[ Warning : มีคำพูดร้ายแรง / เรื่องภายในครอบครัว / มีการกล่าวกระทบจิตใจ / ผู้อ่อนไหวต่อคำพูดควรข้าม ]
ถ้าหากอ่านคำเตือนแล้วยังมาอ่านอยู่ เราก็ขอเริ่มเลยนะคะ
เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นที่แม่ชวนเราไปเที่ยวข้างนอกซึ่งไปประมาณ 2 - 3 ที่ แล้วตัวเราที่พึ่งกลับมาจากทริปของโรงเรียนก็อยากได้เวลาพัก ( กลับมาวันศุกร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ เวลา 19 : 36 ) เรารู้ค่ะว่า วันเดียวพักไม่พอหรือไง เราพักไม่พอค่ะ เรายังรู้สึกอ่อนเพลีย เหนื่อยไปหมด ตอนแรกเราก็ไม่ได้ตอบอะไร เดินผ่านไปเฉย ๆ แม่ก็ถามเราอีก แถมให้ข้อเสนอมาว่า " เอาแมวไปด้วยไหม ใส่กระเป๋าไปเลย " ตัวเราก็เล่นตามน้ำแม่ไป และเสนอให้เอาไปสองตัวเลย ( มีแมวตัวใหญ่ 2 ตัว ที่พาไปเที่ยวได้ ) จากนั้นก็ไม่มีอะไรค่ะ รอเวลาทำงานกับทางโรงเรียน ( ทำด้วยกันกับพ่อแม่ ) ในระหว่างที่ฟังอาจารย์พูดไปมา เรานึกถึงตอนไปเที่ยวว่า เราจะเอาแมวไปยังไง ( เราอยากเอาตัวเล็กไปค่ะ แต่ตัวเล็กมันฉี่ ขี้ไม่เป็นที่ ) พ่อก็เลยเสนอว่า " ก็เอาผ้าขนหนูรองในกระเป๋าไปสิ ผ้ามีเยอะแยะ " เราก็ห๊ะ แต่ก็ไม่ได้เถียงอะไรไปใหญ่โต จากนั้นพอทำงานเสร็จ แม่ก็ไล่ให้พ่อไปอาบน้ำเตรียมตัว ส่วนเราก็นั่งอยู่บนเตียงเล่นเกม แล้วแม่ก็มาไล่ให้เราไปอาบน้ำ แต่เราก็บอกไม่ไป พ่อก็มาบอกว่า เราพูดแล้ว เราต้องไป เรารู้สึกว่ามันยุ่งยากมากเลยค่ะ ทั้งต้องจัดเตรียมของแมว ตัวเราก็ยังอยู่ในชุดนอน เวลาก็บ่ายแก่มาก ๆ แล้ว ถ้าเย็นกว่านี้ กลับบ้านมาคงมืด เราเลยตัดสินใจไม่ไป แล้วพ่อก็เดินออกจากห้องไป เราก็เถียงกับแม่ว่า เราไม่อยากไป แม่ก็บอกให้เราไปเพื่อพ่อ พ่อเขาเครียด ( พ่อไปอีกห้อง เราไม่ได้ตามไปดู เราไม่รู้ว่าพ่อเป็นยังไง ) แม่บอกว่า พ่อทำทุกอย่างให้เรา จัดเตรียมทุกอย่างให้เราก่อนไปเที่ยว ทำให้พ่อหน่อย พ่อเขาเสียใจ อย่าทำให้พ่อเครียด แล้วแม่ก็พูดวนตรงคำว่า " อย่าให้พ่อเครียด อย่าทำให้พ่อเสียใจ " เราเงียบเป็นคำตอบเลยค่ะ คือเราไม่เข้าใจ เราไม่มีความรู้สึกที่อยากจะไปเลย เราไม่อยากเสียเวลาเยอะแยะกับการที่ไปแค่ยืนเฉย ๆ ข้างพ่อแม่ เราไม่เก็ทว่าจะพาเราไปทำไม แม่ก็เลยโกรธเรา แล้วด่าเราค่ะ
[ คำพูดรุนแรง ]
" ทำไมนิสัยแบบนี้ "
" เป็นคนแบบนี้หรอ ( ชื่อเรา ) "
" เป็นคน
ๆ แบบนี้หรอ "
