เมื่อก่อนเคยคิดว่าบ้านเป็นที่ที่อยากกลับไปมากที่สุด

เหนื่อยมากเลยค่ะทุกวันนี้อยากระบายอยากมีคนรับฟังอยากเล่าความรุ้สึกทุกอย่างเหนื่อยมากจริงๆที่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียวมันจุกอกไปหมดระบายให้ใครฟังก็ไม่ได้มันรุ้สึกดิ่งมากจริงๆบางครั้งก้ตั้งคำถามกับตัวเองว่

รู้สึกโง่ที่ไม่เลือกคนที่เสียสละรับฟังเราทุกอย่าง พร้อมเป็นที่ระบาย เซฟโซนที่ดี อาจเวรกรรม รู้สึกเจ็บชะมัดเลย แต่คิดว่าตอนพี่เข้ายังไม่ใช่{เขาจีบเรา} บางรู้สึกว่า สิ่งที่หายากสุดในความรักไม่หน้าตา ที่

ไม่รู้คนอื่นเคยเป็นมั้ย เราอยากอยู่บ้านมากๆนะ เหมือนบ้านจะเป็นเซฟโซน แต่ต้องแบกมาด้วยการโดนบั่นทอนด้วยคำพูด บางทีคือโคตรท้อไม่อยากอยู่บ้าน แต่ก็รักนะ เราสามารถจัดการอารมณ์แบบนี้ยังไงดี

คือปกติเราอยู่กับเพื่อนสบายๆ คุยกันได้ทุกเรื่อง แต่พอมีเครื่องเครีนดๆนึงเรื่องเราไม่สามารถคุมอารมณ์เราได้เลย เราจะหงุดหงิดไปทั้งวัน กรือถ้าในวันนั้นมีใครมากระทบกระทั่ง ก็จะน้อยใจ อารมณ์ไม่ดีไปเลย ชอบอ

คือหนู อายุ14ปีค่ะ ย้อนกลับไปตอนอายุ12ตอนนั้นเรามีควารู้สึกนึกคิดอ่อนไหวมาก จำได้เลยว่าวันนั้นวันตรุษจีนแล้วน้องเรามันดื้อมากกเราเลยไปจับมันให้อยู่นิ่งๆแต่สายตาญาติๆบ่งบอกได้เลยว่า ไปเซ้าซี้อะไรน้องมั

สวัสดีครับ ผมเป็นวัยรุ่นคนนึงที่รู้สึกไม่มีความสุขเวลาอยู่ในสิ่งที่เรียกว่า "ครอบครัว" เลยสักนิดรู้สึกว่าเวลาอยู่กับครอบครัวไม่เคยจะรู้สึกมีเซฟโซน(พื้นที่ปลอดภัย)เลยครับ ผมจะเล่ารายละเอียดให

ครอบครัวเรามีปัญหาหลายรอบมาก จนเริ่มจะทนไม่ไหว เรื่องมันเกิดที่แม่เราไปกู้หนี้ยืมสินคนอื่นมาเยอะมาก(สำหรับครอบครัวเรา) และเขาก็ชอบขโมยเงินในครอบครัวไปโดยที่ไม่บอก แล้วมันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว มัน2-3รอบแ

เพื่อนคุยที่พาเราออกจากเซฟโซนตรงนี้ทีตอนนี้แฟนเปลี่ยนไปมากเราไม่คยคิดวาจะมีแบบนี้เลยไม่เผื่อใจ มีหลายเเหตุผลที่ทำให้เปนแบบนั้นเราต้องการออกจากตรงนี้ ไม่รุ้เพร่ะกลัวหรืออะไรทำไมเรายังทนอยู่

บ้านก็ไม่ใช่เซฟโซนเลยที่ไหนเคยมีสุขก็มีเเต่ทุกข์คนใกล้ก็มีเเต่หลอกลวงครอบครัวก็ไม่ใช่เซฟโซนรู้สึกโดดเดี่ยวว่างเปล่าไม่มีกำลังใจมีเเต่สิ่งบั่นทอนจิตใจถามกับตัวเองบ่อยๆเกิดมาทำไม มีเเต่สิ่งบั่นทอนจิตใจค