รักเค้านะเธอก็เหนื่อยกับความสัมพันธ์นี้แล้วจริงๆ

         สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะ รู้สึกอัดอัดมาได้สักพักแล้ว จึงตัดสินใจมาตั้งกระทู้ อยากฟังความคิดเห็นจากหลายๆคน แฟนเป็นคนติดเกมส์ มีโลกส่วนตัวสูงมากกกกกกกกกกกกกก ตั้งแต่คบ

เรากับแฟนคบกันมาสักระยะนึงเราสองคนเข้ากันได้ดีทุกอย่าง พูดคุยได้ทุกเรื่อง เขาเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่งเลยที่เคยมีแฟนมา แต่ด้วยระยะทางที่ไกลกันคนละจังหวัด เจอกันน้อยมากแต่โทรกันทุกวัน เช้าก่อนนอนคุยกัน

ผมคุยกะน้องคนนึงมาราวๆหนึ่งปีซึ่งเธออยู่คนละจังหวัดห่างไปหลายร้อยโล แต่สุดท้ายก็ได้นัดเจอกัน นัดเจอกันครั้งที่สองผมก็ได้จับมือน้องเค้า และหลังๆก็เดินโอบจับมือถึงเนื้อถึงตัวกันเป็นปกติ แม้แต่ตอนที่น้อง

เขาเคยขอเราจีบเมื่อตอนต้นเทอม แต่ตอนนั้นเรายังไม่ชอบเขาก็เลยห่างๆ(ก็ทำตัวปกติของเราเลยค่ะ) จนเขาปลงและถอยออกไปเอง ยอมรับเลยว่าต้องเห็นหน้ากันตลอด ก็คือต่างฝ่ายต่างไม่มองหน้ากันเลยค่ะ แต่อยู่ๆก่อนปิดเท

จะคบใครก็คบเลยจ้าาา เรารอไทมาก็พอ เชียร์จนเหนื่อย หมอเป้งไม่สำนึกผิดในการกระทำของตัวเองที่ผ่านมา ปากหมา และmove on ไวมาก บะหมี่รอเสียบเต็มที่ ไม่มีถอย ฉลามทานตะวันก็ได้นะ ณ จุดๆ นี้ 😆😆😆

เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่ออยากจะบอก อยากจะระบาย อยากขอโทษ อยากพูด ในสิ่งที่เราไม่เคยได้บอกกับเธอ จริงๆอยากบอกแต่เราไม่มีโอกาส เราอยากให้เธอรับรู้ แต่เธอไม่เคยจะเข้าใจ วันนี้เราไม่สามารถไปบอกเธอด้วยตั

คือเราสับสนว่าจะไปต่อรึค่อยๆถอยออกมาดี คือเรากับเขารุ่นเดียวกันอายุ25เท่ากัน เราทำงาน เขายังไม่ได้ทำงาน ก็ช่วยงานที่บ้านบ้างแต่ก็ไม่ได้มี เขาก็ไม่ได้เรียกร้องส่วนใหญ่เราก็ซื้อของให้เขาเอง บางทีเขาก็มี

ถึงแม้..จะเป็นอย่างงั้น.. แต่..ฉ้าน..ก็..รัก..เธอ..นะ.. -ถึงแม้ชีวิตฉันจะยังคงล้มลุกคลาน ควานหาอนาคตแทบไม่เจอ -ถึงแม้ครอบครัวคนข้างหลัง จะยังไม่สุขสบายเท่าที่ควร -ถึงแม้ชีวิตจะต่ำเตี้ยกว่า มาตฐานที

เข้าเรื่องเลยนะคะ เราคุยกับพี่คนนึงได้2เดือนแล้วมีเจอกันบ้างช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยเค้าบอกเค้างานยุ่งเหนื่อยมากเราคนทำงานเหมือนกันเราเข้าใจนะแต่มันรู้สึกว่าเราห่างกันเกินไปมันไม่เหมือนเดิมเราไม่รู้ด้วยว่

ก่อนหน้านี้ฉันทำงานอยู่ที่หนึ่งในกรุงเทพฯ แต่ตัดสินใจลาออกเพื่อเตรียมตัวเรียนต่อ ระหว่างนั้นฉันมีเงินเก็บอยู่บ้าง และมีแฟนที่คอยช่วยดูแล รวมถึงครอบครัวช่วยบ้างเล็กน้อย ช่วงที่กำลังติวสอบเข้ามหาวิทยาลั