ทำไมคนไทยส่วนมากชอบกำหนดชีวิตคนอื่นวิจารณ์ไปเรื่อยในเชิงลบครับ ในขณะชีวิตตัวเขาเองเรายังเห็นย้ำอยู่กับที่อยู่เลย?

ในชีวิตคนเรา  มีเหตุการณ์มากมายที่ผ่านเข้ามา   แต่เรามักจะจำเรื่องเชิงลบ  หรือเรื่องที่กระทบจิตใจ และรู้สึกได้มากยิ่งกว่า  เรื่องที่ดี หรือ เรื่องเชิงบวก

ถึงจุดที่อยากตายๆไป ไม่อยากให้ตัวเองต้องการมันอีกแล้ว อยากให้มันออกไปจากหัว อยากทิ้งมันความฝันอ่ะ รู้แหละว่าทุกข์ตัดใจยาก เหมือนจะลงแดง แต่ไม่เคยมีโอกาสไง ไปหาสิ่งที่ไม่ชอบทำแล้วพยายามเปิดใจรักมันไปให

เวลาเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่ถูกใจคนบางกลุ่ม เกิดการวิจารณ์ในแง่ลบๆ จนทำให้คนต้นเรื่องอาจจะรู้สึกแย่ แล้วก็มีคำพูดนึงทำนองว่า เราสะดวกแบบนี้ ทำแบบนี้ ถ้าเค้าไม่สะดวกทำแบบเดียวกันกับเรา มันไม่ใช่ปัญหาขอ

เห็นคนรอบตัวประสบความสำเร็จไปเรื่อย ๆ แต่ตัวเองยังอยู่ที่เดิม เลยเริ่มรู้สึกกดดันและท้อ อยากรู้ว่ามีใครเคยรู้สึกแบบนี้ไหม แล้วจัดการกับความรู้สึกยังไงกันครับ

อย่างที่ผมตั้งไปครับคือผมสงสัยมากกว่าทําไมคนบ้างคนถึงเชื่อริวทั้งๆที่สิ่งที่เขาทํามันอธิบายได้อย่างCold Reading (การอ่านเย็น): เป็นเทคนิคที่นักพยากรณ์หรือนักจิตวิทยาใช้ โดยการสังเกต บุคลิกภา

ผมไปหาน้องคนนึงที่ห้อง เป็นครั้งที่ 3 ตอนนั้นเขาไม่บอกว่าเพื่อนเขาอยู่ที่ห้องด้วย แต่ตอนเปิดประตูไปครั้งแรกก็เห็นว่าเขามีท่าทีที่แปลกไปจากเดิม เขาโผล่หน้ามาจากประตู แล้วพูดหยอกผมว่า "มาหาใครคะ&qu