เราไม่รู้หรอกนะคะ ว่าแม่คิดอะไรอยู่ แต่เราแค่คิดอยู่ในหัวว่า พูดมาไม่นึกถึงความรู้สึกกันบ้างเลยหรอ คือเราก็มีความรู้สึกนะ ไม่ใช่พ่อมีแค่คนเดียว เราคิดวนไปมา จนแม่เดินออกไป สักพักพ่อก็เข้ามา ถามเราว่า " จะไปไหม คำตอบสุดท้าย พูดมาเฉย ๆ เลย " พ่อเรายิ้มค่ะ เราลอบมองพ่อไปรอบหนึ่ง เราเห็นพ่อเรายิ้ม แต่เราก็ไม่รู้อีกว่า พ่อรู้สึกยังไงข้างใน ถ้าเราไป เราจะทะเลาะกับแม่จนพ่อเครียดกว่าเดิมไหม หรือเราควรฮิลตัวเองอยู่ในห้องดี สุดท้ายเราก็ไม่ได้ตอบอะไรพ่อไป ตอบแต่ในใจว่า โดนพูดขนาดนั้นใครไปก็บ้าแล้ว พ่อเลยตัดสินว่า เราไม่ไป แล้วก็ปิดประตูออกไปค่ะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ นี้เป็นความคิดเห็นฝั่งของเราเพียงฝั่งเดียว อย่าตีโพยตีพายว่าเราเป็นคนผิด หรือแม่เป็นคนผิด แม้แต่พ่อเป็นคนผิด คุยกันด้วยเหตุผล แต่ไม่เข้าใจกันเพราะแค่แม่เป็นคนเชื่อเรื่องบุญคุณ แต่เราเชื่อเรื่องสิทธิส่วนบุคคลที่ควรได้รับ ( ในความคิดเห็นสต.ของเรา ) กระทู้นี้ตั้งมาเพื่อตอบข้อสงสัยเราว่า " เราผิดจริง ๆ สินะ ? แล้วทำไมแม่ต้องด่า ทั้งที่บอกความผิดมาก็ได้ " ถ้ากระทู้นี้ตั้งโดยแม่คง ถามว่า ทำไมเราถึงนิสัยเสียขั้นนี้ แต่ยังไงก็ตามถ้ากระทู้นี้เกิดการทะเลาะวิวาททางคำพูด ขออนุญาตปิดนะคะ
[ วันอาทิตย์ 20 กุมภาพันธ์ 15 : 29 น. )
พ่อแม่รังแกฉัน ?
ถ้าหากอ่านคำเตือนแล้วยังมาอ่านอยู่ เราก็ขอเริ่มเลยนะคะ
เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นที่แม่ชวนเราไปเที่ยวข้างนอกซึ่งไปประมาณ 2 - 3 ที่ แล้วตัวเราที่พึ่งกลับมาจากทริปของโรงเรียนก็อยากได้เวลาพัก ( กลับมาวันศุกร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ เวลา 19 : 36 ) เรารู้ค่ะว่า วันเดียวพักไม่พอหรือไง เราพักไม่พอค่ะ เรายังรู้สึกอ่อนเพลีย เหนื่อยไปหมด ตอนแรกเราก็ไม่ได้ตอบอะไร เดินผ่านไปเฉย ๆ แม่ก็ถามเราอีก แถมให้ข้อเสนอมาว่า " เอาแมวไปด้วยไหม ใส่กระเป๋าไปเลย " ตัวเราก็เล่นตามน้ำแม่ไป และเสนอให้เอาไปสองตัวเลย ( มีแมวตัวใหญ่ 2 ตัว ที่พาไปเที่ยวได้ ) จากนั้นก็ไม่มีอะไรค่ะ รอเวลาทำงานกับทางโรงเรียน ( ทำด้วยกันกับพ่อแม่ ) ในระหว่างที่ฟังอาจารย์พูดไปมา เรานึกถึงตอนไปเที่ยวว่า เราจะเอาแมวไปยังไง ( เราอยากเอาตัวเล็กไปค่ะ แต่ตัวเล็กมันฉี่ ขี้ไม่เป็นที่ ) พ่อก็เลยเสนอว่า " ก็เอาผ้าขนหนูรองในกระเป๋าไปสิ ผ้ามีเยอะแยะ " เราก็ห๊ะ แต่ก็ไม่ได้เถียงอะไรไปใหญ่โต จากนั้นพอทำงานเสร็จ แม่ก็ไล่ให้พ่อไปอาบน้ำเตรียมตัว