กระทู้เขียนขึ้นมาเพื่อระบาย บอกเล่าสิ่งที่พบเจอมาไม่รู้ว่าผิดหรือถูกยังไงต้องขอโทษด้วย
ตอนนี้หนูอายุ18กำลังเรียนม.ปลายอยู่ ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มีเหตุการณ์ผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะมากจนแทบงงว่าผ่านมาได้ยังไง ต้งแต่เกิดมาก็ถูกเลี้ยงดูมาโดยยาย พ่อกับแม่ก็ทิ้งไว้อยู่กับยาย คือต้องใช้คำว่าทิ้งนะเพราะต่อจากนี้เขาทั้งสองคนทำปมในใจไว้ให้หนูเยอะมากค่ะ ตอนจำความได้ตอนอนุบาลจนถึงจบม.3 คือ มองไปเห็นเพื่อนมีของเล่นแล้วเราหันมามองตัวเองที่ไม่มีเหมือนเขาคือแบบมันแย่มากๆคือเด็กคนนึงอยากกินขนมอยากมีของเล่นอยากมีชุดสวยๆใส่กับเพื่อนคือไม่มีโอกาสจะได้รับแบบนั้นเลยต้องรับเสื้อผ้าของหลานลูกญาติๆ มาใส่คือมันเป็นแบบนั้นจริงๆ เรื่องอาหารบางวันมีไข่นี่คือดีสุดแล้วค่ะในตอนนั้น วันไหนไม่มีก็คือไม่มียายก็ไม่เคยพาไปขอใครกิน พอหนูโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มมีแรงจะทำงานช่วยยาย ไปตัดอ้อยรับจ้างทุกอย่างที่เขาจ้างก็ได้เงินมาไว้เป็นค่าขนมกับข้าวไปโรงเรียน ดิ้นรนหนักมากค่ะตอนนั้น พูดตามตรงแม่ก็ติดยาที่กรุงเทพญาติๆที่ทำงานอยู่ใกล้แม่ก็คอยส่งข่าวว่าตลอดแม่ก็จะมีพฤติกรรมติดยา มีวันนึงญาติก็บอกเราเออเนี่ยแม่โดนจับนะเรื่องยานั่นแหละ ทำให้เรายิ่งเกลียดแม่ตัวเองมากๆเลยค่ะ มองไปที่เพื่อนคนอื่นมีแม่ที่คอยซัพพอร์ทมีพ่อที่คอยดูแล แล้วกลับมามองที่แม่เราติดยา ทำให้เราแค้นฝังใจในตอนนั้น พอเขาออกจากคุกไม่มีตังค์ค่าแท็กซีเอาเบอร์แท็กซี่โทรมาหายายเพื่อขอตังค์ค่ารถ ยายก็ไม่มีเชื่อมั้ยคะ เราในตอนนั้นที่อายุ12-13 ต้องไปแงะเงินที่ออมไว้จะซื้อโทรศัพท์ให้ไปโอนให้เขา เพราะยายก็บอกเขาเป็นแม่ให้เขาไปเถอะ ยังไงเขาก็คลอดออกมา แต่เรากลับคิดว่าถ้าไม่ทำให้เราเกิดมาเราก็คงไม่เป็นแบบนี้ค่ะ พอจบม.3หนูก็ได้ไปต่อสายอาชีพ ก็ได้ไปเจอกับแฟนที่อายุโตกว่าหนูหลายปีค่ะ นี่คือจุดเปลี่ยนเลยก็ว่าได้ เราก็คุยไปตอนนั้นตามประสาเด็ก พอเขาได้มาเห็นชีวิตหนูที่เป็นอยู่มันแย่มากๆ เขาก็ไปขอยายเราว่าจะเอาเราไปอยู่ด้วยจะให้ผู้ใหญ่มาคุยมาหมั้นไว้ แล้วเอาเราไปดูแล แล้วเขาก็ดูแลหนูจริงๆค่ะ ดูแลมาจนถึงปัจจุบัน ส่งหนูเรียนจ่ายค่าเทอมให้หนู หนูไม่มีอะไรเขาก็ซื้อมาให้โดยที่เราไม่ได้ร้องขอเลย พาหนูไปเที่ยวพาไปกินแบบไม่คิด แต่หนูก็ไม่ได้จะเกาะเขากินอย่างเดียวนะคะพอเลิกเรียนตอนเย็นหนูก็ไปทำงานพาร์ทไทม์2-300ก็ยังดีเขาเพราะเรามาอยู่กับเขาจะมาคอยแต่เงินเขามันก็ไม่ดีสักเท่าไหร่ ช่วยงานบ้านเท่าที่ตัวเองทำได้ทุกอย่าง แม่เขาก็น่ารักกับหนูเห็นหนูตั้งใจเรียนก็ซื้อไอแพดให้ คืออบอุ่นมากๆ ทุกวันนี้ยังคิดเลยถ้าไม่มาเจอคนนี้จะเป็นยังไง เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้ค่ะ ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาอ่านชีวิตเด็กคนนี้นะคะ มีอะไรแนะนำแนะนำหนูได้เลยค่ะจะนำไปปรับใช้ให้ถึงทีาสุด
