ครอบครัวไม่มีพื้นที่ให้เรา

สวัสดีค่ะเราอยากจะมาเล่าความในใจเรื่องหนึ่งค่ะ ขอตั้งชื่อว่า Loser นักเรียนมีตรา  เราเป็นเด็กคนหนึ่งที่มีความใฝ่ฝันว่าอยากเป็นหมอเนื่องด้วยเรามียายที่ประสบอุบัติเหตุจนทำให้เป็นอัมพาต ตอนนนั้นเราย

ตอนเป็นแม่เราไม่เคยเลี้ยงเรา ป้ากับยายเลี้ยงเรา ตอนเปิดเทอมหลายคนคงไปเที่ยวกับแม่ เเต่เราปิดเทอมเราก็ลงไปอยู่กับแม่ แต่แม่จะพาเราไปอยู่กับน้า เราพูดจริงนะเราไม่เคยนอนกลับแม่เลย ตอนไปเที่ยวเราก็ไปกับแม

ตากับยายเป็นคนเลี้ยงเรามาตั้งแต่ที่แม่ประสบอุบัติเหตุต้องเป็นผู้ป่วยติดเตียง พ่อก็ได้ทิ้งเรากับแม่ไปมีครอบครัวใหม่ แต่ก็ยังคุยกับพ่อตลอดเรื่อยมา ช่วงเวลาที่เรียนเราเดือดร้อนเรื่องเงินค่าเทอมก็มีแต่ตาก

ผมได้มีโอกาสไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่อำเภอทับคล้อ พิจิตรอยู่หลายครั้ง ทำให้ได้รับรู้เรื่องราวความเดือดร้อนของครอบครัวเขาพอประมาณดังนี้ ลุงเนี๊ยว ประสบอุบัติเหตุโดนรถชนเมื่อ10 กว่าปีที่แล้วต้องใช้ไม้ช่วยพ

มีรุ่นพี่ม.6ที่รร.ผมคนนึงครับ รร.ให้นร.สอบเสร็จแล้ว รร.ปิดเทอมแล้ว พี่แกเหลือแต่รับวุฒิอย่างเดียว คือปิดเทอมแล้วช่วงนั้น ได้อาทิตย์นึง พี่แกก็ประสบอุบัติเหตุถูกรถชนที่สี่แยกไฟแดง พี่แกจะขับมอไซค์ข้า

ขอสอบทาง และหาทางจะแก้ไขค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า บ้านที่เราอยู่มาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย (กว่า100ปี) ในอำเภอเมือง. จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จะถูกยึดพื้นที่ เนื่องจากเพื่อนบ้าน ถือครองโฉนดที่ดินอยู่ และเมื่อ

ไม่มีไรแล้ว

ผมและภรรยามีลูกตอนอายุ 36 ปี ตอนนี้ลูกผมเพิ่ง 1 ปี 5 เดือน ลูกผมถูกเลี้ยงอยู่ที่บ้านต่างจังหวัด โดยให้ยายของเด็ก(อาของภรรยา)เป็นผู้เลี้ยง ยายท่านนี้ไว้ใจได้ 100% และเป็นโสดไม่มีครอบครัว ตอนนี้ยายก็อาย