เหนื่อยไม่อยากสู้ต่อแล้ว

ไม่อยากมีชีวิตแล้วค่ะเหนื่อยแล้วชีวิตนี้ไม่เคยมีไรดีไม่มีครอบครัวที่เป็นเซฟโซนได้ อยากเดินออกไปตามทางตัวเองเลือกชีวิตเองแต่เราก็แค่เด็กคนนึงที่กำหนดชีวิตตัวเองไม่ได้เวลาเครียดเหนื่อยท้ออยากระบายก็ไม่ร

 ขอใช้พื้นที่นี้ในการระบายนะคะ ไม่ดราม่านะ เคยเหนื่อยกับสิ่งแวดล้อมข้างตัวไหม เคยท้อไหมกับการเรียนในตอนนี้ ขึ้นปี1มาอยู่ต่างที่ต่างถิ่นไม่ได้อยู่กับครอบครัว ต้องอยู่คนเดียวใช้ชีวิตในมหาลัยแบบเหงา

หาพื้นที่ระบายเฉยๆนะคะ เคยผิดพลาดกับเรื่องเรียนมา1 ครั้ง ตอนนี้เรากลับขึ้นมาสู้กับมันใหม่ พ่อกับแม่ก็ให้กำลังใจนะคะ แต่เราก็แบบโทษตัวองทุกวันนะ ทำไมว่ะ ทำไมเราถึงแย่ขนาดนี้ อยากทำงานช่วยพ่อกับแม่สักที

ขอพื้นที่ระบายในกระทู้นี้หน่อยนะคะ Always Something! เป็นคำที่เราได้ยินตลอดจากคนสนิท ถึงตอนนี้ก็เชื่ออย่างสนิทใจแล้วว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เวลาทำอะไรซักอย่าง ก็ต้องมีปัญหาบ้างเป็นเรื่องธรรมดาที

ในชีวิตหนูผิดหวังมาตลอดไม่เคยสมหวังเลยสักครั้งเหนื่อยสุดๆฝืนยิ้มมาตลอดหนูไม่ไหวแล้วอยู่กับครอบครัวก็กดดันสุดๆอยู่กับเพื่อนก็ไม่อยากระบายให้ฟังไม่มีใครที่หนูสามารถระบายให้เลยพอระบายให้ใครฟังก็กลัวว่าเข

ระบาย ท้อ เหนื่อย ทำอะไรก็ผิด ตื่นมาค่อยสู้ต่อเว้ย ตอนนี้ขอระบายในนี้ละกัน ในเฟสก็กลัวคนเห็น ในไลน์ก็ไม่ได้ ทวิตก็ไม่ดี ไอจีก็คนรู้จักเยอะ ในนี้แหละที่ปรึกษาที่ดีที่สุด ขอระบาย

เราเป็นคนที่โตมากับยาย ยายจะเลี้ยงเราและทำอะไรให้ทุกอย่าง แม่ไม่เคยทำอะไรเลย ตอนเด็กแม่จะเอาแต่ด่าว่าเราและตีเราตลอด เวลาทำอะไรก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกับพี่ชาย พอเราขึ้นม.1ยายก็เสีย ตอนแรกเขาจะให้เราอยู

แรงกระตุ้นเพื่อครอบครัวหรือเพื่ออนาคต เป็นชนิดที่ “ไม่หายง่าย” ต่อให้เหนื่อย ท้อ หรือเจอกระแสลบ ก็ยังมีเหตุผลให้ลุกขึ้นมาสู้เสมอ

ตามหัวข้อกระทู้ครับ ปัจจุบันรู้สึกเหนื่อยมากครับ ไม่รู้จะระบายกับใครเลย ... แต่ผมก็สู้นะครับแต่บางครั้งมันก็ท้อมากเลยครับ