พ่อแม่ไม่เคยจะมาส่งเสียเลี้ยงดูต้องดิ้นรนเองจนมาเจอแฟนที่ดีกับเรามากๆ
ตอนนี้หนูอายุ18กำลังเรียนม.ปลายอยู่ ตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มีเหตุการณ์ผ่านเข้ามาในชีวิตเยอะมากจนแทบงงว่าผ่านมาได้ยังไง ต้งแต่เกิดมาก็ถูกเลี้ยงดูมาโดยยาย พ่อกับแม่ก็ทิ้งไว้อยู่กับยาย คือต้องใช้คำว่าทิ้งนะเพราะต่อจากนี้เขาทั้งสองคนทำปมในใจไว้ให้หนูเยอะมากค่ะ ตอนจำความได้ตอนอนุบาลจนถึงจบม.3 คือ มองไปเห็นเพื่อนมีของเล่นแล้วเราหันมามองตัวเองที่ไม่มีเหมือนเขาคือแบบมันแย่มากๆคือเด็กคนนึงอยากกินขนมอยากมีของเล่นอยากมีชุดสวยๆใส่กับเพื่อนคือไม่มีโอกาสจะได้รับแบบนั้นเลยต้องรับเสื้อผ้าของหลานลูกญาติๆ มาใส่คือมันเป็นแบบนั้นจริงๆ เรื่องอาหารบางวันมีไข่นี่คือดีสุดแล้วค่ะในตอนนั้น วันไหนไม่มีก็คือไม่มียายก็ไม่เคยพาไปขอใครกิน พอหนูโตขึ้นมาหน่อยก็เริ่มมีแรงจะทำงานช่วยยาย ไปตัดอ้อยรับจ้างทุกอย่างที่เขาจ้างก็ได้เงินมาไว้เป็นค่าขนมกับข้าวไปโรงเรียน ดิ้นรนหนักมากค่ะตอนนั้น พูดตามตรงแม่ก็ติดยาที่กรุงเทพญาติๆที่ทำงานอยู่ใกล้แม่ก็คอยส่งข่าวว่าตลอดแม่ก็จะมีพฤติกรรมติดยา มีวันนึงญาติก็บอกเราเออเนี่ยแม่โดนจับนะเรื่องยานั่นแหละ ทำให้เรายิ่งเกลียดแม่ตัวเองมากๆเลยค่ะ มองไปที่เพื่อนคนอื่นมีแม่ที่คอยซัพพอร์ทมีพ่อที่คอยดูแล แล้วกลับมามองที่แม่เราติดยา ทำให้เราแค้นฝังใจในตอนนั้น พอเขาออกจากคุกไม่มีตังค์ค่าแท็กซีเอาเบอร์แท็กซี่โทรมาหายายเพื่อขอตังค์ค่ารถ ยายก็ไม่มีเชื่อมั้ยคะ เราในตอนนั้นที่อายุ12-13 ต้องไปแงะเงินที่ออมไว้จะซื้อโทรศัพท์ให้ไปโอนให้เขา เพราะยายก็บอกเขาเป็นแม่ให้เขาไปเถอะ ยังไงเขาก็คลอดออกมา แต่เรากลับคิดว่าถ้าไม่ทำให้เราเกิดมาเราก็คงไม่เป็นแบบนี้ค่ะ พอจบม.3หนูก็ได้ไปต่อสายอาชีพ ก็ได้ไปเจอกับแฟนที่อายุโตกว่าหนูหลายปีค่ะ นี่คือจุดเปลี่ยนเลยก็ว่าได้ เราก็คุยไปตอนนั้นตามประสาเด็ก พอเขาได้มาเห็นชีวิตหนูที่เป็นอยู่มันแย่มากๆ เขาก็ไปขอยายเราว่าจะเอาเราไปอยู่ด้วยจะให้ผู้ใหญ่มาคุยมาหมั้นไว้ แล้วเอาเราไปดูแล แล้วเขาก็ดูแลหนูจริงๆค่ะ ดูแลมาจนถึงปัจจุบัน ส่งหนูเรียนจ่ายค่าเทอมให้หนู หนูไม่มีอะไรเขาก็ซื้อมาให้โดยที่เราไม่ได้ร้องขอเลย พาหนูไปเที่ยวพาไปกินแบบไม่คิด แต่หนูก็ไม่ได้จะเกาะเขากินอย่างเดียวนะคะพอเลิกเรียนตอนเย็นหนูก็ไปทำงานพาร์ทไทม์2-300ก็ยังดีเขาเพราะเรามาอยู่กับเขาจะมาคอยแต่เงินเขามันก็ไม่ดีสักเท่าไหร่ ช่วยงานบ้านเท่าที่ตัวเองทำได้ทุกอย่าง แม่เขาก็น่ารักกับหนูเห็นหนูตั้งใจเรียนก็ซื้อไอแพดให้ คืออบอุ่นมากๆ ทุกวันนี้ยังคิดเลยถ้าไม่มาเจอคนนี้จะเป็นยังไง เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้ค่ะ ขอบคุณที่ผ่านเข้ามาอ่านชีวิตเด็กคนนี้นะคะ มีอะไรแนะนำแนะนำหนูได้เลยค่ะจะนำไปปรับใช้ให้ถึงทีาสุด