เรามีความรู้สึกที่ดีมากๆต่อคนคนหนึ่งจนอยากจะใช้ให้หมดในทุกครั้งที่เราพูดคุยกันเลยล่ะค่ะ
แต่เหมือนว่าจะทำไม่สำเร็จจนมันรู้สึกคาอยู่ในอกตลอด ( เรากับเขาไม่ได้คุยกันบ่อยค่ะ นานๆครั้ง หรือสัปดาห์ได้พูดกันครั้งหนึ่ง ถ้าเป็นแชท ต่างคนต่างมีเวลาค่ะ เขาก็มีภารกิจของเขาการพูดคุยจึงให้อารมณ์เหมือนกับ ตอบจดหมายหากันเสียมากกว่า )
เรากับเขาถึงตอนนี้เรียกว่าสนิทได้แล้วล่ะค่ะ
แต่ประเด็นคือเรารู้สึกค้างคาค่ะ เพราะเรารู้สึกดีกับเขามา อยากแสดงถึงความ ชอบความปลื้มและพลังงานบวกให้เขาเยอะๆ พอทำแล้วจะรู้สึกโล่งใจด้วยล่ะค่ะ คิดไว้แค่ว่ารู้สึกชื่นชอบและหลงไหลเหมือนติ่ง แต่พอใช้ชีวิตอย่างเนิบๆ ค่อยๆพูดคุยกัน ความรู้สึกมันอัดอั้น รู้สึกว่าตัวเองกำลังโหยหาเขาทีละนิด รู้สึกโลภค่ะ ทั้งๆคิดว่าตัวเองไม่น่าจะคิดอะไรไปมากว่านี้ แต่ก็แอบหวั่นใจค่ะ
ถ้าถามถึงความชอบ เราชอบในแบบที่เขาเป็นค่ะ เราชอบในตัวตนของเขา ชอบในผลงานที่เขารังสรรค์ขึ้นมา เราไม่เคยรู้สึกดีกับใครนานขนาดนี้เลยค่ะ เราไม่หวังว่าเขาจะต้องตอบแทนอะไร เราแค่อยากชอบเขาต่อไป อยากบอกชอบไปตรงๆเยอะๆ เห็นเขาสุขเราก็อิ่มเอม
ชอบเฉยๆหรือมากกว่านั้นกันแน่? เราเริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะค่ะ
เรามีความรู้สึกที่ดีมากๆต่อคนคนหนึ่งจนอยากจะใช้ให้หมดในทุกครั้งที่เราพูดคุยกันเลยล่ะค่ะ
แต่เหมือนว่าจะทำไม่สำเร็จจนมันรู้สึกคาอยู่ในอกตลอด ( เรากับเขาไม่ได้คุยกันบ่อยค่ะ นานๆครั้ง หรือสัปดาห์ได้พูดกันครั้งหนึ่ง ถ้าเป็นแชท ต่างคนต่างมีเวลาค่ะ เขาก็มีภารกิจของเขาการพูดคุยจึงให้อารมณ์เหมือนกับ ตอบจดหมายหากันเสียมากกว่า )
เรากับเขาถึงตอนนี้เรียกว่าสนิทได้แล้วล่ะค่ะ
แต่ประเด็นคือเรารู้สึกค้างคาค่ะ เพราะเรารู้สึกดีกับเขามา อยากแสดงถึงความ ชอบความปลื้มและพลังงานบวกให้เขาเยอะๆ พอทำแล้วจะรู้สึกโล่งใจด้วยล่ะค่ะ คิดไว้แค่ว่ารู้สึกชื่นชอบและหลงไหลเหมือนติ่ง แต่พอใช้ชีวิตอย่างเนิบๆ ค่อยๆพูดคุยกัน ความรู้สึกมันอัดอั้น รู้สึกว่าตัวเองกำลังโหยหาเขาทีละนิด รู้สึกโลภค่ะ ทั้งๆคิดว่าตัวเองไม่น่าจะคิดอะไรไปมากว่านี้ แต่ก็แอบหวั่นใจค่ะ
ถ้าถามถึงความชอบ เราชอบในแบบที่เขาเป็นค่ะ เราชอบในตัวตนของเขา ชอบในผลงานที่เขารังสรรค์ขึ้นมา เราไม่เคยรู้สึกดีกับใครนานขนาดนี้เลยค่ะ เราไม่หวังว่าเขาจะต้องตอบแทนอะไร เราแค่อยากชอบเขาต่อไป อยากบอกชอบไปตรงๆเยอะๆ เห็นเขาสุขเราก็อิ่มเอม