เพื่อนจริงๆ ครับ

สวัสดีครับ ผมขอคำแนะนำหน่อยครับ คือผมกับเพื่อนขึ้นมาทำงานที่เพชรบุรี เรา 2 คน เป็นคนใต้ครับ เค้าเป็นคนชวนผมมาทำงาน เค้ากำลังเรียนอยู่ เรียนออนไลน์ เลยขึ้นมาทำงานได้ ก่อนขึ้นเราสัญญากันแล้วว่า จะทำงานแค่ 3 เดือนเท่านั้น เพราะเค้ามีแพลนจะเรียนต่อ ผมก็ต้องเรียนต่อ แต่ถ้างานสบายอยากเรียนต่อเสาร์-อาทิตย์เท่านั้น หรือ อาทิตย์วันเดียว จากนั้นเรา 2 คนเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น บางทีเวลาทำงานไม่คุยกันเลย ต่อพอมาถึงห้องคุยกันปกติ หยอกล้อกัน ทะเลาะกันบ้างปะปนกันไปครับ บางทีผมไล่ให้กลับบ้านบ้างย้อนกลับและแล้วผมติดโควิดไปกักตัวที่ม.ศิลปากร ชะอำ เมื่อต้นเดือน พอผมกักตัวได้ 1 วัน ผมบอกเค้าว่าต้องกักตัวเพราะอยู่ด้วยกัน เค้าพูดกูขึ้นมาเลย แล้วไปบอกเค้าทำไม กักตัวคนเดียวดิ  ผมก็พูดกูครั้งแรก ทุกคนรู้กับกูอยู่ห้องเดียวกัน คนอื่นเป็นคนบอก ผมก็เลยพูดว่า ลางานกลับบ้านไปเลยหมดเรื่อง แล้วไม่ต้องติดต่อกูมาอีกเลย จากนั้นอีกวัน โชว์ใบลาให้ผมดูมันเขียนใบลาออกจริง มันบอกผม พอใจหรือยัง ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ผมเลยพูดดี แต่ไม่ได้ยื้ออะไร แค่พิมพ์ไปว่าโชคดี อีก 2 วันมันหาทางกลับ เพราะเราพักอยู่สมุทรสงคราม หารถลำบากยากเย็นมาก เค้าก็โทรติดต่อหาผมให้ผมหารถให้หน่อย ผมก็ช่วยปกติ เป็นห่วงมัน อยากให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย เราคุยกันตลอด ใช้วิธีพิมพ์ เพราะโทรไม่ค่อยได้รับ พ่อกลับถึงบ้านวันรุ่งขึ้น โทรมาหาผม โทรมาขอโทษว่าทั้งๆ เป็นที่ชวนผมมา แต่ทิ้งผมอยู่คนเดียวอะไรแบบนี้ ขอบคุณผมที่ช่วยเหลือเค้าตลอดเวลา ผมก็เลยขอโทษเค้าเช่นกันที่เอาแต่ใจ มันเป็นคนพูดน้อยไง ทำงานก็โดนเพื่อนเอาเปรียบตลอด สงสารมัน พอผมช่วยมากเกินไปก็ว่าอีก ทำทุกอย่างเพื่อมันจนถึฃบ้าน หลังจากคุยเสร็จ ต่างคนต่างเงียบไม่พูดอะไร Unfollow และตั้ง Private ใน IG ด้วย มีทางเดียวที่ติดต่อได้ เมื่อเป็นแบบนี้เราก็ไม่ต้องคุยกันอีก **อยากถามว่า ถ้าเค้าถามทุกข์ สุขเราควรคุยกะเค้าไหม ผมไม่อยากจะคุยเลย เพราะเห็นที่มันทำ ไม่อยากคุยกะเราอยู่แล้วครับ