ความรู้สึกนี้คืออะไรหรอคะ?

หมายเหตุ....กลอนซ้ำค่ะ เพราะกระทู้โดนแบนไม่สามารถวางในห้องได้เลยต้องวางใหม่ ก้าวพลัดหล่นหลุมหล่มปมมืดมน แรงทุกข์ทนบดเบียดเครียดเขม็ง เหมือนติดบ่วงหน่วงจิตคิดเศร้าเซ็ง ค้นทางไหนก็เคว้งคว้างตรอมตีบตัน

เราเหนื่อยมากๆแล้วอยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลไม่รู้ว่าทำไมทั้งๆที่ไม่อยากจะร้องไห้ เพราะเวลาร้องมันต้องเข้าไปอยู่ในห้องคนเดียวไม่อยากคุบกับใครไม่อยากให้ใครรู้ บางครั้งก็คิดอะไรที่ี่แบบไม่น่าคิด เป็นแบบนี้มาหลาย

แฟนเราเสียได้12 วันแล้ว เราทำใจไม่ได้เลย คิดว่าเหนื่อยอยากไปแบบเข้าตลอด เราจะทำใจยังไงให้ได้ เรารู้ว่าเสลาเท่านั้นแต่ตอนนี้ปัจจุบัน เราทรมานเหลือเกิน มันเหนื่อย มันท้อ มันเคว้ง มันโดดเดี่ยว อะไรที่เค้

ตามหัวข้อด้านบนเลยค่ะ ส่วนตัวดิฉันเป็นคนใช้ชีวิตค่อนข้างคุ้ม และผจญภัยมาก ซึ่งส่วนใหญ่เวลาจะทำอะไรจะใช้พลังใจส่วนใหญ่ในการทำล้วนๆเลย ดิฉันเป็นคนที่ทำอะไรก็เต็ม100%หมดทุกอย่าง จริงจังมาก ไม่เคยมีทำให้จ

คือทางเราค่อนข้างจะเป็นคนน่าเบื่อ อ่อนไหวง่าย และเป็นคนไม่ตามเทรนด์ หรือรู้อะไรที่คนในวัยเดียวกันเขาฮิตกัน แล้วเพราะไม่รู้ และก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นก็เลยทำให้สนกับอพเพื่อนยากพอสมเแต่เราดันเป็นสายงาเร

ใช่ค่ะเราใกล้เหมือนคนบ้า สมาธิสั้น ลืมง่าย เศร้าตลอดเวลา อยากร้องไห้เพื่อระบาย แต่ใจก็แเข้มแข็งเกินจะร้องโฮ มีแค่น้ำตาไหลก็หายไป อยู่ๆเราอยากเดินไปเรื่อยๆ ไม่อยากคุยสนิทกับใคร เราอยากยกมือขึ้นมารำ เรา

ช่วยแนะนำหน่อยค่ะ ขอเกริ่นก่อนนะคะว่าพอดีหนูเรียนในเมือง บ้านหนูอยู่ต่างอำเภอ หนูก็เคยมีแฟนปกติตามประสาวัยรุ่นเลยค่ะ ปัจจุปันหนูโสดนะคะแต่คือช่วงที่มีแฟนหนูก็ไม่ได้ปิดบังครอบครัวพามาเล่นบ้านบ้างค่ะ พอ

คือตอนนี้รู้สึกหน่วงๆ รู้สึกว่าตัวเองไร้ค้า ตัวถ่วง เห็นแก่ตัว ขี้เกียจ ไร้ตัวตน บางทีคิดว่าถ้าตายไป ผ่านไปปีสองปีทุกอย่างคงดีกว่านี้ แต่คิดไปคิดมาก็กลัว มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ช่วยด้วยครับ ผมเหนื่อยเ

เพื่อนบ้านเสียงดังมากค่ะ **บ้านทาวเฮ้าติดกันห้องนอนน่าจะติดกัน** เพราะเสียงมันดังมากเที่ยงคืนตี1-2คือดังมาก ไม่เกรงใจเราเลยตะโกนด่าก็แล้วทุบกำแพงให้รู้ตัวก็แล้ว ยังเสร่อมทุบกับทๆที่ตัวบ้านตัสเองทำเสีย