ส่วนเราก็นั่งอยู่บนเตียงเล่นเกม แล้วแม่ก็มาไล่ให้เราไปอาบน้ำ แต่เราก็บอกไม่ไป พ่อก็มาบอกว่า เราพูดแล้ว เราต้องไป เรารู้สึกว่ามันยุ่งยากมากเลยค่ะ ทั้งต้องจัดเตรียมของแมว ตัวเราก็ยังอยู่ในชุดนอน เวลาก็บ่ายแก่มาก ๆ แล้ว ถ้าเย็นกว่านี้ กลับบ้านมาคงมืด เราเลยตัดสินใจไม่ไป แล้วพ่อก็เดินออกจากห้องไป เราก็เถียงกับแม่ว่า เราไม่อยากไป แม่ก็บอกให้เราไปเพื่อพ่อ พ่อเขาเครียด ( พ่อไปอีกห้อง เราไม่ได้ตามไปดู เราไม่รู้ว่าพ่อเป็นยังไง ) แม่บอกว่า พ่อทำทุกอย่างให้เรา จัดเตรียมทุกอย่างให้เราก่อนไปเที่ยว ทำให้พ่อหน่อย พ่อเขาเสียใจ อย่าทำให้พ่อเครียด แล้วแม่ก็พูดวนตรงคำว่า " อย่าให้พ่อเครียด อย่าทำให้พ่อเสียใจ " เราเงียบเป็นคำตอบเลยค่ะ คือเราไม่เข้าใจ เราไม่มีความรู้สึกที่อยากจะไปเลย เราไม่อยากเสียเวลาเยอะแยะกับการที่ไปแค่ยืนเฉย ๆ ข้างพ่อแม่ เราไม่เก็ทว่าจะพาเราไปทำไม แม่ก็เลยโกรธเรา แล้วด่าเราค่ะ
[ คำพูดรุนแรง ]
" ทำไมนิสัยแบบนี้ "
" เป็นคนแบบนี้หรอ ( ชื่อเรา ) "
" เป็นคน
เราไม่รู้หรอกนะคะ ว่าแม่คิดอะไรอยู่ แต่เราแค่คิดอยู่ในหัวว่า พูดมาไม่นึกถึงความรู้สึกกันบ้างเลยหรอ คือเราก็มีความรู้สึกนะ ไม่ใช่พ่อมีแค่คนเดียว เราคิดวนไปมา จนแม่เดินออกไป สักพักพ่อก็เข้ามา ถามเราว่า " จะไปไหม คำตอบสุดท้าย พูดมาเฉย ๆ เลย " พ่อเรายิ้มค่ะ เราลอบมองพ่อไปรอบหนึ่ง เราเห็นพ่อเรายิ้ม แต่เราก็ไม่รู้อีกว่า พ่อรู้สึกยังไงข้างใน ถ้าเราไป เราจะทะเลาะกับแม่จนพ่อเครียดกว่าเดิมไหม หรือเราควรฮิลตัวเองอยู่ในห้องดี สุดท้ายเราก็ไม่ได้ตอบอะไรพ่อไป ตอบแต่ในใจว่า โดนพูดขนาดนั้นใครไปก็บ้าแล้ว พ่อเลยตัดสินว่า เราไม่ไป แล้วก็ปิดประตูออกไปค่ะ
ทั้งนี้ทั้งนั้นขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ นี้เป็นความคิดเห็นฝั่งของเราเพียงฝั่งเดียว อย่าตีโพยตีพายว่าเราเป็นคนผิด หรือแม่เป็นคนผิด แม้แต่พ่อเป็นคนผิด คุยกันด้วยเหตุผล แต่ไม่เข้าใจกันเพราะแค่แม่เป็นคนเชื่อเรื่องบุญคุณ แต่เราเชื่อเรื่องสิทธิส่วนบุคคลที่ควรได้รับ ( ในความคิดเห็นสต.ของเรา ) กระทู้นี้ตั้งมาเพื่อตอบข้อสงสัยเราว่า " เราผิดจริง ๆ สินะ ? แล้วทำไมแม่ต้องด่า ทั้งที่บอกความผิดมาก็ได้ " ถ้ากระทู้นี้ตั้งโดยแม่คง ถามว่า ทำไมเราถึงนิสัยเสียขั้นนี้ แต่ยังไงก็ตามถ้ากระทู้นี้เกิดการทะเลาะวิวาททางคำพูด ขออนุญาตปิดนะคะ
[ วันอาทิตย์ 20 กุมภาพันธ์ 15 : 29 น. )