10 ตั้งแต่หนู ป.4 จนตอนนี้เรียนปี2



เข้าเรื่องนะคะ เหตุการณ์แรก ที่ฝังใจที่สุดจากการกระทำของคนเป็นพ่อ เมื่อตอนเราอยู่ป.4 พ่อแม่ก็หัดให้เราซักผ้าทำงานบ้านค่ะ เราก็ทำ ด้วยความเป็นเด็ก และมีน้องชายเราก็ติดเล่นมาก วันนั้นพ่อเขาให้เราซักผ้าปูที่นอนของเขา ผ้าห่ม ปลอกหมอนนี่แหละค่ะ แล้วก็เสื้อผ้านิดหน่อย
เราก็ซักเสร็จแล้ว ไปตาก แต่มันยังเหลือผ้าปูที่เรายังไม่ซัก แล้วตอนนั้นเป็นช่วงเช้า
ถือว่าเราซักผ้าเร็วมากๆนะคะ
มันถึงเหลือแค่ผ้าปู พ่อเค้าเห็นเรา ไม่รีบซัก
เค้าเรียกเราไปหา ที่เครื่องซักผ้าแล้วดุ พร้อมกับผลักเราหงายหลัง

แล้วหยิบถุงเท้าที่อยู่แถวนั้น พยายามยัดเข้าปากเรา ถุงเท้าที่ยังไม่ซักค่ะ จับคอ พยายามยัดปาก
จนเราพูดไม่ได้ มีแต่ร้อง เค้าก็หยุด เราก็คลาน
กับพื้น แม่ก็เห็นนะ แต่แม่ทำไรไม่ได้ เพราะเค้ารักพ่อมาก ยอมพ่อทุกอย่าง และกลัว
หลังจากนั้น แม่ก็พาไปเดินห้าง เรารับรู้ได้ค่ะ
ว่าแม่ยังเป็นห่วงเรา แต่ถ้าเลือกได้ ก็อยากให้แม่ห้ามพ่อบ้าง
———————————————————

เหตุการ์ที่ 2 เราไม่แน่ใจว่า สาเหตุมันมาจากอะไร  แต่ช่วงนั้นเป็นเวลากลางคืน ที่บ้านเรามีปากเสียงกัน เราน่าจะดื้อรึป่าว ก็จำไม่ได้จริงๆ
แต่สิ่งที่พ่อทำคือ เค้าดึงเราเข้าไป ในห้องน้ำ
ปิดประตู พร้อมกับผ้าเช็ดตัว แล้วเอาผ้ามาพัน
รัดคอเราค่ะ รัดจนเรากลัว ร้องไห้ ลิ้นจะจุก หายใจแทบไม่ออก  เค้าค่อยหยุด และแม่ที่ได้ยินเสียง เลยถามเราว่าเป็นอะไร  เราเลยบอกแม่
แม่เลยเอาผ้าที่พ่อรัดคอเราไปรัดพ่อคืน พร้อมกับด่า “รัดคอลูกเลยหรอ ๆ” ตอนนั้นแม่ก็โมโหแทนเรามาก แต่มันก็สายไปแล้วค่ะ เพราะเราโดนรัดคอไปแล้ว ….
—————————————————


เหตุการณ์ที่3: อันนี้เราไม่ได้มีเจตนาจะทำให้อาชีพนี้เสื่อมเสียหรือแย่นะคะ ไม่ได้มีเจตนา แต่จำเป็นต้องเล่าค่ะ

พ่อเราเป็นคนในเครื่องแบบค่ะ เขาก็จะมีกุญแจมือ ((บอกก่อนนะคะ เหตุการณ์ทั้งหมด เกิดขึ้นตอนเราเป็นเด็ก เรียนประถม4))


วันนั้น เรานั่งเล่นหน้าบ้าน กับน้องชาย ซึ่งเราก็จะมีเพื่อนแถวบ้านกัน แล้วเราแค่ตะโกนใส่เพื่อน
ที่ขับรถผ่านหน้าบ้าน ด้วยความที่เด็กอ่ะ ก็เคยเล่นด้วยกัน อยู่ดีๆ พ่อเค้าเรียกเรากับน้องเข้าไปในบ้าน ล็อคประตูบ้านด้วย แล้วถามเราว่า
“ไปว่าเค้าทำไม ไปว่าเค้าทำไม”   ท่าทีที่โมโหเหมือนเคย แบบฟีลขาดมากๆตอนนั้น  แล้วพ่อก็เข้าห้องไปเอากุญแจมือมาใส่เรา …
แล้วผลักเราหงายเลยค่ะ  และถีบๆ  เข้าที่บริเวณปาก ไหปลาร้า อยู่2,3 ครั้ง  จนเราลุกแทบไม่ไหว ไหนจะโดนล็อคกุญแจมืออีก  ในหัวคิดแค่
หนูทำอะไรผิด  มันสับสน  มันงงไปหมด
เค้าก็ปล่อย เราเสียใจมาก กะว่ารอแม่กลับจากทำงาน แล้วจะบอก


พอใกล้เวลาแม่จะกลับ  เราก็ไปยืนรอแม่ที่หน้าบ้าน  พอแม่ขับรถมา เราก็บอกแม่ไปว่า
“แม่ พ่อตีหนูอีกแล้ว ใส่กุญแจมือแล้วก็ถีบ”

