สวัสดีดีค่ะ ตอนนี้เราเครียดมากๆเลยค่ะ เริ่มเล่าแต่แรกเลยนะคะ คือเรามีลูกคนแรกกับสามีคนแรกค่ะ แต่ตอนนั้นเราเลิกลากันไป ทางบ้านสามีก็พยายามติดต่อตลอดค่ะ เขาดูแย่ในสายตาครอบครัวเรามากค่ะเพราะตอนนั้นเราพลาดมีไวแล้วก็เด็กกันทั้งคู่เลย เราเลิกลากันไป 4 ปีค่ะ จนวันนึงเราได้มีโอกาสคุยกันเรื่องลูกค่ะ แต่เราก็ยังไม่ได้ให้เจอลูกนะคะยังไม่ได้บอกว่าเป็นพ่อ เราอยากรอดูเขาไปก่อนว่าปรับตัวได้ดีขึ้นจริงๆใช่มั้ย เราก็เลยให้แค่วิดีโอคอลคุยค่ะ และเขาก็พิสูญตัวเองเรื่อยๆจนเราใจอ่อนกลับไปดีด้วยค่ะ แต่เราก็ยังแยกกันอยู่นะคะ เราบอกกับที่บ้านแต่ไม่ได้บอกพ่อกับลุงค่ะ จนตอนนี้เราท้องอีกคนนึงค่ะ กับสามีคนเดิมนะคะ เราก็วางแผนกันค่ะ ทางบ้านเขาก็พร้อมรับผิดชอบทุกอย่างและชดเชยให้ลูกคนโต เขาให้ย้ายไปอยู่ที่นุ้นค่ะเพราะถ้าแยกไปอยู่ข้างนอกค่าใช้จ่ายมันจะเยอะมากๆ เราก็เลยตัดสินใจบอกที่บ้านเราเรื่องเราท้องค่ะ เพื่อให้เขาช่วยตัดสินใจ ช่วยคิด แต่พอเราบอกไป พ่อกับลุง จะให้เราไปอยู่ที่นั่น แต่ไม่ให้เราเอาลูกคนโตของเราไปด้วย เขาบอกว่าเราเลือกแบบนี้คือเราไม่รักลูก แต่เรายังไม่ทันได้เลือกอะไรเลยนะคะ เพราะเราบอกเราห่วงความรู้สึกคนที่บ้านที่คอยซัพพอตเรามาตอนที่เขาไม่อยู่มา 4 ปี แแต่เราก็บอกนะคะให้แยกกันอยู่กับสามียังรู้สึกดีกว่าการมาบอกไไม่ให้เอาลูกคนโตไปด้วยอีก เขาบอกว่าเป็นห่วงคุณภาพชีวิต เรสเข้าใจนะคะ แต่แม่ลูก พี่น้อง มันควรแยกกันจริงๆหรอค่ะ เขาเป็นห่วงความผูกพันป้าหลานที่เลี้ยงกันมา แล้วความผูกพันแม่ลูกละ เราก็เลี้ยงมานะคะ แล้วการที่เรามีลูกคนที่สองคือเราไม่รักลูกคนแรกหรอค่ะ เราวางแผนทุกอย่างให้ลูกคนแรกมากกว่าในท้องอีกค่ะ เขาบอกว่ายังไงลูกคนโตของเราก็ต้องอยู่ทางนี้ แต่เราไม่อยากแยกกับลูก เราควรจะทำยังไงดีค่ะ
สอบถามทุกคนหน่อยค่ะ ปัญหาครอบครัว