[CR] บันทึก COVID-19 2021 - เสือซ่อนยิ้ม

       ตลกร้ายที่พูดกันอยู่บ่อยครั้ง “เมิงว่ากูติดยังวะ” “เมิงว่ากูติดหรือยังวะ” “ฮะฮะฮ่ากูรอด เอ๊ะหรือกูไม่รอด” “เหอะ ๆ ไม่ได้-กูหรอก” ฮ่าฮ่า..อ่าวเชี่ยยย 07 กันยายน 2564 อาการครั้นเนื้อครั้นตัวเริ่มปรากฏ ร่างกายที่เคยชินใช้มาอย่างหักโหมกว่า 28 ปี มันไม่ปกติเหมือนทุกวัน เนื้อตัวปวดเมื่อยมากกว่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอาน่าอาจเป็นผลมาจากการวัคซีนเข็ม 2 เมื่อ 3 วันก่อน ตกเย็นอาบน้ำ เล่นยาวิเศษอย่างพาราสัก 2 เม็ด คงสบายหายห่วงอย่างทุกครั้งที่ผ่านมาไม่เป็นอะไรหรอก

- หัวที่เริ่มปวดผสมกับมึนอย่างหนักอึ้ง

- เสมหะข้นครักที่ขวางอยู่ที่ลำคอนั้น

- อยู่ดี ๆ ก็เหมือนเป็นตัวอิจฉาขึ้นมาทันใด เพราะอะไรหนะเหรอ ก็สองในตานั้นร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก

- เริ่มมีไอบ้างเล็กน้อย น่าจะระดับ 1 ใน 5 แบบว่าไอเป็นพัก ๆ

- เรื่องปวดเมื่อยตามตัวนั้นทีเด็ดเลย ปวดร้าวไปยันกระดูก ลุกโอยนั่งโอ๊ย ๆ

08 กันยายน 2564 เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมาด้วยอาการที่ไม่ดีขึ้น ร่างกายเหมือนจะแหลกเป็นเสี่ยง ๆ หัวยังคงมึนงงและหนักอึ้งไปหมด ไม่นะความรู้สึกแบบนี้ มันไม่คุ้นชินเลย ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนในชีวิต เอาหละตั้งสติมันไม่ปกติแล้วนะ ไปตรวจที่โรงพยาบาลแหละสบายใจที่สุด เมื่อถึงคิว เจ้าหน้าที่เรียกซักประวัติ ตรวจสอบเอกสารต่าง ๆ ก่อนส่งชุดตรวจให้พร้อมชี้ไปที่จุดประหาร เตรียมขึ้นเขียง อ้าปากกวาดคอ ยังไม่ทันให้สำลักจนเสร็จก็ “ซวบ” เรียบร้อยโดนเสียบจมูก (ก่อนหน้านั้นได้แต่แอบยิ้มและคิดว่าตลกดีนะ หลบหลีกมาตั้งนานสุดท้ายก็ต้องโดนทะลวงจมูกจนได้) (และหากไม่รู้มาก่อนว่าตอนโดนแทงนั้น ต้องกลั้นหายใจด้วยคงจะเจ็บกว่านี้เป็นแน่) คืนนี้ช่างเป็นคืนที่แสนยาวนาน ช่างทรมานกับการรอคอยผลลัพธ์

          flash sale 9.9 วันนี้วันดี เลขนำโชคดีสวย ๆ กับการที่ตื่นมาพร้อมกับอาการมึนหัวที่ลดลงไปบ้างนิดหน่อย อาการเจ็บคอดีขึ้น ร่างกายที่ปวดเมื่อยลดลงจากเดิมนิด ๆ เราจะหายแล้วแต่เอ๊ะเดี๋ยวนะ ทำไมรู้หายใจแปลก ๆ แบบรู้สึกแน่นจมูกคล้ายตอนเป็นภูมิแพ้ แต่ก็มีอาการแสบในลำคอด้วยที่ทำให้แตกต่างออกไป จมูกรับกลิ่นไม่ได้เพราะจมูกมันตันไปด้วยน้ำมูก ส่วนรสชาติรู้สึกว่าวันนี้กับข้าวไม่ค่อยอร่อยมันดูเค็ม ๆ ขม ๆไปหมด (หรือแม่ทำไม่อร่อย) แต่ลองกองยังหวานสดชื่นอยู่นะ เอาหละผลยังไม่ออกเราก็ยังไม่ติด ไข้หวัดแหละเนอะ

สิบนาฬิกาเก้านาทีฤกษ์งามยามดี LINE โรงพยาบาลเด่ง ผล RT PCR ส่งเร็วทันใจ “คุณผู้ชายพบเชื้อนะคะ” เตรียมของใช้ดังนี้