แต่คำตอบที่หนูได้จากแม่ มันทำให้หมดศรัทธาในตัวแม่ไปเลย แม่ที่เคยปกป้อง ที่เคยคิดว่าเค้าทำให้เราหายกลัวได้ เค้าตอบว่า
“ก็เราดื้อเอง” เราหันหลังไปมองหน้าประตู
เห็นพ่อยืนอยู่  ในใจเขาคงรู้ ว่าเราจะฟ้องแม่
แต่ไม่สำเร็จ



จนตอนนี้ เกือบจะ10ปี เรายังจำได้ทุกเหตุการณ์
มันฝังใจอยู่ตลอด  ทุกครั้งที่เผลอนึกถึงมัน ใจเรามันเจ็บตลอด เหมือนมันเป็นแผลสด ที่ไม่มีวันจะตกสะเก็ด


เริ่มคิดว่า เราผิดขนาดนั่น ถึงต้องลงมือ เหมือนไม่ใช่ลูกเลยหรอ เราเห็นพ่อคนอื่น กับลูกสาว
เขารักและทะนุถนอมลูกสาว ไม่ว่าจะโตแค่ไหน

จากที่เป็นคนติดพ่อ รักพ่อ เรากลายเป็นไม่คุยกับพ่อ ไม่สนิท ไม่ผูกพันธ์ จนถึงทุกวันนี้ ไม่มีความสบายใจเลยซักครั้ง ที่ต้องอยู่ใกล้พ่อ ….


แบบนี้ เราโตแล้วจำได้หมด แต่เราไม่สามารถเอาผิดอะไรแล้วใช่มั้ย ไม่ว่าจะเป็นการให้เขาขอโทษ หรือให้เขาจำสิ่งที่ทำ มันก็ทำไม่ได้แล้วใช่มั้ยคะ ….


จนเราคิดว่า หรือเราไม่ใช่ลูกของเขา
เขาเลยไม่ได้รักเรา เพราะเราเอง ก็ไปเจอภาพสมัยแม่แต่งงานเก่ามากแล้ว  แต่ไม่ใช่กับพ่อคนที่กระทำเรา

และผชคนนั้น เค้าเป็นคนซื้อตุ๊กตาให้เรา ตอนอนุบาล และตุ๊กตา ยังเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของหนู กอดหอมมาจนถึง ทุกวันนี้ 14ปี …
หนูจำได้แม้กระทั่ง เขานั่งแท็กซี่ มาลงหน้าบ้าน เพื่อเอาตุ๊กตาตัวนี้ให้
แล้วก็กลับ ภาพในหัวยังจำได้ดี ยังโบกมือให้ผชคนนั้นอยู่  หลังจากนั้นก็ไม่เจอกันอีกเลย


แต่คนในบ้าน จะชอบบอกว่า พ่อปัจจุบันนี่แหละซื้อให้  หนูบอกเลยนะคะ เรื่องไหนที่มันสำคัญกับใจ และมันฝังใจ เราจำได้หมดค่ะ ไม่ว่าเด็กแค่ไหน  เราเลยมั่นใจมาก ผชคนนั้นซื้อให้เรา ไม่ใช่พ่อคนปจบ.


และหนูก็ไปเห็นอะไรหลายๆอย่าง ที่ทำให้สงสัยว่า เราใช่ลูกจริงๆของเขาไหม?

ทั้งใบจดบุตรบุญธรรม ชื่อพ่อในใบเกิดของหนู ทำไมมันไม่ใช่พ่อคนปัจจุบัน

และญาติๆ ที่คอยพูดใส่ตั้งแต่เด็ก
ว่า  “อยากกลับไปหาพ่อ 🕊 มั้ยๆ”  
(เป็นชื่อของผชคนนั้น)  … พอเริ่มโตขึ้น มันทำให้เรา คิดอะไรหลายๆอย่าง แต่เรา เลือกที่ใช้ชีวิตอยู่กะปัจจุบัน แม้ความจริงจะเป็นยังไง เราไม่ได้กลัวการเสียใจ แต่เรากลัวความแค้นมากกว่า


เรื่องราวที่เกิดขึ้น ก็มีแค่นี้แหละค่ะ ยายบอกชีวิตเรา ไม่ได้สวยหรูตั้งแต่เด็ก ขมขื่นกว่าพี่น้องหลายๆคน พอมาคิดแล้ว มันก็จริง แต่ถึงยังไง เราก็รับได้นะ ถ้าเรามองเรื่องนี้ให้เป็นคติสอน
ซักวันเราต้องเข้มแข็งขึ้น ใช่มั้ย …

มองอนาคตที่ไม่มียายไม่ออกเลย เพราะยายคือคนที่อยู่ข้างๆเราทุกเหตุการณ์จริงๆ แม้เรื่องผ่านไปแล้ว ยายยังเป็นห่วงเราตลอด



ขอบคุณอ่านมาจนถึงนี่นะคะ
เรื่องราวมันเกิดขึ้นกับชีวิตเด็กผู้หญิงคนนึง
ที่อยากออกมาระบาย ไม่ได้สร้างเรื่องขึ้นมา
เพราะไม่มีประโยชน์อะไรถ้าต้องสร้างความเจ็บปวดปลอมๆของตัวเอง

และสุดท้ายนี้ เราไม่อยากให้ความรุนแรงในครอบครัวเกิดขึ้น ไม่ว่าจะกับครอบครัวใครก็แล้วแต่ เพราะมันมีแต่สร้างความเจ็บปวดให้กันไปไม่จบไม่สิ้น …
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่