การที่เราตกเป็นเมียน้อยของใครสักคนทั้งๆที่เราอายุแค่15-16 มันเป็นอะไรที่น่าอายไหม?

ก็คือว่า เราได้เริ่มคุยกับผู้ชายคนนึง คุยถูกคอกัน (ผู้ชายคนนั้นอายุมากกว่าเราประมาณ20กว่าปี) ต่างฝ่ายต่างรู้สึกดีต่อกัน แต่ผู้ชายคนนั้นแต่งงานแล้ว พอเรารู้สึกผิด (แอบน้อยใจนิดๆ) เราเลยพยายามจะถอยห่าง ประมาณว่าเราไม่อยากอยู่ในสถานะแบบนี้อีกแล้ว (เมียน้อย) แต่เขายื้อไว้ ตามใจเราแทบทุกอย่าง ออกมาหาบ่อย ทักไถ่ถามทุกข์สุขเราตลอด ช่วยเหลือเรื่องการเงิน เท่าที่ช่วยได้ คือเขาดีมากๆ เราควรทำไงต่อ 
(ประเด็นก็คือ เราดูละครที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเมียน้อย เราเลยรู้สึกกังวลใจ)
สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 6
หนูยังเด็กมาก
ความอ่อนเดียงสา จะทำให้หนูหลงกลคนได้ง่าย เชื่อคารมชายได้ง่าย

เห็นเขามาทำดีด้วย หนูก็คิดว่านั่นคือความรัก
ที่จริงมารยาชาย เพื่อจะได้สิ่งที่ตนอยากได้ เขาสามารถทำอะไรได้มากกว่าที่ทำให้หนูอีกเยอะค่ะ

ถ้าหนูเข้มแข็งไม่พอ ที่จะบอกเลิกเขาเอง
(พอเขามาตื๊อก็ใจอ่อน)
ก็ให้บอกผู้ปกครอง ไปบอกเขา (หรือบอกภรรยาเขา) ว่า ถ้ายังมายุ่งกับหนูอีก จะแจ้งความดำเนินคดี
ขู่ไปแบบนี้ เขาก็ไม่กล้าหรอกค่ะ

มันอยู่ที่ใจหนู ว่าจะรู้สึกผิดมาก ขนาดที่ไม่อยากทำผิดต่อ
หรือ จะยอมเป็นทาสของความสบาย ในนามของคำว่ารักลวงๆ
แล้วทำหลับหูหลับตา ไม่มอง ไม่สน “ความทุกข์” ของผู้หญิงที่เป็นภรรยาของเขา

หากหนูเลือกทางถูก
เท่ากับว่าหนูผ่านบททดสอบ
กรรมดี จะจัดสรร คนที่ดีกว่า ให้เข้ามา ในอนาคต

หากหนูเลือกทางผิด
เท่ากับว่า หนูตามใจกิเลสตัณหา ไม่สนถูกผิด
กรรมไม่ดี จะรักษาเส้นทางชู้ไว้เรื่อยๆ

แม้เลิกกับคนนี้ไป คนใหม่เข้ามาก็จะไม่ต่างกัน
หนูจะไม่รู้จัก คำว่าเชิดหน้าชูตา / ความเป็นหนึ่ง
จะจมอยู่แต่ ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความรู้สึกไร้ค่า เป็นรองเขาอยู่ร่ำไป
(นี่คือ โทษสถานเบาที่สุด สำหรับคนที่ผิดกามค่ะ)

อย่าถางเส้นทางทุกข์ไว้ให้ตัวเองเลย

ขอให้เลือกทางที่ถูกศีลถูกธรรม หนูจะได้มีธรรมคุ้มครองนะคะ

เทียน
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่