- เสื้อผ้าและเครื่องในสำหรับ 14 วัน

- ผ้าเช็ดตัว อุปกรณ์อาบน้ำ เครื่องใช้ส่วนตัว

- ผ้าห่ม

- ปลั๊กไฟ

- สามารถนำของกินพวกอาหารกระป๋องมาได้ไม่มีปัญหา

วันนี้เตียงสนามว่างรอคุณอยู่ แต่คุยไปคุยมา เจ้าหน้าที่เปลี่ยนใจให้มาวันพรุ่งนี้แทน เพราะอยากให้นอนที่โรงพยาบาลดีกว่า เลยเปลี่ยนเวลาเป็นวันพรุ่งนี้เจ้าหน้าที่จะโทรติดต่อกลับไปอีกครั้งนะคะ สิ้นเสียงพยาบาลแสนน่ารัก ทุกอย่างเหมือนอยู่ในภวังค์แม้จะรู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกก็ตาม ตั้งสติเรียบเรียงไทม์ไลน์ ว่าน่าจะติดมาจากไหนและติดมาเมื่อไหร่ วิเคราะห์ว่าหลังจากวันที่เสี่ยงไม่ได้ไปเจอผู้ใดอีกจึงไม่ได้แจ้งใคร ก็จัดแจงแจ้งต้นสังกัดให้เรียบร้อย เมื่อถึงเวลาที่เหมาะควรก็ค่อย ๆ บอกกับคนในบ้านอย่างใจเย็น ทุกอย่างต้องวางแผนให้เรียบร้อย (รู้สึกโชคดีที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา save เว้นระยะกับคนที่บ้านเสมอ เพราะตัวเรานั้นเดินทางไปโน้นนี่ตลอด ไม่มีใครไม่ห่วงครอบครัว อย่าลืมกินร้อนช้อนกลาง แกงน้ำแยกถ้วย) เสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ถูกจับยัดลงเป้ และก็ย้ายออกเปลี่ยนไปเป็นกระเป๋าแบบลากแทนเพื่อความสะดวกและเรียบร้อย เตรียมพร้อมออกกระโจนสู่โลกใบใหม่ ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ นี่จะเป็นการนอนรักษาตัวครั้งแรกตั้งแต่จำความได้...

      เช้าวันใหม่ความหวังที่จะผจญภัยก็ดับสลาย "เตียงยังไม่ว่างนะคะ” ยังไงนอนรอที่บ้านไปก่อนนะคะ อาจต้องรอคำตอบในวันพรุ่งนี้ หรืออาจต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ที่เตียงว่าง นาทีนั้นเข้าใจความรู้สึกของคนที่บอกว่ารอเตียง เพราะจากอาการที่ว่าไม่หนักมาก ความเครียดส่งผลจากภายในสู่ภายนอกเหมือนจะหายใจไม่ออกเลยหละ อย่าได้หวังน้ำบ่อหน้า โอกาสมาต้องคว้า คอนเนคชั่นดีอาจทำให้เราได้โอกาสที่ดีกว่า ในไม่ช้าก็ทำเรื่องย้ายจาก โรงบาลxxx ไปสู่ โรงพบาลเอกชนแถว ๆ เส้นบางนาตราด เพราะที่นั่นได้เตียงเลย และไปพักรักษาที่ Theorie Hotel Sukhumvit 107 เอาหละเวลาต่อจากนี้คิดซะว่าไปพักร้อนหลังผ่านโปรสัก 2 สัปดาห์

ถ้าหากคนที่เคยกักตัว 14 วันบอกว่าแปบเดียวสบาย ๆ ใช่แต่นั่นอาจหมายถึงคุณกักตัวอยู่ที่บ้าน แต่ครั้งนี้คือห้อง 4 เหลี่ยม และต้องอยู่แต่ในที่แห่งนี้ กับกิจกรรมแบบเดิม

- 05:30 และ 17:00 วัดความดัน วัดไข้ วัดค่า oxygen ปลายนิ้ว

- 06.00 และ 18.00 ตื่นกิน FAVI เปิดประเดิมที่ 12 เม็ด 2 ครั้งแรก และต่อไป ครั้งละ 5 เม็ด จนกว่าจะครบ 70 เม็ด (โควิดเดียวเมิงเจอฟาวิแน่ แต่12 เม็ดนี้ติดคอเอาเรื่อง)

- ยาลดไข้เมื่อมีอาการ ยาแก้ไอ ยาลดน้ำมูก และยาละลายเสมหะก่อนนอน

- 10:00 และ 17:00 ปั่นจักรยานอากาศ 3 นาที วัด oxygen ก่อนและหลัง

- 06:00 และ 17:00 นับการหายใจ 1 นาทีได้กี่ครั้ง

- เจาะเลือดวันแรก และ x-ray ปอดทุก ๆ 3 วัน (โดยรถ x-ray เคลื่อนที่)

