เครียดกับชีวิตมากๆ

สวัสดีค่ะหนูชื่อบีม คือย้อนไปตั้งแต่เราเด็กพอเราเปิดมาพ่อกับแม่เลิกกันตอนแรกเราอยู่กับแม่แม่เลี้ยงเราไม่ไหวให้เราไปอยู่กับยายยายเราเลี้ยงไม่ใหวให้เราไปหาพ่อตอนนั้นพ่อเรา18แม่เรา19พ่อเราเลี้ยงไม่ไหวให้

ผมเคยมีตังมีเงินพอสมควรอยู่กับพ่อแม่ทำงานกันปกติอยู่มาวันหนึ่งแม่ผมก็ชวนกันกับไปเยี่ยมตายายที่ต่างจังหวัดก็ไปเจอป้าน้าพี่น้องมากมายเราก็จำได้ลางๆว่าเค้าเคยเลี้ยงเรามาก่อนด้วยจำได้แล้วก็อยู่ไปเกือบๆอาท

เรื่อง​มีอยู่ว่า แฟนผมไปโรงเรียน​ไปส่งงานแล้วกลับมา​บ้านเพื่อที่จะเปลี่ยน​เสื้อแล้วไปช่วยคนประสบภัยน้ำท่วม ระหว่าง​เปลี่ยน​เสื้อ​อยู่​บ้าน ก็คุยกับยายว่าที่กลับมาจะมาเปลี่​ยนเสื้อ แล้วจะไปช่วยแจกถุงยั

สวัสดีค่ะตอนนี้เรากำลจะเรียนจบ ปี 4 ซึ่งแม่ของเราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเพราะพ่อเราเสียตั้งแต่เด็กๆ เราไม่ชอบงานข้าราชการมากและไม่อยากเป็นแต่ถูกแม่กดดันมาตั้งแต่เด็กๆว่าจะต้องเป็นจะต้องสอบ ซึ่งเราชอบทำขนม

คืออย่างงี้ครับ ผมรักลูกมาก อยากไปเที่ยวหาลูก อยากพาลูกมาเที่ยวบ้านปู่กับย่าเพราะตอนเด็กปู่กับย่าช่วยเลี้ยงครับจนลูกเกือบ 2 ขวบ หลังจากนั้นผมก็แฟนก็ทะเลาะกันหนักจนต้องเลิกกัน ตอนนี้ลูกเกือบจะ 5 ขวบละค

ผมอยากจะปรึกษาเรื่องนึงกับทุกคนครับพอดีแฟนผมเค้าเครียดเรื่องครอบครัวของเค้าคือพ่อเค้าเมาทุกวันแล้วก็พูดไม่ดีกับแฟนผมตอนนี้เค้าเครียดทุกวันจนจะลองทำแบบประเมินเค้าอยู่ในขั้นโลกซึมเศร้าผมอยากจะเป็นกำลังใ

      ตามกระทู้คือเรา โดนลวงละเมิดมาตั้งแต่ตอนเด็กๆ ปอ1-2 คือเราเป็นผญ. เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนแรกเราอยู่กับพ่อเลี้ยง และแม่เลี้ยง (ซึ้งเป็นยายของเรา เราจึงเรียกว่าแม่) ส่วนแม่ขอเรา เขาท

งานหายาก เงินเดือนก็น้อย เงินเดือนออกมา จะซื้อข้าวกินให้ครบ3มื้อ ยังยาก เมื่อไหร่จะยืนได้ด้วยขาตัวเอง อยากมีตังค์ให้ตัวเองเเละลูก เเค่ค่าข้าวเเต่ละมื้อก็ยังดี

รู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ไม่อยากอยู่บ้านนี้แล้ว คือทำงานมา แม่ก็ขออีก ทั้งๆที่เราก็ให้ทุกเดือน น้องเราก็ให้ ตัวแม่เองก็มีงานทำ เบี้ยยังชีัพก็ได้ เงินเดือนเราก็ไม่ได้เยอะอะไรเลย ขอเราบ้าง ขอน้องเราบ้าง ขอยืม