กิจกรรมวัดค่าต่าง ๆ ในแต่ละเวลาถูกส่งผ่านไลน์ ไปหาพยาบาล ในทุกเก้าโมงเช้าคุณหมอจะโทรปลุกพร้อมกับคำถามเดิมในทุกวัน (อาการวันนี้เป็นยังบ้างครับ) ห้องสีเหลี่ยมที่มีกิจกรรมเดิม ๆ ดูหนังฟังเพลง เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ กินข้าว (มีข้าวกล่องมาให้ 3 มื้อ)แล้วก็ดูหนังฟังเพลง เล่นเกมส์ อ่านหนังสือ กินข้าว (หากอยากสั่งอาหารสามารถทำได้ไม่ว่าจะเป็นไก่ห้าดาว ซีซ่าสลัด สเต๊ก ฯ เจ้าหน้าที่จะนำขึ้นมาส่งให้เป็นรอบ ๆ 4 รอบใน 1 วัน)

โชคดีที่รูมเมทคุยง่าย สบาย ๆ เลยทำให้วันเวลากว่า 312 ชั่วโมงนั้น ค่อนข้างผ่านไปไว ไม่อึดอัดหรือเบื่อหน่ายเท่าไหร่นัก

วันไหนที่ได้ออกไป ต่อแถวรอ x-ray (3 วันครั้ง) นั่นคือช่วงเวลาที่เหมือนว่าเราได้ไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาจากห้องสี่เหลี่ยม คล้ายกับตอนเด็กได้ออกจากบ้านไปทะเลในช่วงเทศกาล นี่ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ สามารถเกิดขึ้นได้เพียงกิจกรรมอะไรอย่างนี้

          “ท่านมีอาการดีขึ้นและหายป่วยจาก covid-19 โดยพิจารณาจากอาการเป็นหลักสามารถกลับมาทำงานและใช้ชีวิตได้ตามปกติ หลังจากออกจากโรงพยาบาลและกักตัวจนครบ 14 วัน นับจากวันที่ตรวจพบเชื้อแล้ว ท่านสามารถพักอยู่บ้าน หรือไปทำงานได้ตามปกติ ไม่ต้องทำการตรวจเชื้อซ้ำด้วยวิธีการใด ๆ ก่อนกลับเข้าทำงาน” ใบรับรองแพทย์โรงพยาบาลออกให้ เพื่อใช้เป็นเอกสารสำหรับให้เรากลับเข้าไปใช้ชีวิตในสังคม ที่อาจมีบางคนวิตกกังวลจนทำให้เราไม่เหมือนคนปกติทั่วไปอย่างก่อน

เวลาเดินผ่านไป ร่างกายจะดีขึ้นจากวันแรกตามลำดับ ในระยะเวลาการรักษาตัวอาจมีไข้หรืออาการเหมือนจะหายแล้วแต่ก็เหมือนกลับมาเป็นอีก แต่จะไม่หนักเหมือนในช่วงวันแรก ๆ และจะค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับจนเป็นปกติ ภูมิคุ้มกันนี้จะอยู่ประมาณ 3 เดือนหลังจากนั้นอาจกลับมาติดได้อีกเสมอ หากเราประมาทในการใช้ชีวิต ในช่วงที่หายใหม่อาจมีเชื้อตายคงค้างอยู่อีก แต่เชื้อนั้นจะไม่แพร่กระจายไปสู่ผู้อื่น แต่อย่างไรก็ตาม ควรสวมแมส กินร้อนช้อนกลาง รักษาระยะห่างอยู่เสมอ

          ในการป่วยครั้งนี้เราไม่ได้บอกใครมากนัก นั่นไม่ได้หมายความว่ากลัวผู้ใดจะระแวง หรือ กลัวสังคมรังเกียจ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเราได้ตระหนักดีแล้วว่าเราไปเสี่ยงวันไหน หลังจากวันนั้นไม่ได้พบเจอผู้ใดที่ทำให้เขาเสี่ยงไปด้วย จึงไม่ได้แจ้งบอกกล่าวให้เป็นที่เอิกเกริก จงหาเรื่องราวดี ๆ ในเรื่องไม่ดี ตลอดระยะเวลาที่พักรักษาตัวทำให้เราเห็นอะไรที่มากขึ้น ได้คุยกับคนที่ใกล้ตัวกันจนเหมือนไม่ได้คุยกันเลยในเรื่องต่าง ๆ มากขึ้น ได้เห็นน้ำใจของคนมากขึ้น สุดท้ายนี้เรื่องนึงที่ได้จากบทเรียนราคาแพง คนที่อยู่ข้าง ๆ เราเสมอคือครอบครัว ปล.ครอบครัวไม่ได้นิยามไว้เพียงแค่พ่อและแม่

ขอบคุณทุกผู้คนที่รับรู้และห่วงใย ส่วนคนที่แล้งน้ำใจเราไม่ว่าอะไรแต่เราจำ : )

เสือซ่อนยิ้ม

100964220964